Βομβαρδισμός ή λεηλασία του παλιού Αλευρόμυλου Samica;

H ση­με­ρι­νή ει­κό­να του πα­λιού Αλευ­ρό­μυ­λου S.A.M.I.C.A. στην πε­ριο­χή ΚΟΒΑ της ανα­το­λι­κής πλευ­ράς της πόλης της Ρόδου κοντά στη νέα Μα­ρί­να πα­ρα­πέ­μπει σε ει­κό­νες που από την βομ­βαρ­δι­σμέ­νη πόλη Μπο­ρο­ντιάν­κα έξω απ’ το Κίεβο από την ιστο­σε­λί­δα www.zougla.gr η ση­με­ρι­νή ει­κό­να του πα­λιού Αλευ­ρό­μυ­λου ή αλ­λιώς Samica.

Η με­γά­λη μας έκ­πλη­ξη δεν προ­ήλ­θε από την εγκα­τά­λει­ψη των ιστο­ρι­κών μας κτι­ρί­ων που είναι συ­νη­θι­σμέ­νη στο νησί αν και το συ­γκε­κρι­μέ­νο κτί­ριο έχει «απο­χα­ρα­κτη­ρι­στεί» από μνη­μείο, αλλά από την αλ­λα­γή της όψης του μέσα σε ένα χρόνο, όπου αφαι­ρέ­θη­καν τα πυ­ρό­του­βλα που φαί­νο­νται να απο­τε­λούν την τοι­χο­ποι­ία του συ­γκε­κρι­μέ­νου κτι­ρί­ου. Η ει­κό­να μι­λά­ει από μόνη της και με μια τυ­χαία πα­ρα­τή­ρη­ση στη ση­με­ρι­νή όψη του κτι­ρί­ου αλλά και στο προ­βλη­θέν 3ο επει­σό­διο που τι­τλο­φο­ρεί­ται «Αλευ­ρό­μυ­λος SAMICA» του δια­δι­κτυα­κού κα­να­λιού του YouTube https://youtu.be/mY9ewJNmIy4 «Μια στα­γό­να Ρο­δια­κής Ιστο­ρί­ας» του Γιώρ­γου Τζε­δά­κη που εντε­λώς συμ­πτω­μα­τι­κά προ­βλή­θη­κε ακρι­βώς πριν ένα χρόνο. Εκεί μπο­ρεί κα­νείς να δια­πι­στώ­σει τη «λη­στρι­κή» συ­μπε­ρι­φο­ρά αντι­πα­ρα­βάλ­λο­ντας την τότε ει­κό­να με τη ση­με­ρι­νή.

Φυ­σι­κά και δεν εί­χα­με σκοπό να συ­γκρί­νου­με τις ει­κό­νες της φρί­κης του πο­λέ­μου με τις ει­κό­νες που αντι­κρί­ζου­με κα­θη­με­ρι­νά από την εγκα­τά­λει­ψη των ιστο­ρι­κών μας κτι­ρί­ων και το συ­γκε­κρι­μέ­νο κεί­με­νο γρά­φε­ται με από­λυ­το σε­βα­σμό προς τα αθώα θύ­μα­τα των πο­λέ­μων που δεν είναι άλλοι από τους απλούς πο­λί­τες και παι­διά.

Πα­ρό­λο όμως που κα­θη­με­ρι­νά ευ­γνω­μο­νού­με και δο­ξά­ζου­με τον Θεό που ζούμε σε ελεύ­θε­ρη χώρα έστω και με τόσα προ­βλή­μα­τα, εν τού­τοις μας προ­βλη­μα­τί­ζει και μας πο­νά­ει ιδιαι­τέ­ρως η βε­βή­λω­ση της ιστο­ρί­ας μας που γί­νε­ται κατ’ αυτόν τον τρόπο και εξα­κο­λου­θη­τι­κά. Η εκ­δή­λω­ση τέ­τοιου εί­δους συ­μπε­ρι­φο­ρών μόνο αυτό το σκοπό έχει να μας προ­κα­λέ­σει συ­ναι­σθή­μα­τα άγ­χους, προ­βλη­μα­τι­σμού και στε­να­χώ­ριας για την εγκα­τά­λει­ψη της ιστο­ρί­ας και την εξα­φά­νι­ση της Ιστο­ρι­κής Μνή­μης.

Το συ­γκε­κρι­μέ­νο πα­ρά­δειγ­μα απλά δεί­χνει τη διά­στα­ση συ­μπε­ρι­φο­ρών και από­ψε­ων με­τα­ξύ αν­θρώ­πων που ζουν και συ­νυ­πάρ­χουν στο ίδιο νησί. Μέσα από πολ­λές πα­ρεμ­βά­σεις μας έστω και από το βήμα αυτό που μας δό­θη­κε μπο­ρού­με χωρίς να προ­σβά­λου­με επί προ­σω­πι­κού ανα­δει­κνύ­ου­με θέ­μα­τα που μας απα­σχο­λούν σχε­τι­κά με την ιστο­ρία του τόπου μας.

Μας είναι αδια­νό­η­το να δη­μιουρ­γεί­ται ένα βί­ντεο πριν ένα χρόνο με διάρ­κεια μι­κρό­τε­ρη των 2 λε­πτών και να απο­τυ­πώ­νει μια πτυχή της βιο­μη­χα­νι­κής ιστο­ρί­ας της Ρόδου και ακρι­βώς ένα χρόνο μετά να αντι­κρί­ζου­με αυτές τις ει­κό­νες που υπάρ­χουν και σή­με­ρα να έχει αφαι­ρε­θεί με­γά­λο τμήμα της μπρο­στι­νής όψης του κτι­ρί­ου ήτοι δη­λα­δή του πα­λιού Αλευ­ρό­μυ­λου S.A.M.I.C.A.

Πραγ­μα­τι­κά είναι για να κλαί­με όλοι μαζί παρέα έτσι που κα­τα­ντή­σα­με τον τόπο μας ή μήπως κα­λύ­τε­ρα να κτυ­πά­με τα κε­φά­λια μας στις εξα­φα­νι­σμέ­νες πέ­τρες ή στα σπα­σμέ­να πα­ρά­θυ­ρα των ιστο­ρι­κών αυτών κτι­ρί­ων ή δεν ξέρω και γω που αλλού. Γιατί τε­λι­κά πέ­φτουν στο κενό οι τόσες προ­σπά­θειες με­μο­νω­μέ­νων εθε­λο­ντών που εξω­τε­ρι­κεύ­ουν τις ευαι­σθη­σί­ες τους για κά­ποια σο­βα­ρά θέ­μα­τα όπως η απο­κα­τά­στα­ση των κτι­ρί­ων αυτών.

Το δε θέμα της κα­το­χής ή της απε­λευ­θέ­ρω­σης στα Δω­δε­κά­νη­σα θα είναι πάντα επί­και­ρο μιας και δεν εί­μα­στε λά­τρεις της φα­σι­στι­κής πε­ριό­δου στα Δω­δε­κά­νη­σα αλλά γνω­ρί­ζου­με την ιστο­ρία και για τους διωγ­μούς των ελ­λή­νων και ορ­θο­δό­ξων από τα νησιά μας. Όμως ας μην ξε­χνά­με ότι οι κα­τα­κτη­τές στα νησιά μας φέρ­θη­καν λη­στρι­κά και αφαί­ρε­σαν αρ­χαιό­τη­τες αλλά να πα­ρα­δε­χθού­με ότι στην πο­ρεία δη­μιούρ­γη­σαν κιό­λας, είτε πρό­κει­ται για τους Οθω­μα­νούς είτε για τους με­τέ­πει­τα Ιτα­λούς κα­τα­κτη­τές κλπ. Θα πρέ­πει να εί­μα­στε κι εμείς λίγο πε­ρισ­σό­τε­ρο «πα­τριώ­τες» και να προ­σέ­χου­με τον τόπο μας γιατί η ιστο­ρία ανή­κει στο φω­τει­νό μας μέλ­λον κι όχι στο πα­ρελ­θόν μας.

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη