Ο Βρούτσης για τον κατώτατο μισθό: Αυθαίρετη εξαγγελία του Τσίπρα

«Η αυ­θαί­ρε­τη και χωρίς επι­στη­μο­νι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση εξαγ­γε­λία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για αύ­ξη­ση του κα­τώ­τα­του μι­σθού στα 751 ευρώ, στοί­χι­σε το τε­λευ­ταίο δί­μη­νο 40.113 θέ­σεις ερ­γα­σί­ας στη μι­σθω­τή απα­σχό­λη­ση του ιδιω­τι­κού τομέα» υπο­στη­ρί­ζει ο βου­λευ­τής της ΝΔ, Γιάν­νης Βρού­τσης.

Δια­βά­στε ολό­κλη­ρη την ανα­κοί­νω­ση:

«Η κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ισχυ­ρί­ζε­ται ότι με την πρω­το­βου­λία της να επα­να­φέ­ρει τον κα­τώ­τα­το μισθό στα 751 ευρώ θα λυ­θούν τα προ­βλή­μα­τα της οι­κο­νο­μί­ας και της απα­σχό­λη­σης. Θα δη­μιουρ­γη­θούν νέες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, θα μειω­θεί η ανερ­γία και θα κι­νη­θεί η οι­κο­νο­μία.

Μα­κά­ρι τα πράγ­μα­τα στην οι­κο­νο­μία να ήταν τόσο απλά και εύ­κο­λα, σαν μια απλή γραμ­μι­κή εξί­σω­ση. Δυ­στυ­χώς είναι πιο σύν­θε­τα και πολύ ευαί­σθη­τα.

Γιατί αν ήταν έτσι, τότε γιατί να μην πάμε τον κα­τώ­τα­το μισθό στα 851, τα 951 ή και τα 1.051 ευρώ, ώστε η ανερ­γία να πέσει ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο και να λύ­σου­με όλοι μια και καλή τα προ­βλή­μα­τά μας;

Ας το ξε­κα­θα­ρί­σου­με λοι­πόν.

Κα­νείς και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο εμείς, ούτε πι­στεύ­ου­με ούτε θέ­λου­με μια ανά­πτυ­ξη που να βα­σί­ζε­ται σε χα­μη­λούς μι­σθούς και σε πε­ραι­τέ­ρω συ­μπί­ε­ση του ερ­γα­τι­κού κό­στους. Το αντί­θε­το. Στο επί­κε­ντρο του νέου ανα­πτυ­ξια­κού υπο­δείγ­μα­τος που τόσο με­θο­δι­κά αρ­χί­ζα­με να χτί­ζου­με τα προη­γού­με­να χρό­νια και που τόσο βίαια δια­κό­πη­κε από τη λαϊ­κί­στι­κη ρη­το­ρεία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ήταν και είναι η βελ­τί­ω­ση της ποιό­τη­τας και πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τας της οι­κο­νο­μί­ας, η εξω­στρέ­φεια και ο αντα­γω­νι­στι­κός δυ­να­μι­σμός. Ώστε οι μι­σθοί να αυ­ξά­νο­νται όπως αυ­ξά­νε­ται και η πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα, «κα­θρε­φτί­ζο­ντας» την πραγ­μα­τι­κή δύ­να­μη της οι­κο­νο­μί­ας. Σε αυτό το ση­μείο, ακρι­βώς, βρί­σκε­ται η κρί­σι­μη προ­ϋ­πό­θε­ση για μια ευ­ερ­γε­τι­κή επί­δρα­ση των μι­σθών σε όλη την οι­κο­νο­μία. Στο να συμ­βα­δί­ζει, δη­λα­δή η αύ­ξη­ση των αμοι­βών με τη βελ­τί­ω­ση της πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τας και της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας, με τα πραγ­μα­τι­κά οι­κο­νο­μι­κά δε­δο­μέ­να.

Και για αυτόν ακρι­βώς το λόγο, ο νέος μη­χα­νι­σμός δια­μόρ­φω­σης του κα­τώ­τα­του μι­σθού – μια από τις ση­μα­ντι­κό­τε­ρες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στην αγορά ερ­γα­σί­ας – που στο Yπουρ­γείο Ερ­γα­σί­ας θε­σμο­θε­τή­σα­με με τους ν. 4093/2012 και 4172/2013, υιο­θέ­τη­σε μια νέα ολο­κλη­ρω­μέ­νη προ­σέγ­γι­ση, μια σύγ­χρο­νη αντί­λη­ψη. Ο κα­τώ­τα­τος μι­σθός, δη­λα­δή, θα δια­μορ­φώ­νε­ται ύστε­ρα από κοι­νω­νι­κό διά­λο­γο, λαμ­βά­νο­ντας όμως υπόψη – για πρώτη φορά στην Ελ­λά­δα – τα πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να της οι­κο­νο­μί­ας και της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας.

Αυτό θα είναι το ελά­χι­στο κα­τώ­φλι των μι­σθών, το «ει­σό­δη­μα ασφα­λεί­ας» για όλους τους ερ­γα­ζό­με­νους. Στο πλαί­σιο αυτού του νέου μη­χα­νι­σμού του κα­τώ­τα­του μι­σθού, οι ίδιοι οι κοι­νω­νι­κοί εταί­ροι, οι ερ­γο­δό­τες και οι ερ­γα­ζό­με­νοι θα μπο­ρούν στο μέλ­λον, όπως μπο­ρούν και σή­με­ρα, να συμ­φω­νούν μόνοι τους – στο πλαί­σιο της συλ­λο­γι­κής αυ­το­νο­μί­ας τους – όποιες υψη­λό­τε­ρες αμοι­βές θέ­λουν, ανά­λο­γα με την πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα και τις δυ­να­τό­τη­τες κάθε κλά­δου και επι­χεί­ρη­σης ξε­χω­ρι­στά. Αυτή είναι εξάλ­λου η λο­γι­κή με την οποία δια­μορ­φώ­νο­νται οι αμοι­βές σε όλη την Ευ­ρώ­πη. Τέ­τοια μο­ντέ­λα προσ­διο­ρι­σμού του κα­τώ­τα­του μι­σθού υπάρ­χουν στην πλειο­ψη­φία των ευ­ρω­παϊ­κών χωρών.

Από εκεί και πέρα, το να πι­στεύ­ει κά­ποιος ότι με μια από­το­μη αύ­ξη­ση των κα­τώ­τα­των αμοι­βών στα 751 ευρώ, όπως δη­λα­δή ήταν το 2009 – με αυ­θαί­ρε­το και ατεκ­μη­ρί­ω­το επι­στη­μο­νι­κά τρόπο – θα ξα­να­γυ­ρί­σου­με αυ­τό­μα­τα και στις συν­θή­κες προ κρί­σης, σα να μη συ­νέ­βη τί­πο­τε, απο­τε­λεί μια αυ­τα­πά­τη. Ου­σια­στι­κά θα έχου­με μια «ολική επα­να­φο­ρά» σε προ­ϋ­πάρ­χου­σες στρε­βλώ­σεις και απο­τυ­χη­μέ­νες πρα­κτι­κές. Το «σοκ» και η «ασφυ­ξία» θα είναι έντο­να, ιδιαί­τε­ρα για τις μι­κρές και πολύ μι­κρές επι­χει­ρή­σεις, όπως πλέον και στην ίδια την κυ­βέρ­νη­ση πα­ρα­δέ­χο­νται, και το τί­μη­μα θα είναι με­γά­λο. Η ανερ­γία θα τρα­βή­ξει ξανά την ανη­φό­ρα, αντι­στρέ­φο­ντας βίαια την τάση απο­κλι­μά­κω­σης και στα­δια­κής μεί­ω­σης που με τόσο κόπο και θυ­σί­ες εί­χα­με κα­τα­φέ­ρει το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα.

Ακόμη χει­ρό­τε­ρη θα είναι η κα­τά­στα­ση για τους νέους, όπως και το ίδιο το πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για την κα­τα­πο­λέ­μη­ση της ανερ­γί­ας ομο­λο­γεί: «…. σύμ­φω­να με τις υπάρ­χου­σες με­λέ­τες, οι επι­χει­ρή­σεις απο­φεύ­γουν να προ­σλαμ­βά­νουν άτομα αυτής της ηλι­κί­ας, κα­τά­στα­ση που θα επι­δει­νω­θεί όταν ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κα­ταρ­γή­σει τον ει­δι­κό κα­τώ­τα­το μισθό για τους νέους (€511) και ανε­βά­σει τον ενιαίο κα­τώ­τα­το στα €751 (47% αύ­ξη­ση κα­τώ­τα­του μι­σθού για τους νέους)…».

Κοι­νώς, μια αύ­ξη­ση του κα­τώ­τα­του μι­σθού αυτή τη στιγ­μή θα γύ­ρι­ζε «μπού­με­ρανγκ» για τους ίδιους τους ερ­γα­ζό­με­νους.

Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, εάν γυ­ρί­σου­με στον πα­λαιό τρόπο προσ­διο­ρι­σμού του κα­τώ­τα­του μι­σθού σε όλη την οι­κο­νο­μία μόνο από τους κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους (δη­λα­δή σε μια Εθνι­κή Γε­νι­κή Συλ­λο­γι­κή Σύμ­βα­ση Ερ­γα­σί­ας χωρίς τη συμ­με­το­χή του κρά­τους), επι­στρέ­φου­με ου­σια­στι­κά σε μια πρα­κτι­κή του πα­ρελ­θό­ντος, όπου η δια­μόρ­φω­ση των αμοι­βών γί­νο­νταν με πο­λι­τι­κο-συν­δι­κα­λι­στι­κά κρι­τή­ρια και όχι με οι­κο­νο­μι­κά. Τότε που κά­ποιοι, αδια­φο­ρώ­ντας για τις πραγ­μα­τι­κές δια­στά­σεις της οι­κο­νο­μί­ας, απο­φά­σι­ζαν και έστελ­ναν το λο­γα­ρια­σμό αλλού. Είτε στις μι­κρο­με­σαί­ες και πολύ μι­κρές επι­χει­ρή­σεις, τρο­φο­δο­τώ­ντας απο­λύ­σεις αλλά και πρα­κτι­κές αδή­λω­της και ανα­σφά­λι­στης ερ­γα­σί­ας, είτε στο ίδιο το κρά­τος τρο­φο­δο­τώ­ντας δη­μο­σιο­νο­μι­κές ανι­σορ­ρο­πί­ες, καθώς επι­πλέ­ον υπάρ­χουν πλή­θος πα­ρο­χών και επι­δο­μά­των που η εξέ­λι­ξή τους συ­ναρ­τά­ται με την εξέ­λι­ξη του κα­τώ­τα­του μι­σθού.

Μια δια­δι­κα­σία που απέ­τυ­χε και ξε­πε­ρά­στη­κε από την ίδια την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στην αγορά ερ­γα­σί­ας. Που ου­σια­στι­κά, ενώ υπο­τί­θε­ται ότι γι­νό­ταν στο όνομα του «καλού των ερ­γα­ζο­μέ­νων», λει­τουρ­γού­σε αντί­στρο­φα, υπο­νο­μεύ­ο­ντας τους ερ­γα­ζό­με­νους, την απα­σχό­λη­ση και την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα της οι­κο­νο­μί­ας.

Είναι λοι­πόν, από­λυ­τα βέ­βαιο ότι η επι­στρο­φή στην πα­λαιά απο­τυ­χη­μέ­νη δια­δι­κα­σία θα έχει αρ­νη­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα και επι­πτώ­σεις στην αγορά ερ­γα­σί­ας και στους δεί­κτες της ανερ­γί­ας. Εφο­διά­σα­με και δη­μιουρ­γή­σα­με στο Υπουρ­γείο Ερ­γα­σί­ας τα πλέον σύγ­χρο­να ερ­γα­λεία, όπως η «ΕΡ­ΓΑ­ΝΗ», με την οποία μπο­ρού­με να με­τρή­σου­με σε πραγ­μα­τι­κό χρόνο τις επι­πτώ­σεις από εφαρ­μο­ζό­με­νες πο­λι­τι­κές στην αγορά ερ­γα­σί­ας. Δυ­στυ­χώς, η συ­ζή­τη­ση που διε­ξά­γε­ται συ­νε­χώς στο δη­μό­σιο διά­λο­γο από τον Δε­κέμ­βριο, όλο τον Ια­νουά­ριο και μέχρι σή­με­ρα, έχει οδη­γή­σει πολ­λές επι­χει­ρή­σεις – προ­ε­ξο­φλώ­ντας ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ως κυ­βέρ­νη­ση θα επι­βάλ­λει αυτόν τον κα­τώ­τα­το μισθό – στη δια­τή­ρη­ση του μι­σθο­λο­γι­κού τους κό­στους μέσω της μεί­ω­σης της απα­σχό­λη­σης. Τα νού­με­ρα μι­λούν από μόνα τους. Η αγορά ερ­γα­σί­ας εξέ­πεμ­ψε για πρώτη φορά μετά από ένα με­γά­λο διά­στη­μα «αρ­νη­τι­κά πρό­δρο­μα σή­μα­τα». Όπως φαί­νε­ται στον πα­ρα­κά­τω πί­να­κα, από την 1η Δε­κεμ­βρί­ου 2014 μέχρι την 28η Ια­νουα­ρί­ου 2015 χά­θη­καν 40.113 θέ­σεις ερ­γα­σί­ας μι­σθω­τών στον ιδιω­τι­κό τομέα σε σχέση με το αντί­στοι­χο διά­στη­μα, Δε­κέμ­βριος 2013 – Ια­νουά­ριος 2014, και χωρίς να υπο­λο­γί­σου­με πόσες επι­πλέ­ον θέ­σεις χά­θη­καν από το «πά­γω­μα» του προ­γραμ­μα­τι­σμού προ­σλή­ψε­ων των επι­χει­ρή­σε­ων, καθώς η εξαγ­γε­λία και μόνο για αύ­ξη­ση του μι­σθο­λο­γι­κού κό­στους απέ­τρε­ψε κάθε σχε­δια­σμό προ­σλή­ψε­ων.

Η θέση μας είναι λοι­πόν, ότι για τη δια­μόρ­φω­ση του κα­τώ­τα­του μι­σθού σε όλη την οι­κο­νο­μία πρέ­πει να έχει λόγο και το κρά­τος και οι οι­κο­νο­μι­κοί/επι­στη­μο­νι­κοί φο­ρείς και, φυ­σι­κά, οι κοι­νω­νι­κοί εταί­ροι. Το σκε­πτι­κό, λοι­πόν, της με­ταρ­ρύθ­μι­σης στην αγορά ερ­γα­σί­ας, δεν εδρά­ζε­ται σε μία λο­γι­κή απο­κλει­στι­κής συ­μπί­ε­σης του μι­σθο­λο­γι­κού κό­στους –συρ­ρι­κνώ­νο­ντας το βιο­τι­κό επί­πε­δο των ερ­γα­ζο­μέ­νων υπέρ των επι­χει­ρή­σε­ων– αλλά σε μία λο­γι­κή στα­δια­κής αύ­ξη­σης του κα­τώ­τα­του μι­σθού, η οποία θα εναρ­μο­νί­ζε­ται με τη με­γέ­θυν­ση της οι­κο­νο­μί­ας και την εποι­κο­δο­μη­τι­κή συ­νερ­γα­σία όλων των εμπλε­κό­με­νων μερών. Το πρό­τυ­πο μο­ντέ­λο πο­λυ­με­ρούς συ­νερ­γα­σί­ας –κρά­τος, ερ­γα­ζό­με­νοι, ερ­γο­δό­τες, ερευ­νη­τι­κοί φο­ρείς– που θε­σμο­θε­τή­σα­με –με την πρό­σφα­τη με­ταρ­ρύθ­μι­ση– για την επε­ξερ­γα­σία και τον προσ­διο­ρι­σμό του νέου μη­χα­νι­σμού για τον κα­τώ­τα­το μισθό σε όλη την οι­κο­νο­μία, είναι η πλέον σύγ­χρο­νη και απο­τε­λε­σμα­τι­κή λύση, σύμ­φω­να με τις κα­λύ­τε­ρες ευ­ρω­παϊ­κές εμπει­ρί­ες. Από εκεί και πέρα, οι ίδιοι οι ερ­γα­ζό­με­νοι και οι ερ­γο­δό­τες μπο­ρούν να δώ­σουν όσες υψη­λό­τε­ρες αμοι­βές θέ­λουν ανά κλάδο ή επι­χεί­ρη­ση εάν το επι­τρέ­πει η αντα­γω­νι­στι­κή τους θέση (και όχι αδια­κρί­τως). Εμείς από την πλευ­ρά μας εν­θαρ­ρύ­νου­με και στη­ρί­ζου­με αυτές τις συμ­φω­νί­ες ερ­γα­ζο­μέ­νων και ερ­γο­δο­τών για βιώ­σι­μες και ευ­ερ­γε­τι­κές αυ­ξή­σεις αμοι­βών κατά πε­ρί­πτω­ση, σύμ­φω­να με την πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα και το δυ­να­μι­σμό κάθε κλά­δου και επι­χεί­ρη­σης. Και από την άλλη πλευ­ρά, μέσα από την εν­δυ­νά­μω­ση και τον εκ­συγ­χρο­νι­σμό των ελεγ­κτι­κών μη­χα­νι­σμών του Υπουρ­γεί­ου Ερ­γα­σί­ας, κατά τα τε­λευ­ταία δυό­μι­ση χρό­νια, όπως το σχέ­διο «ΑΡ­ΤΕ­ΜΙΣ», χτυ­πή­σα­με στη ρίζα την πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα στην αγορά ερ­γα­σί­ας, με απο­τε­λε­σμα­τι­κό τρόπο, δια­σφα­λί­ζο­ντας τα δι­καιώ­μα­τα του Έλ­λη­να ερ­γα­ζό­με­νου.

Όλα τα προη­γού­με­να δεί­χνουν ότι η νέα κυ­βέρ­νη­ση πρέ­πει να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει ότι προ­χει­ρό­τη­τες και πει­ρα­μα­τι­σμοί στην οι­κο­νο­μία, που στη­ρί­ζο­νται στις γνω­στές προ­σεγ­γί­σεις λαϊ­κι­σμού, οδη­γούν τα πράγ­μα­τα σε αντί­θε­τα απο­τε­λέ­σμα­τα από τα επι­διω­κό­με­να. Οι πιο κρί­σι­μοι δεί­κτες στην αγορά ερ­γα­σί­ας είναι οι δεί­κτες της κα­τα­γρα­φής της μι­σθω­τής απα­σχό­λη­σης στον ιδιω­τι­κό τομέα από την «ΕΡ­ΓΑ­ΝΗ» αλλά και το πο­σο­στό ανερ­γί­ας από την ΕΛ­ΣΤΑΤ. Και οι δυο αυτοί δεί­κτες, όπως επι­βε­βαιώ­νε­ται με από­λυ­τη ακρί­βεια από τα ίδια τα στοι­χεία, είχαν αρ­χί­σει να βελ­τιώ­νο­νται αι­σθη­τά τους τε­λευ­ταί­ους μήνες.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, στη μι­σθω­τή απα­σχό­λη­ση του ιδιω­τι­κού τομέα, όπως προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία της «ΕΡ­ΓΑ­ΝΗ», δη­μιουρ­γή­θη­καν 99.956 νέες θέ­σεις απα­σχό­λη­σης (εν­δε­κά­μη­νο του 2014), ενώ σύμ­φω­να με τα στοι­χεία της ΕΛ­ΣΤΑΤ η ανερ­γία απο­κλι­μα­κώ­θη­κε κατά 2,3% (και 11,6% στους νέους 15-24 ετών). Επει­δή λοι­πόν, η ελ­πί­δα που στη­ρί­ζε­ται σε ψευ­δαι­σθή­σεις και ανυ­πό­στα­τες υπο­σχέ­σεις μπο­ρεί να με­τα­τρα­πεί άμεσα σε εφιάλ­τη, προ­τεί­νου­με στην κυ­βέρ­νη­ση να κάνει στρο­φή άμεσα στον ρε­α­λι­σμό. Άλ­λω­στε οι εκλο­γές τε­λεί­ω­σαν…»