Γρ. Tάσιος, πρόεδρος ΠOΞ: «Τα ξενοδοχεία είναι υπερφορολογημένα και κινδυνεύει η βιωσιμότητά τους»

Συ­νέ­ντευ­ξη

στον Δημ. Γκαρ­τζώ­νη

«Τα ξε­νο­δο­χεία είναι υπερ­φο­ρο­λο­γη­μέ­να και όσο συ­νε­χί­ζουν να είναι τα υπο­ζύ­για υπερ­βο­λι­κών και άδι­κων βαρών, κιν­δυ­νεύ­ει η βιω­σι­μό­τη­τά τους. Η κυ­βέρ­νη­ση πρέ­πει να κα­τα­λά­βει πως το ξε­νο­δο­χείο είναι ο πνεύ­μο­νας του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού, την ώρα που ο του­ρι­σμός είναι το οξυ­γό­νο όλης της οι­κο­νο­μί­ας», δη­λώ­νει σε συ­νέ­ντευ­ξή του στη “δη­μο­κρα­τι­κή”, ο πρό­ε­δρος της Πα­νελ­λή­νιας Ένω­σης Ξε­νο­δό­χων, Γρη­γό­ρης Τά­σιος, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι «Ανά­πτυ­ξη χωρίς του­ρι­σμό και ξε­νο­δο­χεία είναι σα να πε­ρι­μέ­νεις ν’ ανα­τεί­λει ο ήλιος από τη δύση»!

Δια­βά­στε πα­ρα­κά­τω ανα­λυ­τι­κά τη συ­νέ­ντευ­ξη του προ­έ­δρου της ΠΟΞ, Γρη­γό­ρη Τά­σιου στη “δη­μο­κρα­τι­κή”:

• Πώς θα χα­ρα­κτη­ρί­ζα­τε τη φε­τι­νή σεζόν; Ήταν τόσο καλή όσο ανα­με­νό­ταν εξαρ­χής; Η υπουρ­γός κάνει λόγο για ιστο­ρι­κό ρεκόρ αφί­ξε­ων… Ποια είναι τα ιδιαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου που ρί­χνει αυ­λαία σε λίγο καιρό;

O ελ­λη­νι­κός του­ρι­σμός δια­τη­ρεί τη δυ­να­μι­κή του. Αυτά είναι τα καλά νέα. Από κει κι έπει­τα κα­τέ­στη σαφές πως οι άμε­σοι αντα­γω­νι­στές μας ανα­κάμ­πτουν κι αυτό ασφα­λώς πρέ­πει να μας βάλει σε σο­βα­ρή σκέψη για το πώς θα πάμε πα­ρα­κά­τω. Όπως επί­σης είναι αλή­θεια πως το ελ­λη­νι­κό ξε­νο­δο­χείο είναι φορ­τω­μέ­νο με βάρη δυ­σα­νά­λο­γα των πραγ­μα­τι­κών απο­τε­λε­σμά­των στο τα­μείο του. Και μι­λώ­ντας σ’ ένα μέσο της Ρόδου, συ­νειρ­μι­κά δεν μπορώ να μην ανα­φερ­θώ στον προ­κα­τά­το­χό μου στην ΠΟΞ και Πρό­ε­δρο της Ένω­σης Ξε­νο­δό­χων Ρόδου, τον Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη, ο οποί­ος με τον γνω­στό διο­ρα­τι­κό του λόγο έχει χτυ­πή­σει πάρα πολ­λές φορές στα συλ­λο­γι­κά μας όρ­γα­να το κα­μπα­νά­κι για τον κίν­δυ­νο του εφη­συ­χα­σμού. Ζούμε σε δύ­σκο­λους και­ρούς. Η χα­ρω­πή ανε­με­λιά απα­γο­ρεύ­ε­ται. Αν θες να φέρ­νεις απο­τε­λέ­σμα­τα πρέ­πει να έχεις τα μάτια σου ανοι­χτά και με ρε­α­λι­σμό να χα­ράσ­σεις στρα­τη­γι­κή. Αυτή την αγω­νία μοι­ρα­ζό­μα­στε με τον Πρό­ε­δρο Κα­μπου­ρά­κη γνω­ρί­ζο­ντας από πρώτο χέρι την κα­τα­λυ­τι­κή ση­μα­σία που έχει ο του­ρι­σμός για την ανά­πτυ­ξη των το­πι­κών οι­κο­νο­μι­κών και τη συ­νο­χή των το­πι­κών κοι­νω­νιών.

Δη­λώ­σα­τε πρό­σφα­τα ότι η αύ­ξη­ση των του­ρι­στι­κών αφί­ξε­ων δεν απο­τυ­πώ­νε­ται στις δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις των ξε­νο­δο­χεί­ων… Έχει να κάνει αυτό με τις βρα­χυ­χρό­νιες μι­σθώ­σεις και σε ποιο βαθμό επη­ρε­ά­ζει αυτό το μο­ντέ­λο τον ξε­νο­δο­χεια­κό κλάδο και τον του­ρι­σμό εν γένει;

Πράγ­μα­τι έτσι φαί­νε­ται ξε­κά­θα­ρα από τη σύ­γκρι­ση αφί­ξε­ων και δια­νυ­κτε­ρεύ­σε­ων στα ελ­λη­νι­κά ξε­νο­δο­χεία. Υπάρ­χει μια με­γά­λη δια­φο­ρά κι αυτό ση­μαί­νει πως ένας με­γά­λος αριθ­μός ξένων επι­σκε­πτών “χά­νε­ται” στη γκρί­ζα ζώνη της πα­ρα­οι­κο­νο­μί­ας και του αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού των βρα­χυ­χρό­νιων μι­σθώ­σε­ων. Δεν το λέμε μόνο εμείς, το βε­βαιώ­νουν όλες οι επι­στη­μο­νι­κές με­λέ­τες πως οι ανε­ξέ­λεγ­κτες βρα­χυ­χρό­νιες μι­σθώ­σεις ακι­νή­των συ­νι­στούν πρα­κτι­κή αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού και στρέ­βλω­σης. Αρκεί να ανα­λο­γι­στεί κα­νείς πως ενώ πα­νελ­λα­δι­κά υπάρ­χουν 9.730 ξε­νο­δο­χεία, υπο­λο­γί­ζο­νται σε πάνω από 65.000 τα ακί­νη­τα βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης. Οι αριθ­μοί δεί­χνουν κα­θα­ρά πως η ασυ­δο­σία εξέ­θρε­ψε το φαι­νό­με­νο. Ο του­ρι­σμός για να μπο­ρέ­σει να δώσει όλα αυτά που πραγ­μα­τι­κά μπο­ρεί και στην οι­κο­νο­μία και στην κοι­νω­νία, έχει ανά­γκη από σα­φείς και ξε­κά­θα­ρους κα­νό­νες, οι οποί­οι δεν φτά­νει μόνον να νο­μο­θε­τού­νται αλλά θα πρέ­πει και να εφαρ­μό­ζο­νται. Ανα­γνω­ρί­σα­με ως αυ­το­νό­η­το βήμα το “Μη­τρώο Ακι­νή­των Βρα­χυ­χρό­νιας Δια­μο­νής” αλλά οι αρ­νη­τι­κές συ­νέ­πειες του φαι­νο­μέ­νου κα­θι­στούν ανα­γκαίο να πάμε πέρα από το αυ­το­νό­η­το. Χρειά­ζε­ται πε­ραι­τέ­ρω ρύθ­μι­ση της συ­γκε­κρι­μέ­νης δρα­στη­ριό­τη­τας και εντα­τι­κή επο­πτεία της εφαρ­μο­γής του νόμου ώστε να μη μεί­νου­με στις “καλές προ­θέ­σεις” του νο­μο­θέ­τη. Υπάρ­χουν καλές ευ­ρω­παϊ­κές πρα­κτι­κές που μπο­ρούν να υιο­θε­τη­θούν και να μπουν οριο­θε­τή­σεις και πε­ριο­ρι­σμοί ανά­λο­γα με την ιδιαι­τε­ρό­τη­τα και τις ανά­γκες κάθε το­πι­κής κοι­νω­νί­ας. Αυτό κά­νουν όλοι οι με­γά­λοι ευ­ρω­παϊ­κοί προ­ο­ρι­σμοί που σέ­βο­νται τον εαυτό τους και θέ­λουν να προ­στα­τεύ­σουν την αξία και την ει­κό­να του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος τους.

• Πόσο πλήτ­τει τον ξε­νο­δο­χεια­κό κλάδο η αυ­ξη­μέ­νη φο­ρο­λο­γία και σε τι βαθμό επη­ρε­ά­ζει την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τά του; Η ΠΟΞ έχει ζη­τή­σει επα­νει­λημ­μέ­νως την απο­κλι­μά­κω­ση των βαρών για το ελ­λη­νι­κό ξε­νο­δο­χείο…

Τα ξε­νο­δο­χεία είναι υπερ­φο­ρο­λο­γη­μέ­να και όσο συ­νε­χί­ζουν να είναι τα υπο­ζύ­για υπερ­βο­λι­κών και άδι­κων βαρών, κιν­δυ­νεύ­ει η βιω­σι­μό­τη­τά τους. Η κυ­βέρ­νη­ση πρέ­πει να κα­τα­λά­βει πως το ξε­νο­δο­χείο είναι ο πνεύ­μο­νας του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού, την ώρα που ο του­ρι­σμός είναι το οξυ­γό­νο όλης της οι­κο­νο­μί­ας. Ανά­πτυ­ξη χωρίς του­ρι­σμό και ξε­νο­δο­χεία είναι σαν να πε­ρι­μέ­νεις ν’ ανα­τεί­λει ο ήλιος από τη δύση. Ο του­ρι­σμός συ­νει­σφέ­ρει πλέον πάνω από το 25% του ΑΕΠ κι έχει δυ­να­τό­τη­τες να δώσει πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα στην κοι­νω­νία αν κα­τα­φέ­ρει να πάρει ανάσα από τα βάρη που τον πνί­γουν. Παρά ταύτα, βλέ­πε­τε πως οι Έλ­λη­νες ξε­νο­δό­χοι όχι μόνο δη­μιουρ­γούν θέ­σεις απα­σχό­λη­σης αλλά εί­μα­στε και ο μόνος κλά­δος που μέσα στα δύ­σκο­λα χρό­νια της κρί­σης υπέ­γρα­ψε, από το 2012, δια­δο­χι­κά τέσ­σε­ρις Κλα­δι­κές Συλ­λο­γι­κές Συμ­βά­σεις Ερ­γα­σί­ας με αυ­ξή­σεις στις απο­δο­χές των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Κι επει­δή όλα έχουν ση­μα­σία για την ιστο­ρία, οφεί­λω να θυ­μί­σω πως η Ένωση Ξε­νο­δό­χων Ρόδου με τον Πρό­ε­δρο Κα­μπου­ρά­κη έδωσε πρώτη το πα­ρά­δειγ­μα κι ακο­λού­θη­σε στη συ­νέ­χεια συ­νο­λι­κά ο κλά­δος σε εθνι­κό επί­πε­δο ανα­γνω­ρί­ζο­ντας έμπρα­κτα την αξία της ερ­γα­σια­κής ει­ρή­νης. Όλα αυτά λοι­πόν θα πρέ­πει να εκτι­μη­θούν και να πά­ψουν να είναι τα ξε­νο­δο­χεία ο εύ­κο­λος στό­χος για το διαρ­κές “σα­φά­ρι” κρα­τι­κών εσό­δων, καθώς αυτά τα δυ­σθε­ώ­ρη­τα ποσά αφαι­ρού­νται από τις ανά­γκες των το­πι­κών οι­κο­νο­μιών και κοι­νω­νιών.

• Λει­τούρ­γη­σε τε­λι­κά η επι­βο­λή του τέ­λους δια­νυ­κτέ­ρευ­σης; Πώς αντι­με­τώ­πι­σαν το μέτρο οι πε­λά­τες; Πι­στεύ­ε­τε ακόμη ότι πρέ­πει να ανα­θε­ω­ρή­σει η κυ­βέρ­νη­ση και να κα­ταρ­γή­σει το μέτρο;

Συ­νι­στά πλήγ­μα στην αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα τού ελ­λη­νι­κού του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος σε μια εποχή που θα έπρε­πε να φρο­ντί­ζου­με για το πως θα την ανα­βαθ­μί­σου­με και όχι πως θα την απο­δυ­να­μώ­σου­με. Η κα­τάρ­γη­σή του είναι ζή­τη­μα κοι­νής λο­γι­κής.

• Πι­στεύ­ε­τε κύριε πρό­ε­δρε ότι υπάρ­χει συ­γκρο­τη­μέ­νη εθνι­κή του­ρι­στι­κή στρα­τη­γι­κή; Αν όχι, θε­ω­ρεί­τε ότι πρέ­πει να ξε­κι­νή­σει τώρα μία τέ­τοια προ­σπά­θεια και ποιο ρόλο μπο­ρεί να δια­δρα­μα­τί­σει ο ξε­νο­δο­χεια­κός κλά­δος σε αυτή;

Όπως έχω το­νί­σει επα­νει­λημ­μέ­να κα­νείς δεν μπο­ρεί να λο­γα­ριά­ζει χωρίς τον ξε­νο­δό­χο. Ο του­ρι­σμός μέσα στην κρίση απέ­δει­ξε σε όλους τι μπο­ρεί να προ­σφέ­ρει στην Ελ­λά­δα. Αλλά δεν μπο­ρεί να συ­νε­χί­σει ο ξε­νο­δό­χος μόνος του. Είναι η ώρα που και η Ελ­λά­δα από την κο­ρυ­φή της πο­λι­τι­κής ηγε­σί­ας μέχρι τη βάση της κοι­νω­νί­ας θα πρέ­πει να ανα­γνω­ρί­σει την αξία της προ­σφο­ράς του ξε­νο­δο­χεί­ου και να ανα­λά­βει ο κα­θέ­νας το δικό του κομ­μά­τι ευ­θύ­νης. Ο του­ρι­σμός πρέ­πει να γίνει η έμπνευ­ση μιας με­γά­λης συλ­λο­γι­κής συ­στρά­τευ­σης για το “κοινό καλό”. Συ­νερ­γα­σία και άμιλ­λα, στη θέση του φθό­νου και της αντί­λη­ψης “να ψο­φή­σει η κα­τσί­κα του γεί­το­να”. Αυτά μας πήγαν στα χει­ρό­τε­ρα. Μπο­ρού­με να τα κα­τα­φέ­ρου­με πολύ κα­λύ­τε­ρα, στο βαθμό που πρυ­τα­νεύ­σει η λο­γι­κή, η συ­νεν­νό­η­ση και η κοινή προ­σπά­θεια.

• Το σχέ­διο της κυ­βέρ­νη­σης για την ανα­πτυ­ξια­κή στρα­τη­γι­κή πε­ρι­λαμ­βά­νει και το χω­ρο­τα­ξι­κό στον του­ρι­σμό, για το οποίο γί­νε­ται λόγος εδώ και πολλά χρό­νια. Ποια είναι η άποψή σας για τις προ­τά­σεις της κυ­βέρ­νη­σης;

Έχει χαθεί πο­λύ­τι­μος χρό­νος. Κά­ποια στιγ­μή θα πρέ­πει επι­τέ­λους να τε­λειώ­σου­με με το χω­ρο­τα­ξι­κό ώστε να ξέρει ο κα­θέ­νας τι μπο­ρεί να γίνει και που. Αυτό έχει με­γά­λη ση­μα­σία για τις επεν­δύ­σεις στον του­ρι­σμό. Κα­νείς δεν είναι τρε­λός να πε­τά­ξει τα λεφτά του μέσα σε έναν σκο­τει­νό λα­βύ­ριν­θο γρα­φειο­κρα­τί­ας, πο­λυ­νο­μί­ας, συ­ναρ­μο­διο­τή­των και με­γά­λων κα­θυ­στε­ρή­σε­ων που στο τέλος ακυ­ρώ­νουν κάθε πρό­θε­ση επέν­δυ­σης. Είναι ώρα να μπουν απλοί και κα­θα­ροί κα­νό­νες που θα ισχύ­ουν για όλους, χωρίς εξαι­ρέ­σεις, χωρίς “πα­ρά­θυ­ρα”, χωρίς πρι­μο­δο­τή­σεις και χωρίς απο­κλει­σμούς. Το μέλ­λον της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας στο σύ­νο­λό της εξαρ­τά­ται από το αν θα κα­τα­φέ­ρει να δη­μιουρ­γή­σει ένα νέο ανα­πτυ­ξια­κό πα­ρά­δειγ­μα που θα έχει στο κέ­ντρο την προ­σέλ­κυ­ση επεν­δύ­σε­ων, οι οποί­ες είναι και οι μόνες που μπο­ρούν να δη­μιουρ­γή­σουν νέο πλού­το, νέες ευ­και­ρί­ες, νέες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας ώστε οι νέοι να έχουν προ­ο­πτι­κή και μέλ­λον στον τόπο τους. Όλα αυτά δεν θα συμ­βούν με ευ­χο­λό­για. Θα γί­νουν στο βαθμό που το θε­σμι­κό πε­ρι­βάλ­λον της χώρας και οι δη­μό­σιες πο­λι­τι­κές υπη­ρε­τή­σουν με συ­νέ­πεια αυτή την κα­τεύ­θυν­ση.