Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία λένε

Στα «κάγκελα» στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, σε έναν δια­γω­νι­σμό επα­να­στα­τι­κό­τη­τας και αρι­στε­ρο­σύ­νης. Στο βάθος, παίζουν εμβα­τή­ρια που συνο­δεύ­ουν το «Η επαί­σχυ­ντη πρόταση των δανει­στών δεν περνά» του Στρα­τούλη. Συγ­γνώμη, να το γράψω πιο σωστά, δια­γω­νι­σμός ανέ­ξο­δης επα­να­στα­τι­κό­τη­τας και αρι­στε­ρο­σύ­νης. Αν υπο­θέ­σουμε ότι η Ευρω­παϊκή ηγεσία σταθεί στοι­χειω­δώς στο ύψος των περι­στά­σεων (διότι δεν μου είναι τελείως καθαρό ότι θα συμβεί) και ο πρω­θυ­πουρ­γός φέρει στην Βουλή μια συμ­φω­νία, δεν κατα­λα­βαίνω τι ακριβώς προ­τεί­νει ο κ. Στρα­τού­λης, ο κ. Λαφα­ζά­νης, η κ. Κων­στα­ντο­πού­λου και λοιπές επα­να­στα­τι­κές δυνά­μεις; Αλλά και οι Αδώ­νι­δες, της άλλης πλευράς, εκτός από το να περι­μέ­νουν να τους ζητήσει ο κόσμος συγ­γνώμη και να γυρί­σουν δαφ­νο­στε­φα­νω­μέ­νοι μετά την «αρι­στερή παρέν­θεση»; Θεμιτό δεν λέω, αλλά το ερώτημα που πρέπει να απα­ντη­θεί είναι: «Nα υπο­γρά­ψει η κυβέρ­νηση ή να μην υπο­γρά­ψει; Να υπο­γρά­ψει μεγά­λους συντε­λε­στές ΦΠΑ , κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ στα νησιά, κόψιμο συντά­ξεων και πολλά άλλα που έρχο­νται και από παλιά;» Και εάν όπως λένε η πολι­τική του ΣΥΡΙΖΑ είναι ανεύ­θυνη, ποια είναι η υπεύ­θυνη; Η συνέ­χεια της ατέ­λειω­της λιτό­τη­τας και της εξα­φά­νι­σης κάθε ικμάδας ανθρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας, όπως συνέβη τα προη­γού­μενα χρόνια; Αρκετά με τα παρα­μύ­θια. Είναι μικρός ο τόπος και γνω­ρι­ζό­μα­στε. Αρκετά τα παρα­μύ­θια με κάποιους επα­να­στά­τες της πλάκας στον ΣΥΡΙΖΑ και κάποιους μεταρ­ρυθ­μι­στές για γέλια στη Νέα Δημο­κρα­τία. Με το ένα πόδι πριν το απόλυτο χάος, είναι ασύλ­λη­πτο να παρα­κο­λου­θούμε πολι­τι­κούς που αδυ­να­τούν να αρθούν στο ύψος των περι­στά­σεων, έστω και την τελευ­ταία στιγμή, να παίζουν αυτό το κακό θέατρο σε ραδιό­φωνα και τηλε­ο­ρά­σεις, κάνο­ντας συμ­ψη­φι­σμούς ποιος θα «σώσει» την χώρα καλύ­τερα και ποιανού το mail ήταν καλύ­τερο. Σε αντί­θεση με την άποψη κάτι τρε­λα­μέ­νων αντι­πο­λι­τευο­μέ­νων ( βάστα γερά ΔΝΤ!) και πελα­γω­μέ­νων ΣΥΡΙΖαίων ( να εκβιά­σουμε, να μην πλη­ρώ­σουμε, ρήξη εδώ και τώρα), η στήριξη στον πρω­θυ­πουργό σε μια συνετή πολι­τική δια­πραγ­μά­τευση, είναι η εθνικά υπεύ­θυνα στάση. Προ­σω­πι­κές ατζέ­ντες και μικρο­πο­λι­τι­κοί τυχο­διω­κτι­σμοί, κατα­γρά­φο­νται με ονο­μα­τε­πώ­νυμο στις σελίδες της Ιστο­ρίας που περιέ­χουν εθνικές κατα­στρο­φές. Η κάθε αντι­πο­λί­τευση, έχει το προ­νό­μιο να λέει ότι θέλει εκ του ασφα­λούς και να τάζει λαγούς με πετρα­χή­λια, χωρίς να έχει ούτε τους λαγούς ούτε τα πετρα­χή­λια και όταν γίνεται κυβέρ­νηση μπορεί να ψεύ­δε­ται ασύ­στολα, επι­στρα­τεύ­ο­ντας το επι­χεί­ρημα περί καμένης γης που παρέ­λαβε από τους προη­γού­με­νους . Από τον κανόνα αυτόν δεν ξέφυγε ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά όμως γίνο­νται ανεκτά σε κανο­νι­κές συν­θή­κες. Σήμερα οι συν­θή­κες δεν είναι κανο­νι­κές και απαι­τεί­ται οι πολι­τι­κές δυνά­μεις να πάρουν καθαρή θέση και να απα­ντή­σουν στο ένα και μονα­δικό ερώτημα: Να υπο­γρά­ψει η κυβέρ­νηση την συμ­φω­νία με όλα αυτά τα κατα­στρο­φικά για τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ( συγ­γνώμη αλλά αυτοί είναι πάνω από αριθ­μούς και πρω­το­γενή) ή να μην την υπο­γρά­ψει; Και εάν όχι γιατί τα θεωρούν κατα­στρο­φικά, θα καθί­σουν ΟΛΟΙ μαζί να γράψουν μια πρόταση, δυσκο­λεύ­ο­ντας τους δανει­στές, σκε­πτό­με­νοι, πως άλλο να έχεις έναν να… ξεκα­τι­νιά­ζεις κι άλλο να έχεις όλο το πολι­τικό προ­σω­πικό μιας χώρας απέ­να­ντι, διότι η υπομονή έχει και τα όριά της και έχει ουσία, εάν οι περί­φη­μες «θυσίες» των πολιτών έπιαναν τόπο και όχι πάτο;

Υ. Γ. Αυτές οι σκέψεις γρά­φο­νται πριν την συζή­τηση στη Βουλή για το θέμα αυτό. Καλό θα ήταν, να μας απαλ­λά­ξουν από τις γνωστές κοκ­κο­ρο­μα­χίες, ειρω­νείες, εξυ­πνα­δι­κι­σμούς και ατάκες του κιλού. Αυτά είναι για να αυτο­χει­ρο­κρο­τού­νται και δεν αγγί­ζουν παρά μόνον 1. ΄Οσους έχουν λυμένο το πρό­βλημα επι­βί­ω­σης τους 2. Τους οπαδούς. Οι υπό­λοι­ποι, έχουμε πολύ σοβα­ρό­τερα προ­βλή­ματα να παρα­κο­λου­θή­σουμε στην ολέθρια καθη­με­ρι­νό­τητά μας. Καλό θα ήταν, να μην φύγουν από την Βουλή μέχρι να συμ­φω­νή­σουν ΟΛΟΙ, να μπουν ασπίδα μπροστά στο καλό της χώρας και του λαού της που κόπτο­νται ότι υπη­ρε­τούν. Γιατί ΟΛΟΙ, είναι υπεύ­θυ­νοι για το που βρι­σκό­μα­στε σήμερα. Αν συμβεί αυτό, θα μπο­ρούσε να δια­μορ­φω­θεί ένα κλίμα εθνικής συνεν­νό­η­σης, απα­ραί­τητο για την επί­τευξη ΑΞΙΟΠΡΕΠΟΥΣ συμ­φω­νίας με τους δανει­στές που δεν θα περιέ­χει περικοπές-περικοπές-περικοπές, και φόρους-φόρους-φόρους. Αυτά, χωρίς να αισιο­δοξώ πως μπορεί αυτό το πολι­τικό προ­σω­πικό να κάνει την υπέρ­βαση, αλλά λένε πως η ελπίδα πεθαί­νει τελευ­ταία.