Μήνυμα χωρίς χρέωση: «Αλαζονεία εμπόδιον σοφίας»

Είναι κοινός τόπος ότι η αλα­ζο­νεία συμ­βα­δί­ζει με την εξουσία. Το έχουμε δια­πι­στώ­σει πολλές φορές στο παρελ­θόν, το δια­πι­στώ­νουμε καθη­με­ρινά και συνεχώς από όλη την γκάμα όσων ασκούν εξουσία. Με περισσή αυτα­ρέ­σκεια , εκφρά­ζο­νται απα­ξιω­τικά για πολι­τι­κούς αντι­πά­λους. Όμως,  τα τελευ­ταία χρόνια το αγα­πη­μένο τους είναι το Μακια­βε­λικό «διαίρει και βασί­λευε», απα­ξιώ­νο­ντας πολίτες που τολμούν να έχουν αντιρ­ρή­σεις για την πολι­τική τους. Ανα­γο­ρεύ­ο­νται όσοι έχουν άλλη άποψη σε «υπο­νο­μευ­τές» της βασι­λείας τους. Ταμπε­λιά­ζο­νται ως οπαδοί κομ­μά­των, αντι­θέ­των της προ­τί­μη­σης του βου­λευτή, υπουρ­γού, αυτο­διοι­κη­τι­κού ή κομ­μα­τι­κού στε­λέ­χους, οι οποίοι θεωρούν ότι αυτοί και μόνοι εκφρά­ζουν πλέον τις αγωνίες και τις  απόψεις του ελλη­νι­κού λαού. Η αλα­ζο­νεία  και η υπερ­φια­λο­σύνη , η απα­ξί­ωση της έκφρα­σης  άλλης γνώμης από την δική τους από τους πολίτες, δεν απο­τέ­λε­σαν ποτέ καλό σύμ­βουλο για τούς κατέ­χο­ντες τους θώκους της εξου­σίας. Έχει απο­δει­χτεί πολ­λά­κις στην πρό­σφατη ιστορία, αλλά δυστυ­χώς τα παθή­ματα των άλλων δεν γίνο­νται μαθή­ματα για .Ας προ­σγειω­θούν όμως  όσο γίνεται νωρί­τερα στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, γιατί τα όρια ανοχής και αντοχής της κοι­νω­νίας είναι πλέον ελα­χι­στο­ποι­η­μένα. Δια­φο­ρε­τικά  πολύ γρήγορα θα δια­πι­στώ­σουν ότι οι καρέ­κλες της εξου­σίας είναι ναρ­κο­θε­τη­μέ­νες… Οι αλα­ζό­νες, όπως λέγανε παλιό­τερα οι θυμό­σο­φοι άνθρω­ποι, μοιά­ζουν με τους ανθρώ­πους εκεί­νους οι οποίοι περ­πα­τάνε με ξυλο­πό­δαρα. Νομί­ζουν ότι είναι ψηλοί, αλλά πέφτουν εύκολα. «Αλα­ζο­νεία εμπό­διον σοφίας» έλεγε επίσης ο παππούς Αρι­στο­τέ­λης.