“Δυό λόγια στο Βασίλη Καμπουράκη”

Δεν τε­λειώ­νει η ζωή με το θά­να­το όταν οι μνή­μες πα­ρα­μέ­νουν ανε­ξί­τη­λες.

Κι όταν αυτός που «φεύ­γει» έχει κα­τα­φέ­ρει στο εφή­με­ρο πέ­ρα­σμά του από αυτόν τον κόσμο να «πρε­πί­σει» το βιός του με τον αέναο μόχθο του για δη­μιουρ­γία και προ­κο­πή, με ευ­πρέ­πεια, τα­πει­νό­τη­τα, κα­λο­σύ­νη και στα­θε­ρές αρχές,

Όταν το τόσο δα μικρό το έκανε τε­ρά­στιο με ιδέες πρω­το­πό­ρες, με όραμα, ευ­θύ­νη, πεί­σμα και αξιο­σύ­νη, δεν είναι δυ­να­τόν ν’ αφή­σει τις μνή­μες μας ανε­νερ­γές!

Θα μας τον θυ­μί­ζουν πάντα όλα τα πα­ρα­πά­νω στο χρόνο που από χτες άρ­χι­σε να κυλά μετά τον φευ­γιό του.

Δεν χρειά­ζο­νται πα­ρα­πα­νί­σια λόγια στον ύστα­το χαι­ρε­τι­σμό μου, γιατί κι ο ίδιος ως άν­θρω­πος του μέ­τρου, δεν τα απο­ζη­τού­σε και δεν τα είχε ανά­γκη.

Ανε­κτί­μη­της αξίας οι πα­ρα­κα­τα­θή­κες του.

Τυ­χε­ροί ο Αντώ­νης και η Μαρία που τον είχαν πα­τέ­ρα.

Τυ­χε­ρός κι εγώ που τον είχα φίλο και πολ­λές φορές συμ­βου­λά­το­ρα τις πα­λιές καλές επο­χές!

Καλό τα­ξί­δι Κύριε Βα­σί­λη!

Υ.Γ : Να είσαι σί­γου­ρος ότι η αγα­πη­μέ­νη σου Ρόδος είναι σε καλά χέρια!

Γιάν­νης Γε­ωρ­γί­ου Μη­να­τσής