Δίκην… μπαμπούσκας

Eκεί που σχε­διά­ζα­με πώς θα ανοί­ξει η οι­κο­νο­μία, συ­ζη­τά­με πώς θα εφαρ­μο­στεί στη χώρα νέο –σκλη­ρό­τε­ρο, λέει- lockdown! Και όλα αυτά χωρίς καμία εξή­γη­ση, τι πήγε τόσο λάθος, παρά μόνο με τη γε­νι­κή επί­κλη­ση της κό­πω­σης των πο­λι­τών που δεν τη­ρούν τα μέτρα. Για να τη­ρού­νται τα μέτρα πρέ­πει να υπάρ­χει εμπι­στο­σύ­νη με­τα­ξύ αυτών που τα υφί­στα­νται και εκεί­νων που τα επι­βάλ­λουν. Και για να υπάρ­χει εμπι­στο­σύ­νη πρέ­πει να έχουν νόημα. Να έχουν με­τρή­σι­μη από­δο­ση. Να ελέγ­χε­ται η εφαρ­μο­γή τους. Να είναι κα­τα­νοη­τή η ση­μα­σία τους. Aυτή η τρα­γε­λα­φι­κή κα­τά­στα­ση «εμείς θα κά­νου­με δήθεν σκλη­ρό λο­κντά­ουν κι εσείς ότι το εφαρ­μό­ζε­τε», δεν μπο­ρεί εκ φύ­σε­ως να απο­δώ­σει, κα­θι­στώ­ντας πε­ρί­που άχρη­στες τις σχε­τι­κές νου­θε­σί­ες προς τους πο­λί­τες, ιδιαί­τε­ρα εκεί­νους που είτε συ­νω­στί­ζο­νται στα Μέσα Μα­ζι­κής Με­τα­φο­ράς είτε ερ­γά­ζο­νται σε συν­θή­κες συγ­χρω­τι­σμού, σε κλει­στούς χώ­ρους .Ετσι, οι απο­φά­σεις για λο­κντά­ουν 2-3 εβδο­μά­δων, που κα­τα­λή­γουν να κρα­τά­νε μήνες, για σκλη­ρά λο­κντά­ουν μέσα στο «χα­λα­ρό» λο­κντά­ουν, δίκην… μπα­μπού­σκας, η λήξη των οποί­ων ανα­κοι­νώ­νε­ται για να πα­ρα­τα­θεί με όρους… κο­λο­κυ­θιάς, πε­ρισ­σό­τε­ρο εκνευ­ρί­ζουν και απο­προ­σα­να­το­λί­ζουν την κοινή γνώμη παρά την κα­τευ­νά­ζουν ή τη συ­στρα­τεύ­ουν, αντί­θε­τα με όσα εν­δε­χο­μέ­νως πι­στεύ­ουν κά­ποιοι επι­κοι­νω­νιο­λό­γοι. Τα «έξυ­πνα» μέτρα προ­σπα­θούν να κρα­τή­σουν την πίττα αφά­γω­τη και το σκύλο χορ­τά­το .