8 άτομα στο κακουργιοδικείο για διαθήκη υπερήλικης Καλυμνιάς

Στο εδώλιο του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των την 13η Μαρτίου 2014 θα καθί­σουν 8 κάτοι­κοι της Καλύ­μνου για υπόθεση κλη­ρο­νο­μίας απο­θα­νού­σας 93χρονης.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι παρα­πέμ­φθη­καν με το υπ’ αριθμ. 63/2013 βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω, που εκδό­θηκε τον Ιούνιο του 2013.

Το δικα­στικό συμ­βού­λιο απο­φά­σισε συγκε­κρι­μένα την παρα­πο­μπή μιας συμ­βο­λαιο­γρά­φου για το αδίκημα της ψευδούς βεβαί­ω­σης, το συνο­λικό όφειλος ή η συνο­λική βλάβη της οποίας υπερ­βαί­νουν το ποσό των 120.000 ευρώ, δύο κατοί­κων Καλύ­μνου για το αδίκημα της ηθικής αυτουρ­γίας στην ανωγέρω πράξη και 5 ακόμη κατοί­κων του νησιού για άμεση συνέρ­γεια στο ίδιο αδίκημα.

Σύμφωνα με το βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης έχει ως εξής:

Η υπε­ρή­λικη, που απε­βί­ωσε στην Κάλυμνο, την 24-12-2005, ετών 93, κατοι­κούσε όσο ζούσε στην περιοχή του Πανόρ­μου. Στην ίδια περιοχή, σε οικία πλησίον της, κατοι­κούσε η δεύτερη και ο τρίτος των κατη­γο­ρου­μέ­νων. Η 93χρονη λόγω της προ­χω­ρη­μέ­νης ηλικίας της και του γεγο­νό­τος ότι δεν είχε η ίδια παιδιά ενώ οι λοιποί συγ­γε­νείς της δεν είχαν την δυνα­τό­τητα να την φρο­ντί­σουν, τον Σεπτέμ­βριο του έτους 2003, ζήτησε από τους δύο κατη­γο­ρου­μέ­νους, να την βοηθούν στην διεκ­πε­ραί­ωση των εξω­τε­ρι­κών της υπο­θέ­σεων και στην φρο­ντίδα του σπιτιού, αυτοί δε, το απο­δέ­χθη­καν.

Ετσι η δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη την επι­σκε­πτό­ταν καθη­με­ρινά, φρο­ντί­ζο­ντας την οικία της και προ­σφέ­ρο­ντάς της φαγητό, ενώ ο τρίτος κατη­γο­ρού­με­νος είχε ανα­λά­βει να τακτο­ποιεί τις εξω­τε­ρι­κές δου­λειές της. Ακο­λού­θως, προ­έ­κυψε ότι η 93χρονη, κατά το χρονικό διά­στημα από 5-10-2005 έως 18-10-2005, νοση­λεύ­θηκε στην παθο­λο­γική κλινική του Γενικού Νοσο­κο­μείου Καλύ­μνου. Εισήλθε με διά­γνωση «αδυ­να­μίας λήψεως τροφής, ληθαρ­γική κατά­σταση» και εξήλθε με διά­γνωση «στε­φα­νιαία νόσος, αφυ­δά­τωση, γερο­ντική άνοια, κατα­βολή», ενώ κατά τη νοση­λεία της ετέθη σε αντι­ψυ­χω­σική αγωγή. Μετά την έξοδό της από το νοσο­κο­μείο και έως την 24-12-2005, οπότε και απε­βί­ωσε, η 93χρονη, δεν επέ­στρεψε στο σπίτι της αλλά διέμενε στην οικία των ανωτέρω δύο κατη­γο­ρου­μέ­νων.

Περαι­τέρω προ­έ­κυψε ότι την 2-12-2005, οι ανωτέρω δύο κατη­γο­ρού­με­νοι, κάλεσαν την πρώτη κατη­γο­ρου­μένη, συμ­βο­λαιο­γράφο Καλύ­μνου η οποία συνέ­ταξε δημόσια διαθήκη, με μάρ­τυ­ρες τους λοιπούς κατη­γο­ρού­με­νους, ο έβδομος των οποίων, της χορή­γησε ιατρική βεβαί­ωση, με την οποία δια­πί­στωνε θετικά την πνευ­μα­τική ικα­νό­τητα της δια­θέ­τι­δας.

Με την διαθήκη αυτή, στο περιε­χό­μενο της οποίας η πρώτη κατη­γο­ρου­μένη δια­βε­βαί­ωσε ότι η ως άνω δια­θέ­της δεν στε­ρού­ταν καμιά των αισθή­σεών της και δεν υπα­γό­ταν σε περί­πτωση του άρθρου 1719 του Αστικού Κώδικα, η 93χρονη, κατέ­λιπε στην δεύτερη κατη­γο­ρου­μένη ακίνητη περιου­σία, αξίας 240.000 ευρώ και συγκε­κρι­μένα ένα κατά­στημα επί της οδού Ερμού στην Αθήνα, αξίας 100.000 ευρώ, ένα ακίνητο στην περιοχή «Βοθύνοι» της Καλύ­μνου αξίας 60.000 ευρώ και ένα ακίνητο στην περιοχή «Πάνορμο» της Καλύ­μνου, αξίας 80.000 ευρώ. Προ­έ­κυψε, όμως, περαι­τέρω ότι κατά το χρονικό διά­στημα της σύντα­ξης της δια­θή­κης, η 93χρονη, έπασχε από πνευ­μα­τική νόσο και συγκε­κρι­μένα από άνοια, η οποία είναι διαρκής πνευ­μα­τική νόσος που απο­κλείει τη χρήση του λογικού.

Τούτο προ­έ­κυψε από τα παρα­πάνω ανα­φε­ρό­μενα έγγραφα του νοσο­κο­μείου και ενι­σχύ­ε­ται κυρίως από τις κατα­θέ­σεις των μαρ­τύ­ρων. Ειδι­κό­τερα, από την κατά­θεση ιατρού – παθο­λό­γου, του Γενικού Νοσο­κο­μείου Καλύ­μνου, υπευ­θύ­νου θερά­πο­ντα ιατρού της 93χρονης, κατά το χρονικό διά­στημα της νοση­λείας της, ο οποίος κατέ­θεσε κατά την ένορκη εξέτασή του ενώπιον του Ανα­κριτή Κω ότι ο λόγος εισα­γω­γής της στο νοσο­κο­μείο ήταν η σύγχυση και η γερο­ντική άνοια, ότι κατά το διά­στημα της νοση­λείας της παρου­σί­ασε συγ­χυ­τικά φαι­νό­μενα – υπερ­διέ­γερ­σης και είχε μειω­μένη συνερ­γα­σι­μό­τητα με το περι­βάλ­λον, για τον λόγο δε αυτό της δόθηκαν φάρμακα με κατα­σταλ­τικά.

Με το δεδο­μένο δε ότι η διαθήκη συντά­χθηκε μόλις ενάμιση μήνα από την έξοδό της από το νοσο­κο­μείο, χωρίς να προ­σκο­μί­ζε­ται κάποια ιατρική βεβαί­ωση από δημόσιο νοσο­κο­μείο περί βελ­τί­ω­σης της υγείας της κατά το χρονικό αυτό διά­στημα, συνά­γε­ται, όπως ανα­φέ­ρει το δικα­στικό συμ­βού­λιο, ότι κατά την σύνταξη της δια­θή­κης, η πνευ­μα­τική κατά­σταση της υγείας της 93χρονης ήταν του­λά­χι­στον η ανωτέρω ανα­φε­ρό­μενη στα ιατρικά πιστο­ποι­η­τικά του Γενικού Νοσο­κο­μείου Καλύ­μνου και στην ένορκη κατά­θεση του ανωτέρω ιατρού.

Την ανωτέρω επι­βε­βαί­ωσε και μάρ­τυ­ρας, ο οποίος την επι­σκέ­φθηκε, μετά την έξοδό της από το νοσο­κο­μείο και ανα­φέ­ρει ότι βρι­σκό­ταν σε λήθαργο, ήταν άβουλη, δεν γνώριζε πρόσωπα, δεν είχε καμία επαφή με το περι­βάλ­λον, ενώ η σίτισή της γινόταν με σύριγγα.

Το δικα­στικό συμ­βού­λιο έκρινε ότι η 93χρονη, έπασχε από άνοια που περιό­ριζε απο­φα­σι­στικά την λει­τουρ­γία της βού­λη­σής της και δεν διέθετε την πνευ­μα­τική αυτή ικα­νό­τητα που απαι­τείτο για την σύνταξη δια­θή­κης. Επι­ση­μαί­νει δε ότι η κατά­σταση δε αυτή της υγείας της, μπο­ρούσε να γίνει αμέσως αντι­λη­πτή από τον καθένα, ακόμη και μη ιατρό, με την πρώτη επαφή μαζί της.