Μιθριδατισμός

Άλλη μια ιστο­ρία φρί­κης από τη δράση των τζι­χα­ντι­στών στο Ιράκ ήρθε στη δη­μο­σιό­τη­τα με το­πι­κούς αξιω­μα­τού­χους να κα­ταγ­γέλ­λουν ότι απή­γα­γαν πε­ρί­που 500 παι­διά από δύο επαρ­χί­ες προ­κει­μέ­νου να τα χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν ως βομ­βι­στές αυ­το­κτο­νί­ας! Σύμ­φω­να με τις ίδιες πηγές τα παι­διά έχουν ήδη με­τα­φερ­θεί στις βά­σεις των τζι­χα­ντι­στών στο Ιράκ και τη Συρία. Δεν θα κου­ρα­στώ να επα­να­λαμ­βά­νω από τούτη εδώ την στήλη που έχω την τιμή να ξε­δι­πλώ­νω σκέ­ψεις, πως μου είναι αδια­νό­τη­το ότι η πα­γκό­σμια πο­λι­τι­σμέ­νη κοι­νό­τη­τα, η οποία ξε­ση­κώ­νε­ται εάν μια φώκια ή ένας κορ­μο­ρά­νος κρυο­λο­γή­σουν ( και καλώς) αφή­νει όλη αυτή την φρίκη να υπάρ­χει και να εξε­λίσ­σε­ται. Ακού­με ή δια­βά­ζου­με τους απο­κε­φα­λι­σμούς, τις απα­γω­γές και τους βια­σμούς, ατά­ρα­χοι λες και πά­σχου­με από μι­θρι­δα­ρι­σμό. Και τι να γίνει θα πείτε. Ει­λι­κρι­νά δεν ξέρω. Αυτά είναι τα δύ­σκο­λα των ηγε­τών. Οι οποί­οι ηγέ­τες, όταν μα­ζεύ­ο­νται ασχο­λού­νται με οι­κο­νο­μι­κά με­γέ­θη, τό­κους και επι­τό­κια. Οι οποί­οι , έχουν ανα­γά­γει το θέμα της Ελ­λά­δας σε πα­γκό­σμιο και όχι την φρίκη κά­ποιων πα­ρα­νοϊ­κών.