Τέλος στις διεκδικήσεις του Δημοσίου για παλιούς τίτλους ιδιοκτησίας

Για πρώτη φορά η νο­μο­θε­σία βάζει χρο­νι­κούς κό­φτες, οι οποί­οι απα­γο­ρεύ­ουν στο κρά­τος να διεκ­δι­κεί ακί­νη­τα τα οποία ιδιώ­τες κα­τέ­χουν νό­μι­μα επί δε­κα­ε­τί­ες.

Στο σχέ­διο νόμου «Πα­ρεμ­βά­σεις για ένα κρά­τος πιο φι­λι­κό στον πο­λί­τη», το οποίο έθεσε σε δη­μό­σια δια­βού­λευ­ση ο αντι­πρό­ε­δρος της κυ­βέρ­νη­σης Κω­στής Χα­τζη­δά­κης, πε­ριέ­χο­νται δια­τά­ξεις που έχουν στόχο να βά­λουν φρένο σε έναν -ακόμα- πα­ρα­λο­γι­σμό του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου: ακί­νη­τα σε εντός σχε­δί­ου ή αστι­κές πε­ριο­χές, αλλά και χωριά ολό­κλη­ρα, να πα­ρα­μέ­νουν επί σχε­δόν έναν αιώνα «πα­γω­μέ­να» εκτός αγο­ράς, πα­γι­δευ­μέ­να σε δι­κα­στι­κές δια­μά­χες επει­δή το Δη­μό­σιο εγεί­ρει διεκ­δι­κή­σεις, μπλο­κά­ρει δια­δι­κα­σί­ες, απα­γο­ρεύ­ει με­τα­βι­βά­σεις, γο­νι­κές πα­ρο­χές και κλη­ρο­νο­μιές, σε βάρος ιδιο­κτη­τών οι οποί­οι τα κα­τέ­χουν γε­νιές και γε­νιές ή τα αγό­ρα­σαν νό­μι­μα πλη­ρώ­νο­ντας φό­ρους για εκτά­σεις και πε­ριου­σί­ες τις οποί­ες το κρά­τος δεν οριο­θέ­τη­σε και δεν αξιο­ποί­η­σε ποτέ – ή δεν γνώ­ρι­ζε καν ότι του ανή­καν!

 Ποιους αφο­ρούν οι πα­ρεμ­βά­σεις

Κυ­ρί­ως ιδιο­κτή­τες με ακί­νη­τα με πα­λαιούς τί­τλους (πριν το 1975 ή το 1993), αγρό­τες και κλη­ρο­νό­μους αγρο­τι­κών εκτά­σε­ων με πα­λιές δια­νο­μές, πο­λί­τες που βρί­σκο­νται σε δι­κα­στι­κή δια­μά­χη με το Δη­μό­σιο για εγ­γρα­φές Κτη­μα­το­λο­γί­ου – και όχι μόνο.

Οι­κο­νο­μι­κό και κοι­νω­νι­κό πρό­βλη­μα

Από το 1998, ο νόμος του Εθνι­κού Κτη­μα­το­λο­γί­ου (ν.2664/1998) προ­βλέ­πει ένα ει­δι­κό δι­καί­ω­μα για το Δη­μό­σιο: όταν γί­νε­ται η πρώτη εγ­γρα­φή ενός ακι­νή­του στο Κτη­μα­το­λό­γιο και το Δη­μό­σιο δια­φω­νεί με αυτήν (π.χ. θε­ω­ρεί ότι το ακί­νη­το είναι δικό του και όχι του ιδιώ­τη), προ­χω­ρά σε αγωγή και αμ­φι­σβη­τεί την εγ­γρα­φή για να το πε­ρά­σει στην ιδιο­κτη­σία του. Αυτό ήταν το «πα­ρά­θυ­ρο» από το οποίο το Δη­μό­σιο ει­σέ­βαλ­λε δι­κα­στι­κά στην ακί­νη­τη πε­ριου­σία χι­λιά­δων ιδιο­κτη­τών αμ­φι­σβη­τώ­ντας τους τί­τλους τους.

Μετά από δε­κα­ε­τί­ες κα­θυ­στε­ρή­σε­ων και ανα­βο­λών, όμως, το 2026 ολο­κλη­ρώ­νε­ται η κτη­μα­το­γρά­φη­ση σχε­δόν στο σύ­νο­λο της ελ­λη­νι­κής επι­κρά­τειας. Απο­κα­λύ­πτε­ται έτσι, σε μα­ζι­κό βαθμό πια, ένα χρό­νιο πρό­βλη­μα, το οποίο υπέ­βο­σκε -ή τα­λά­νι­ζε ήδη- σε πολ­λές το­πι­κές κοι­νω­νί­ες: κτη­μα­τι­κές υπη­ρε­σί­ες του Δη­μο­σί­ου εγεί­ρουν αξιώ­σεις και διεκ­δι­κούν δι­κα­στι­κά τα ακί­νη­τα πο­λι­τών σε ολό­κλη­ρη τη χώρα -κυ­ρί­ως στην ηπει­ρω­τι­κή αλλά και σε νησιά- επι­κα­λού­με­νες την έλ­λει­ψη τί­τλων εκ μέ­ρους των ιδιω­τών, ή και τα «απα­ρά­γρα­πτα ιδιο­κτη­σια­κά δι­καιώ­μα­τα» του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, τα οποία ισχυ­ρί­ζε­ται ότι απορ­ρέ­ουν από την εποχή της Τουρ­κο­κρα­τί­ας ως κα­θο­λι­κού δια­δό­χου του οθω­μα­νι­κού κρά­τους.

Δια­βά­στε πε­ρισ­σό­τε­ρα στο newmoney.gr

Πηγή: newmoney.gr