Ενας αφηγητής φωτογράφος

Δεν συμπαθώ τις νεκρο­λο­γίες. Ωστόσο υπάρ­χουν εξαι­ρέ­σεις. Μερικοί αφήνουν πίσω τους κάτι, που μπορεί να δίνει νόημα στην ζωή όλων των άλλων. Και δικαιού­νται δημόσιο απο­χαι­ρε­τι­σμό. Μια τέτοια εξαί­ρεση είναι ο βρα­βευ­μέ­νος και διεθνώς κατα­ξιω­μέ­νος φωτο­ρε­πόρ­τερ Γιάννης Μπε­χρά­κης. Για δεκα­ε­τίες ολό­κλη­ρες, λίγα ήταν τα μεγάλα πολε­μικά, πολι­τικά, αθλη­τικά και κοι­νω­νικά γεγο­νότα σε ολό­κληρο τον κόσμο από τα οποία απου­σί­ασε. Το να πει κανείς ότι απλώς τα κάλυψε με τον φακό του, θα ήταν πολύ φτωχό Ήταν το βλέμμα, η ψυχή του κόσμου. «Δεν με ενδια­φέ­ρει να απο­κα­λύψω με τη φωτο­γρα­φία μου αλλά να δω βαθιά την ψυχή του ανθρώ­που. Να βοηθήσω όσο μπορώ, και όπως μπορώ» έλεγε. « Εάν λοιπόν εγώ μπορώ να δείξω με τις φωτο­γρα­φίες μου αυτό που θεωρώ δίκαιο και καλό, εάν μπορώ να εκφράσω αυτές τις παναν­θρώ­πι­νες αξίες, τότε έχω κάνει το καθήκον μου. Γιατί για μένα η φωτο­γρα­φία είναι φορέας ενός μηνύ­μα­τος. Και νιώθω πάρα πολύ έντονη την ανάγκη να μπορώ να μιλώ γι’ αυτούς που έχουν αδι­κη­θεί ή γι’ αυτούς που δεν έχουν φωνή. Αυτή νιώθω ότι είναι η απο­στολή μου. Η απο­στολή μου είναι να σας αφηγηθώ την ιστορία, ώστε εσείς να απο­φα­σί­σετε τι θέλετε να κάνετε. Η απο­στολή μου είναι να εξα­σφα­λίσω ότι κανείς δεν θα μπορεί να πει: “δεν γνώριζα”». Ας μείνουν αυτά τα λόγια του ως παρα­κα­τα­θήκη.

Θα μου επι­τρα­πεί, ανάμεσα από τις πολλές φωτο­γρα­φίες του Γιάννη Μπε­χράκη από την χώρα μας, να ξεχω­ρίσω ως την πιο εμβλη­μα­τική, που απο­τυ­πώ­νει μέσα από πολλά συναι­σθή­ματα την Ελλάδα της κρίσης, αυτή του γέροντα συντα­ξιού­χου, μπροστά στη  πόρτα της Τρά­πε­ζας την επομένη ημέρα της επι­βο­λής των capital cantrol…