«Πολιτική εκκαθάριση η παύση των διοικητών των νοσοκομείων» – Προσέφυγαν στο ΣτΕ

Ενώ­πιον του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας με αί­τη­ση ακυ­ρώ­σε­ως των από 21 Δε­κεμ­βρί­ου 2015 απο­φά­σε­ων του Υπουρ­γού Υγεί­ας, με τις οποί­ες παύ­θη­καν από τα κα­θή­κο­ντά τους, προ­σέ­φυ­γαν 4 πρώην διοι­κη­τές νο­σο­κο­μεί­ων, με­τα­ξύ αυτών και ο κ. Βα­σί­λειος Πα­πα­νι­κό­λας του Νι­κη­φό­ρου.

Ο κ. Πα­πα­νι­κό­λας, πρώην διοι­κη­τής του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου, στρέ­φε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να, στο κοινό δι­κό­γρα­φο, κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, όπως αυτό εκ­προ­σω­πεί­ται από τον Υπουρ­γό Υγεί­ας, για την ακύ­ρω­ση της με αριθ­μό Α2β/Γ.Π.οικ.99321/22-12-2015 από­φα­σης του Υπουρ­γού, που δη­μο­σιεύ­θη­κε στο ΦΕΚ ΥΟΔΔ 942/28-12-2015.

Στην αί­τη­ση ακυ­ρώ­σε­ως, επι­ση­μαί­νουν ότι της εκ­δό­σε­ως των απο­φά­σε­ων, παύ­σε­ως τους, αλλά και των «αι­τιο­λο­γι­κών εκ­θέ­σε­ων παύ­σης» τους, προη­γή­θη­κε δια­δι­κα­σία, η οποία είχε ως προ­φα­νή στόχο την «εκ­κα­θά­ρι­ση» των Διοι­κη­τών και Ανα­πλη­ρω­τών Διοι­κη­τών του Υπουρ­γεί­ου Υγεί­ας με πρό­δη­λα πο­λι­τι­κά κρι­τή­ρια.

Εξει­δι­κεύ­ο­ντας την θέση τους αυτή, το­νί­ζουν ότι κατά το προη­γού­με­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα, περί την άνοι­ξη του έτους 2015, ο Υπουρ­γός Υγεί­ας είχε ζη­τή­σει τόσο προ­φο­ρι­κά όσο και εγ­γρά­φως την πα­ραί­τη­ση όλων των Διοι­κη­τών και Ανα­πλη­ρω­τών Διοι­κη­τών του Υπουρ­γεί­ου Υγεί­ας, ως αν να απευ­θυ­νό­ταν σε με­τα­κλη­τούς υπαλ­λή­λους.

Λόγω απρο­θυ­μί­ας όλων των Διοι­κη­τών να πα­ραι­τη­θούν οι­κεία βου­λή­σει, κλή­θη­καν άπα­ντες σε προ­φο­ρι­κή συ­νέ­ντευ­ξη, ενώ­πιον της Επι­τρο­πής Αξιο­λό­γη­σης των υπο­ψη­φί­ων Διοι­κη­τών και Ανα­πλη­ρω­τών Διοι­κη­τών, κατά την οποία τα μέλη της Επι­τρο­πής, μετά από δε­κά­λε­πτη το πολύ συ­νέ­ντευ­ξη, κατά την οποία δεν τη­ρή­θη­καν προ­ση­κό­ντως πρα­κτι­κά, αξιο­λό­γη­σαν το σύ­νο­λο των Διοι­κη­τών και Ανα­πλη­ρω­τών Διοι­κη­τών.

Παρά το γε­γο­νός ότι και οι τέσ­σε­ρις αξιο­λο­γή­θη­καν θε­τι­κά από την Επι­τρο­πή, έστω και κατά την πλημ­με­λή αυτή δια­δι­κα­σία, ο Υπουρ­γός, στη­ρι­ζό­με­νος στις ανω­τέ­ρω ανα­φε­ρό­με­νες «αι­τιο­λο­γι­κές εκ­θέ­σεις παύ­σης» τους, προ­έ­βη στην έκ­δο­ση των προ­σβαλ­λό­με­νων πρά­ξε­ων.

Υπο­στη­ρί­ζουν, ει­δι­κό­τε­ρα ότι η δια­δι­κα­σία παύ­σης των Διοι­κη­τών και Ανα­πλη­ρω­τών Διοι­κη­τών του Υπουρ­γεί­ου Υγεί­ας έλαβε μορφή πε­ρισ­σό­τε­ρο πο­λι­τι­κής εκ­κα­θά­ρι­σης των ήδη διο­ρι­σμέ­νων σε αυτές τις θέ­σεις, παρά μιας αντι­κει­με­νι­κής και δια­φα­νούς αξιο­λό­γη­σης της απο­δο­τι­κό­τη­τας και της προ­ό­δου τους.

Εν τέλει, από τους συ­νο­λι­κά 127 Διοι­κη­τές και Ανα­πλη­ρω­τές Διοι­κη­τές αξιο­λο­γή­θη­καν θε­τι­κά από την Επι­τρο­πή Αξιο­λό­γη­σης όχι πε­ρισ­σό­τε­ροι από 30, με­τα­ξύ των οποί­ων και οι ίδιοι, στη θέση τους δε πα­ρέ­μει­ναν συ­νο­λι­κά μόλις 16.

Ως πρώτο λόγο ακύ­ρω­σης, προ­βάλ­λουν ότι οι απο­φά­σεις παύ­σε­ως τους πα­ρα­βιά­ζουν τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 103 παρ. 4 του Συ­ντάγ­μα­τος.

Υπο­στη­ρί­ζουν συ­γκε­κρι­μέ­να ότι τύγ­χα­ναν Διοι­κη­τές νο­σο­κο­μεί­ων, υπα­γό­με­νοι στο προ­στα­τευ­τι­κό θε­σμι­κό πλαί­σιο των επί θη­τεία μό­νι­μων δη­μο­σί­ων υπαλ­λή­λων του άρ­θρου 103 παρ. 4 του Συ­ντάγ­μα­τος και ως εκ τού­του απο­λαύ­ουν, κατά τη διάρ­κεια της θη­τεί­ας τους της συ­νταγ­μα­τι­κής προ­στα­σί­ας της μο­νι­μό­τη­τας και δεν μπο­ρούν να απο­λυ­θούν χωρίς από­φα­ση υπη­ρε­σια­κού συμ­βου­λί­ου, που απο­τε­λεί­ται κατά τα δύο τρίτα, του­λά­χι­στον από μο­νί­μους υπαλ­λή­λους.

Ως δεύ­τε­ρο λόγο προ­βάλ­λουν ότι οι απο­φά­σεις παύ­σε­ώς τους δια­λαμ­βά­νουν πολ­λα­πλώς μη νό­μι­μη αι­τιο­λο­γία.

Υπο­στη­ρί­ζουν συ­γκε­κρι­μέ­να ότι δεν λαμ­βά­νουν υπόψη τους τις ετή­σιες εκ­θέ­σεις προ­ό­δου των Διοι­κή­σε­ων των Υ.Πε. και την ει­σή­γη­ση της Επι­τρο­πής Αξιο­λό­γη­σης, που ήταν ευ­νοϊ­κές, επέ­χου­σες θέση σύμ­φω­νης γνώ­μης και κώ­λυαν την έκ­δο­ση των απο­φά­σε­ων παύ­σης με αντί­θε­το σε αυτές πε­ριε­χό­με­νο.

Ο Ανα­πλη­ρω­τής Υπουρ­γός Υγεί­ας, όπως το­νί­ζουν, με την «αι­τιο­λο­γι­κή έκ­θε­ση παύ­σης» για κα­θέ­να εξ αυτών, ανα­φέ­ρε­ται σε πε­ρι­στα­τι­κά και αξιο­λο­γι­κές κρί­σεις, τα οποία δεν στη­ρί­ζο­νται σε κα­νέ­να απο­λύ­τως έγ­γρα­φο, δεν τεκ­μη­ριώ­νο­νται σε κα­νέ­να άλλο στοι­χείο, το οποίο να τους δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα να τα αντι­κρού­σουν, παρά μόνο ανα­φέ­ρε­ται γε­νι­κώς και αο­ρί­στως στο συ­νο­λι­κό τους έργο, σε ικα­νό­τη­τα δια­χεί­ρι­σης έκτα­κτων προ­βλη­μά­των, δια­σφά­λι­σης εύ­ρυθ­μης λει­τουρ­γί­ας του φορέα, καθώς και στη μέχρι σή­με­ρα συ­νερ­γα­σία του Διοι­κη­τή με τον Υπουρ­γό Υγεί­ας.

Εξη­γούν δε ότι αν πράγ­μα­τι ο Ανα­πλη­ρω­τής Υπουρ­γός Υγεί­ας ή ο Υπουρ­γός δια­πί­στω­νε πλημ­με­λή εκτέ­λε­ση των κα­θη­κό­ντων τους, όχι μόνο είχε τη δυ­να­τό­τη­τα, αλλά όφει­λε να τους πα­ρα­πέμ­ψει στο Πει­θαρ­χι­κό Συμ­βού­λιο, ασκώ­ντας την δέ­ου­σα πει­θαρ­χι­κή εξου­σία σε βάρος τους.

Ως τρίτο λόγο ακύ­ρω­σης, προ­βάλ­λουν, ότι οι απο­φά­σεις παύ­σε­ως τους πα­ρα­βιά­ζουν το δι­καί­ω­μα προη­γού­με­νης ακρό­α­σης του άρ­θρου 20 παρ. 2 του Συ­ντάγ­μα­τος και 6 παρ. 1 του ν. 2690/1999.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να μετά την «αι­τιο­λο­γι­κή έκ­θε­ση παύ­σης», η οποία διε­λάμ­βα­νε δυ­σμε­νή στοι­χεία και αξιο­λο­γι­κές κρί­σεις, δεν κλή­θη­καν να εκ­θέ­σου­με τις από­ψεις τους, ασκώ­ντας το δι­καί­ω­μα της προη­γού­με­νης ακρό­α­σης.

Τέλος δια­τεί­νο­νται ότι οι απο­φά­σεις παύ­σε­ως τους δια­λαμ­βά­νουν και ου­σια­στι­κά αβά­σι­μη αι­τιο­λο­γία.

Το­νί­ζουν συ­γκε­κρι­μέ­να ότι οι «αι­τιο­λο­γι­κές εκ­θέ­σεις παύ­σης» ανα­φέ­ρο­νται σε πε­ρι­στα­τι­κά και δια­λαμ­βά­νουν αξιο­λο­γι­κές κρί­σεις, τα οποία, εκτός από αό­ρι­στα, τυγ­χά­νουν και απο­λύ­τως αβά­σι­μα, βρί­θουν από ανα­κρί­βειες και ανα­φο­ρά σε γε­γο­νό­τα, τα οποία ου­δό­λως αφο­ρούν αυ­τούς στους οποί­ους ανα­φέ­ρο­νται, πι­θα­νο­λο­γούν δε ότι χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν πα­ρό­μοιες πε­ρι­γρα­φές για όλους τους Διοι­κη­τές και Ανα­πλη­ρω­τές Διοι­κη­τές, τους οποί­ους αφο­ρούν.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, όπως υπο­στη­ρί­ζουν, όλα τα ανα­φε­ρό­με­να σ’ αυτές τυγ­χά­νουν απο­λύ­τως ψευδή και αβά­σι­μα.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται το δι­κη­γο­ρι­κό γρα­φείο του κ. Νι­κο­λά­ου Κα­ρα­μέ­του.