Capital controls: Αναβολή επ’ αόριστον σχεδίων και επενδύσεων

Αλλε­πά­λη­λες συσκέ­ψεις με το βλέμμα «καρ­φω­μένο» στις πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις πραγ­μα­το­ποιούν το τελευ­ταίο διά­στημα τα επι­τε­λεία των μεγάλων επι­χει­ρή­σεων της χώρας, με στόχο την προ­σαρ­μογή των business plan στα νέα δεδο­μένα που δια­μορ­φώ­νο­νται στην ελλη­νική αγορά. Η επι­στροφή της οικο­νο­μίας στην ύφεση και οι περιο­ρι­σμοί στη δια­κί­νηση κεφα­λαίων επι­βάλ­λουν την επα­νε­ξέ­ταση όλων των στόχων αλλά και των προ­τε­ραιο­τή­των που έχουν θέσει όχι μόνο για το υπό­λοιπο της χρονιάς αλλά και για τα επόμενα δύο χρόνια, όσο ανα­μέ­νε­ται να διαρ­κέ­σει το νέο Μνη­μό­νιο. Παρότι οι προ­βλέ­ψεις και οι παρα­δο­χές που θα ληφθούν υπόψη για την κατάρ­τιση ενός επι­και­ρο­ποι­η­μέ­νου σχεδίου ανά­πτυ­ξης είναι παρα­κιν­δυ­νευ­μές καθως ανά πάσα στιγμή μπορούν να ανα­τρα­πούν από την πορεία της ζήτησης, εντού­τοις όπως ανα­φέ­ρουν παρά­γο­ντες της αγοράς η δημιουρ­γία ενός «μπού­σουλα» πάνω στον οποίο θα κινηθεί η κάθε εται­ρεία είναι απο­λύ­τως απα­ραί­τητη.

«Χωρίς πυξίδα δεν πας πουθενά. Μια στοι­χειώ­δης οργά­νωση για τον τρόπο που θα λει­τουρ­γή­σεις, και ποιες θα είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τες σε μεσο­πρό­θε­σμο ορί­ζο­ντα είναι σε κάθε περί­πωση ανα­γκαία», σημειώ­νει χαρα­κτη­ρι­στικά στέ­λε­χος γνωστής λια­νε­μπο­ρι­κής αλυ­σί­δας, τονί­ζο­ντας πάντως πως «οι συν­θή­κες που βιώνει η ελλη­νική οικο­νο­μία τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες είναι πρω­το­φα­νείς και εξαι­ρε­τικά ασφυ­κτι­κές για οποια­δή­ποτε εται­ρεία, ανε­ξάρ­τητα από το μέγεθος και την ευρω­στία της».

Κάποιες εται­ρείες, ωστόσο, κυρίως αυτές που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στον κλάδο των τρο­φί­μων, είναι σε θέση να κάνουν ασφα­λέ­στε­ρες εκτι­μή­σεις, καθώς η ζήτηση για βασικά είδη ακόμη και σε περιό­δους μεγάλης κρίσης έχουν μεγα­λύ­τε­ρες αντοχές σε σχέση με τους υπό­λοι­πους, όπως για παρά­δειγμα την ένδυση και υπόδηση, οι οποίοι είναι περισ­σό­τε­ροι ευά­λω­τοι. Αυτό φάνηκε ξεκά­θαρα τα πέντε προη­γού­μενα χρόνια, όταν χιλιά­δες εμπο­ρι­κές επι­χει­ρή­σεις ανα­γκά­στη­καν να «κατε­βά­σουν ρολά» εξαι­τίας της αδυ­να­μίας τους να αντε­πε­ξέλ­θουν στην κατα­κό­ρυφη κάμψη της κατα­νά­λω­σης και τη δρα­μα­τική έλλειψη ρευ­στό­τη­τας. Όλοι πάντως, προ­ε­τοι­μά­ζο­νται για ακόμη δυσκο­λό­τε­ρες ημέρες, καθώς το νέο Μνη­μό­νιο, το τρίτο στη σειρά που ανα­μέ­νε­ται να συνάψει η χώρα με τους εταί­ρους και δανει­στές της, προ­βλέ­πει ακόμη πιο σκληρά περιο­ρι­στικά μέτρα σε σχέση με τα προη­γού­μενα, νέες περι­κο­πές στα εισο­δή­ματα των νοι­κο­κυ­ριών αλλά και αύξηση της φορο­λο­γίας.

Τα μέτρα άμυνας

Στο επί­κε­ντρο βρί­σκε­ται η πολι­τική τιμών που θα ακο­λου­θή­σουν το επόμενο διά­στημα, καθώς από αυτή θα εξαρ­τη­θεί σε μεγάλο βαθμό η πορεία και η θέση τους στην αγορά. Αν και τα περι­θώ­ρια είναι μικρά, με δεδο­μένη και την αύξηση του ΦΠΑ στο 23%, σε αρκετές κατη­γο­ρίες προ­ϊ­ό­ντων θεω­ρεί­ται σχεδόν βέβαιο πως θα εντεί­νουν τις προ­σφο­ρές τους, σε μια προ­σπά­θεια να ευθυ­γραμ­μι­στούν με τις ανάγκες των κατα­να­λω­τών για φθη­νό­τε­ρες τιμές. «Οι τιμές θα απο­κτή­σουν ακόμη μεγα­λύ­τερο ρόλο στο τρόπο που οι κατα­να­λω­τές κάνουν τις αγορές τους. Όποια βιο­μη­χα­νία δεν προ­σαρ­μο­σθεί στα νέα δεδο­μένα, είναι σίγουρο πως θα χάσει έδαφος προς όφελος των αντα­γω­νι­στών που προ­σφέ­ρουν οικο­νο­μι­κό­τε­ρες λύσεις για το καλάθι της νοι­κο­κυ­ράς», λένε παρά­γο­ντες της αγοράς. Από τα μέτρα άμυνας που επε­ξερ­γά­ζο­νται οι διοι­κή­σεις δεν λείπει η μείωση του κόστους λει­τουρ­γίας, η απο­χώ­ρηση από ζημιο­γό­νες δρα­στη­ριό­τη­τες και η εκποί­ηση περιου­σια­κών στοι­χείων, μια τακτική που εφαρ­μό­στηκε κατά κόρον τα προη­γού­μενα πέντε χρόνια. Σε κάποιες περι­πτώ­σεις απέδωσε σημα­ντι­κούς καρπούς, καθώς φρό­ντι­σαν με την εξοι­κο­νό­μηση πόρων να καλύ­ψουν δάνεια και υπο­χρε­ώ­σεις που εκκρε­μού­σαν και εξε­λίσ­σο­νταν σε πραγ­μα­τική απειλή για την επι­βί­ωσή τους. Παρά­γο­ντες της αγοράς πάντως δεν διστά­ζουν να εκφρά­σουν αμφι­βο­λίες σχετικά με την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα που μπορεί να έχει ένας νέος γύρος περι­κο­πών, και τονί­ζουν πως το ζητού­μενο είναι η αύξηση των πωλή­σεων και η παρα­γωγή νέου πλούτου.

Η αγωνία της καθη­με­ρι­νό­τη­τας

Ωστόσο, η μεγα­λύ­τερη πρό­κληση που καλεί­ται να αντι­με­τω­πί­σει η πλειο­νό­τητα του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κόσμου τη δεδο­μένη στιγμή αφορά τη δια­χεί­ριση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Με τις εμπο­ρι­κές συναλ­λα­γές εντός και εκτός Ελλάδας να γίνο­νται με τερά­στια δυσκο­λία εξαι­τίας των περιο­ρι­σμών στη δια­κί­νηση κεφα­λαίων, το βάρος των επι­χει­ρή­σεων και κυρίως της βιο­μη­χα­νίας εστιά­ζε­ται πρω­τί­στως στην επάρ­κεια ικανού αριθμού προ­ϊ­ό­ντων, προ­κει­μέ­νου να μην παρου­σια­στούν ελλεί­ψεις στα ράφια των κατα­στη­μά­των. «Δίνουμε καθη­με­ρινά μάχη για να προ­μη­θευ­τούμε τις πρώτες ύλες που χρεια­ζό­μα­στε για την παρα­γωγή των προ­ϊ­ό­ντων μας. Μην ξεχνάτε ότι η ελλη­νική οικο­νο­μία είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρ­τη­μένη από τις εισα­γω­γές. Για την παρα­γωγή σχεδόν οποιου­δή­ποτε ελλη­νι­κού προϊ­ο­ντος, ακόμη και αυτών που προ­ο­ρί­ζο­νται για εξα­γω­γές χρεί­α­ζε­ται του­λά­χι­στον ένα υλικό από το εξω­τε­ρικό», υπο­γραμ­μί­ζει στέ­λε­χος της βιο­μη­χα­νίας. Σύμφωνα με τα επίσημα στοι­χεία, το 38% των ελλη­νι­κών εισα­γω­γών (σχεδόν 17 δισ. ευρώ το 2014) αφορά καύσιμα και ενέρ­γεια (αργό πετρέ­λαιο, πετρε­λαιοειδή, φυσικό αέριο και ηλε­κτρική ενέρ­γεια) ενώ το 14% σε χημικά (στην πλειο­ψη­φία τους πρώτες ύλες για την ελλη­νική βιο­μη­χα­νία), το 11% σε τρόφιμα και αγρο­τικά προ­ϊ­ό­ντα και το 2,5% σε ορυκτές πρώτες ύλες και μέταλλα.

Στον «πάγο» οι επεν­δύ­σεις

Προ­βλη­μα­τι­σμός για τη φορο­λο­γία

Στα μέτρα που επι­στρα­τεύ­ουν οι επι­χει­ρή­σεις για να αντι­με­τω­πί­σουν τις δυσκο­λίες που έρχο­νται είναι και το «πάγωμα» των επεν­δυ­σέων. Η αύξηση της εται­ρι­κής φορο­λο­γίας στο 29% και οι νέες επι­βα­ρύν­σεις που πηγά­ζουν από τη συμ­φω­νία της κυβέρ­νη­σης με τους εταί­ρους στη Σύνοδο Κορυφής της 12ης Ιουλίου οδηγούν σε αναβολή των επεν­δυ­τι­κών σχεδίων που απο­φα­σί­σθη­καν κάτω από δια­φο­ρε­τι­κές συν­θή­κες, έως ότου ξεκα­θα­ρί­σει το τοπίο και απο­μα­κρυν­θούν ορι­στικά οι φόβοι για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρω­ζώνη. «Εάν δεν στα­θε­ρο­ποι­η­θεί η κατά­σταση και μπει τέλος στην ανα­σφά­λεια που υπάρχει σήμερα, είναι πολύ δύσκολο οι επι­χει­ρη­μα­τίες να λάβουν κρί­σι­μες απο­φά­σεις που θα καθο­ρί­σουν το μέλλον τους. Κανείς δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νος να ανα­λά­βει ένα τέτοιο ρίσκο, σε μια εποχή που τα πάντα είναι ρευστά», επι­ση­μαί­νει χαρα­κτη­ρι­στικά άνθρω­πος της αγοράς. To «πάγωμα» αφορά όλους τους κλάδους, ενώ αγγίζει ακόμη και ώριμα deals, πολλά εκ των οποίων θεω­ρού­νται ζωτικής σημα­σίας για την επι­βί­ωση κάποιων ομίλων.

Ημε­ρη­σία