Η κυρά του λιμανιού της Μεγίστης

Κάθε πρωί παίρ­νει την κα­ρέ­κλα της και κά­θε­ται δίπλα στη θά­λασ­σα, στο γρα­φι­κό λι­μα­νά­κι του Κα­στελ­λό­ρι­ζου με τα επι­βλη­τι­κά, λου­σμέ­να με χρώ­μα­τα και φως, αρ­χο­ντι­κά.

Τα σπουρ­γί­τια την πε­ρι­μέ­νουν στο ίδιο ση­μείο, γνω­ρί­ζουν ότι είναι συ­νε­πής στο ρα­ντε­βού της, την ίδια ώρα θα είναι εκεί για να τους δώσει τροφή. Η Χρι­στί­να Νίτη είναι 87 ετών και κάθε ρυ­τί­δα στο πρό­σω­πο της θυ­μί­ζει τα υπέ­ρο­χα πε­τρό­χτι­στα σο­κά­κια του νη­σιού. Όταν ανα­φέ­ρε­ται, στον ακρι­τι­κό τόπο της, το πρό­σω­πό της γα­λη­νεύ­ει.

«Εδώ γεν­νή­θη­κα, εδώ έζησα τη ζωή μου. Είμαι 87 ετών και έχω πέντε παι­διά, 20 εγ­γό­νια και δι­σέγ­γο­να και όλα είναι εδου­νά. Εδώ είναι η πα­τρί­δα μου, εδώ είναι το σπι­τά­κι μου, κάθε πρωί παίρ­νω την κα­ρε­κλί­τσα μου και κά­θο­μαι στο λι­μά­νι, που­θε­νά αλλού δεν πάω, ταΐζω τα σπουρ­γί­τια και τις γάτες», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και ανα­φέ­ρει πως «αν και είναι μα­κριά το Κα­στε­λό­ρι­ζο, το “κολάι” μας το κά­μου­με άμα θα έρθει το πα­πό­ρι».

Δεν είναι εύ­κο­λο για τους ηλι­κιω­μέ­νους να ζουν στο πα­νέ­μορ­φο αλλά απο­μα­κρυ­σμέ­νο νησί του Αι­γαί­ου, ει­δι­κά όταν αντι­με­τω­πί­ζουν σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα υγεί­ας, όπως η Χρι­στί­να Νίτη που όπως λέει, «έχει την καρ­διά της».

«Δεν μπο­ρού­σα να ανα­πνεύ­σω, λι­πο­θυ­μού­σα και οι για­τροί στη Ρόδο μου έβα­λαν βη­μα­το­δό­τη. Για να πάω όμως να με εξε­τά­σουν δεν είναι εύ­κο­λο. Το κα­ρά­βι για Ρόδο, κάνει πε­ρί­που τέσ­σε­ρις ώρες. Ποτέ δεν γυρ­νά­με πίσω την ίδια ημέρα, συ­νή­θως χρειά­ζε­ται να μεί­νου­με τέσ­σε­ρις ημέ­ρες, για να μας δουν οι για­τροί και να κά­νου­με τις εξε­τά­σεις. Εάν δεν υπάρ­χει κά­ποιος γνω­στός για να μας φι­λο­ξε­νή­σει στο σπίτι του, ανα­γκα­στι­κά πη­γαί­νου­με σε ξε­νο­δο­χεία και τα έξοδα είναι πολλά» επι­ση­μαί­νει και διευ­κρι­νί­ζει: «παίρ­νω σύ­ντα­ξη 300 ευρώ και πλη­ρώ­νω τα 110 ευρώ στο ενοί­κιο, έχω τα φάρ­μα­κα και το φαΐ, δεν φτά­νουν για να πάω στη Ρόδο να δω τους για­τρούς. Τα παι­διά δεν μπο­ρούν να βοη­θή­σουν, μου φέρ­νουν κάνα ψα­ρά­κι να φάω αλλά και αυτά δεν έχουν δου­λειές».

Δεν την πτο­ούν όμως τα προ­βλή­μα­τα και δη­λώ­νει ευ­γνώ­μων, καθώς στο Κα­στε­λό­ρι­ζο «έχου­με και κα­λούς αν­θρώ­πους, έχου­με τη για­τρό μας και τον φαρ­μα­κο­ποιό του στρα­τού», λέει και με ένα με­λω­δι­κό, όπως είναι η διά­λε­κτος του νη­σιού, πα­ρά­πο­νο εκ­μυ­στη­ρεύ­ε­ται ότι: «Εδώ εί­μα­στε στη μο­να­ξιά, όποιος έρ­χε­ται μας δίνει με­γά­λη χαρά, είναι πολύ καλό για το νησί, πρέ­πει να δου­λέ­ψει και ο κό­σμος. Τα μα­γα­ζιά δεν έχουν πολλή δου­λειά. Πρέ­πει να μας νοιά­ζο­νται και εμάς, μωρό μου. Πλέον δεν υπάρ­χουν ούτε ψάρια. Κά­πο­τε πη­γαί­να­με στην Τουρ­κία, ψα­ρεύ­α­νε και πο­ρευό­ταν η οι­κο­γέ­νεια, τώρα όμως είναι δύ­σκο­λο να γίνει αυτό» ανα­φέ­ρει με την ελ­πί­δα να αλ­λά­ξει γρή­γο­ρα η κα­τά­στα­ση.

Η ογδο­ντα­ε­πτά­χρο­νη νη­σιώ­τισ­σα έχει ζήσει πολ­λές δυ­σά­ρε­στες συν­θή­κες, καθώς το νησί έχει βομ­βαρ­δι­στεί, λε­η­λα­τη­θεί και καεί πολ­λές φορές, με­τα­ξύ άλλων κατά τον Β’ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, οπότε και η ίδια όπως και εκα­το­ντά­δες άλλοι κά­τοι­κοι του Κα­στε­λό­ρι­ζου ανα­γκά­στη­καν να αφή­σουν το νησί τους και να βρε­θούν πρό­σφυ­γες σε άλλες χώρες. «Ανα­γκα­στή­κα­με να γυ­ρί­σου­με όλο τον κόσμο με τον πό­λε­μο, πή­γα­με στην Τουρ­κία, στην Κύπρο και στην Πα­λαι­στί­νη, ήρ­θα­με όμως πάλι στον τόπο μας. Το Κα­στελ­λό­ρι­ζο είναι πα­τρί­δα μου» δη­λώ­νει με πε­ρη­φά­νια για τη νήσο Με­γί­στη.

πηγή thepressroom.gr