Νίκος Μαυροματάκος: Τελικά μοιάζει σα να μη ζούμε στον ίδιο δήμο

ΤΕΛΙΚΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΣΑ ΝΑ ΜΗ ΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΔΗΜΟ!

Δεν είναι η πρώτη φορά που δρα­στη­ριο­ποιού­μαι σε εκλο­γική δια­δι­κα­σία. Και η κάθε φορά έχει τα δικά της ιδιαί­τερα χαρα­κτη­ρι­στικά.

Δεν θυμάμαι όμως άλλη φορά που να επι­στρα­τεύ­τηκε τόσο έντονα η λήθη, ενάντια στη μνήμη. Δεν μιλώ μόνο για τα μαγικά ραβδά­κια του Χάρυ Πότερ που επι­στρα­τεύ­τη­καν για να κάνουν το άσπρο, μαύρο. Μάλιστα σε πολλές περιο­χές έπεσε πολύ μαύρο. Είτε με τη μορφή της πίσσας που στρώ­θηκε εν μία νυκτί ως κου­τό­χορτο στους ιθα­γε­νείς, είτε με την μορφή του μαύρου ωμού εκβια­σμού -που όπως παντού γύρω μας ακούγεται- χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε από παρα­τά­ξεις για την διάσωση της πελα­τεια­κής τους δεξα­με­νής, από την κατάρ­τιση των συν­δυα­σμών μέχρι την εξαγορά μελ­λο­ντι­κών ψήφων.

Μιλώ για την συντο­νι­σμένη προ­σπά­θεια που γίνεται από συγκε­κρι­μέ­νες παρα­τά­ξεις, να αλλά­ξουν ή να θάψουν τα πραγ­μα­τικά πολι­τικά προ­τάγ­ματα. Και τα προ­βλή­ματα του τόπου μαζί..

Τελικά μοιάζει σα να μην ζούμε στον ίδιο Δήμο.

Ένας ο δικός μας και ένας ο δικός τους.

Ιλου­στρα­σιόν περι­τυ­λίγ­ματα ντύνουν ανυ­πο­ψί­α­στους φερέλ­πι­δες υπο­ψή­φιους, νέους και μοι­ραί­ους, που θα σώσουν τον τόπο επειδή είναι απλά νέοι και καλοί άνθρω­ποι, που μαζί με άλλους καλούς ανθρώπους-άντε και μερι­κούς κακούς- θα ξανα­βά­λουν μπροστά τη δημο­τική μηχανή που σκού­ριασε. Αυτοί οι ίδιοι άνθρω­ποι που δια­χει­ρί­ζο­νταν τον τόπο χρόνια και ζαμάνια, ξανά σιδέ­ρω­σαν τα που­κά­μισά τους για να μην φαί­νο­νται τσα­λα­κω­μένα και λαδω­μένα και ξανα­ρί­χτη­καν από την αρχή στον στίβο της ψήφου.

Αλλά, καμιά κου­βέ­ντα για την ταμπα­κιέρα μέχρι σήμερα.

Κανείς δεν φταίει για το χάλι μας, μόνο λάθος δια­χεί­ριση είχαμε.

Πρω­το­σέ­λιδα εμφα­νί­ζουν άφθαρ­τους (αλλά και φθαρ­μέ­νους) υπο­ψή­φιους που μιλούν για καθα­ριό­τητα, για πρά­σι­νες πλα­τείες, για σχέδια σε δια­φά­νειες, για «αξιο­ποί­ηση» του δημό­σιου πλούτου μας, που καλύ­τερα να γίνει ιδιω­τι­κός γιατί αλλιώς «κοστί­ζει» σε όλους, για επί­γειους παρά­δει­σους σε μακέτες, όλοι μαζί για μια νέα αρχή, ενω­μέ­νοι και ατσα­λά­κω­τοι. Για να αλλά­ξουν όπως διάβασα την αισθη­τική του νησιού! Άκουσον άκουσον! Το νησί έχει πρό­βλημα αισθη­τι­κής που την δημιούρ­γη­σαν κάποιοι άλλοι, οι οποίοι εξα­φα­νί­στη­καν δια της μαγείας που λέγαμε!

Όλα αυτά που περι­γρά­φουν, μπορούν να γίνουν πραγ­μα­τι­κό­τητα, αρκεί να φύγουν από μπροστά μας οι περιτ­τοί, οι από­βλη­τοι, οι φτωχοί, οι μετα­νά­στες, οι δια­δη­λω­τές, οι ταρα­ξίες. Και θα έρθει η ευη­με­ρία και ο ποιο­τι­κός του­ρι­σμός που θα μας σώσει. Έτσι απλά.

Τελικά όντως ζούμε σε ξεχω­ρι­στούς Δήμους. Ο Δήμος μας και ο Δήμος τους. Γιατί ο δικός μας Δήμος είναι άλλος.

Που πονάει μαζί με τους κατοί­κους του. Και πεθαί­νει στη φτώχεια, και αυτο­κτο­νεί από από­γνωση, και κρυώνει χωρίς στέγη, και μένει στις γραμμές του ΟΑΕΔ, όπως οι κάτοι­κοί του, ή στην ουρά για μια θέση φθηνού ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λου. Είναι ένας Δήμος πραγ­μα­τι­κός, όχι τρισ­διά­στατη απο­τύ­πωση. Και είναι ένας Δήμος που σκο­τει­νιά­ζει. Όπως τα σπίτια χωρίς ρεύμα. Όπως οι παρα­τη­μέ­νοι δημό­σιοι χώροι, οι εγκα­τα­λειμ­μέ­νες παι­δι­κές χαρές, οι δια­λυ­μέ­νες δημό­σιες υπη­ρε­σίες με τους απο­λυ­μέ­νους εργα­ζό­με­νους. Ένας Δήμος με ανθρώ­πους κατα­δι­κα­σμέ­νους σε μια θηλιά που όλο στε­νεύει, κάτω από το βάρος ενός χρέους που δεν δημιούρ­γη­σαν, και ενός μνη­μο­νίου που σαν ταφό­πλακα έπεσε πάνω στα κεφάλια τους.

Γι αυτά τα ταπεινά ήρθε η ώρα επι­τέ­λους να μιλή­σουμε. Να ανοί­ξουμε την ταμπα­κιέρα των πραγ­μα­τι­κών προ­βλη­μά­των και να απο­δώ­σουμε ευθύνες εκεί που ανα­λο­γούν. Με την ψήφο μας. Και οι άχρωμες εκλογές που προ­σπα­θούν να φτιά­ξουν , να πάρουν χρω­μα­τι­σμό, να γίνουν ξεκά­θαρη πολι­τική μάχη ενα­ντί­ω­σης στους πολι­τι­κούς μνη­μο­νια­κούς βρυ­κό­λα­κες.

Και επειδή η υπομονή μας τελεί­ωσε, ξεκι­νάμε θυμί­ζο­ντας αυτά που λέμε από καιρό. Πως η βασική αιτία των δινών που όλοι μας βιώ­νουμε σε αυτόν τον τόπο, είναι η εφαρ­μογή της νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης μνη­μο­νια­κής πολι­τι­κής στην αυτο­διοί­κηση, που εφάρ­μο­σαν αυτοί οι ίδιοι άνθρω­ποι που μας καλούν να τους ξανα­ψη­φί­σουμε, γι αυτό και θα τους ρίξουμε, θα τους ανα­τρέ­ψουμε!

Η τοπική αυτο­διοί­κηση βρί­σκε­ται ένα βήμα πριν την οικο­νο­μική και θεσμική διάλυση, οι παρε­χό­με­νες προς τον πολίτη υπη­ρε­σίες έχουν συρ­ρι­κνω­θεί, το κόστος λει­τουρ­γίας του δήμου έχει μετα­κυ­λή­σει στους δημότες, κα οι εργα­σια­κές σχέσεις έχουν επι­δει­νω­θεί. Πως θα λυθούν αυτά τα προ­βλή­ματα, πως θα μπο­ρέ­σουμε να ανα­συ­γκρο­τή­σουμε τον τόπο μας; Πως θα μπο­ρέ­σουμε σαν κοι­νω­νία να παρά­γουμε, όταν μας στερούν τα βασικά μας εργα­λεία που είναι ο δημό­σιος πλούτος μας και τα δημόσια αγαθά μας.

Χρεια­ζό­μα­στε μια εκ βάθρων ανα­τροπή σε όλο το μήκος και το πλάτος της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης και σε όλες τις πτυχές της.

Η μάχη που καλού­μα­στε όλοι μαζί να δώσουμε, είναι δύσκολη και επίπονη γιατί θα συγκρου­στεί με ιδε­ο­λο­γή­ματα που καλ­λιερ­γή­θη­καν δεκα­ε­τίες,όπως το πελα­τειακό καθε­στώς και τα φαι­νό­μενα δια­φθο­ράς.

Εμείς, έχουμε μάθει να μην κινού­μα­στε με «επώ­νυ­μους» και πια­σά­ρι­κους υπο­ψή­φιους, δεν έχουμε ανάγκη από φαντεζί πολι­τι­κούς της καρέ­κλας και των δια­δρό­μων!

Eμείς, δεν δια­θέ­τουμε τζάκια κι επώ­νυ­μους για λαϊκή κατα­νά­λωση, αλλά απλούς ανθρώ­πους, για να αλλά­ξουν τον κόσμο, να τον κάνουν πάλι ζωντανό και παρα­γω­γικό για το σύνολο της κοι­νω­νίας.

Στον αγώνας μας αυτόν, δεν περισ­σεύει κανείς. Πρό­κει­ται περί συλ­λο­γι­κής μάχης.

Γι αυτό, ενώ­νουμε τις δυνά­μεις μας και τη δράση μας ,με τα κινή­ματα της πόλης και με ανθρώ­πους άμεμ­πτους, εργα­τι­κούς με ηθικό πλε­ο­νέ­κτημα και με αφο­σί­ωση στο κοινό καλό.

Με βήμα γρήγορο και όρεξη ,και χωρίς βαρίδια από το παρελ­θόν όπως λέει και ο Γιώργος Υ. προ­χω­ράμε για την μεγάλη ανα­τροπή και στο νησί μας.

Το καθήκον μας είναι πλέον μόνο ένα . Να νική­σουμε!

Γιατί δεν θέλουμε άλλο μαύρο, ούτε στους δρόμους και τα πεζο­δρό­μια, ούτε στην κοι­νω­νία, ούτε στις καρδιές μας!

Τελικά μοιάζει σα να μην ζούμε στον ίδιο Δήμο.

Άλλος ο δικός μας και άλλος ο δικός τους!.

Νίκος Μαυ­ρο­μα­τά­κος, γεω­πό­νος – υπο­ψή­φιος με την παρά­ταξη του Γιώργου Υψηλάντη- ΡΟΔΟΣ ΠΟΡΕΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ.