Το παιδικό παιχνίδι της κολοκυθιάς

Γενική παρα­δοχή ότι η δια­φθορά είναι συστα­τικό στοι­χείο του δημό­σιου βίου. ΄Οτι η αδια­φά­νεια είναι όρος επι­βί­ω­σης του μοντέ­λου των  κομ­μά­των εξου­σιών. ‘ Οτι όποιος κρατάει το κλειδί της εξου­σίας,  μπορεί να κάνει τα πάντα: να κάνει σκάν­δαλα, να νομο­θε­τεί προ­νό­μια, να διο­ρί­ζει χωρίς αξιο­κρα­τία, να σπέρνει και να δια­τη­ρεί την ανι­σό­τητα ανάμεσα στους πολίτες και τόσα άλλα. ΄Εστω και χωρίς καμία υπόνοια για συγκε­κρι­μέ­νες πράξεις ή παρα­λεί­ψεις, το κοινό αίσθημα είναι ότι «όλοι ίδιοι είναι» Μια αίσθηση που δηλη­τη­ριά­ζει μόνιμα την πολι­τική αλλά και  μπλο­κά­ρει κάθε φιλό­τιμη προ­σπά­θεια του ανώ­νυ­μου κρα­τι­κού λει­τουρ­γού να δου­λέ­ψει με φιλό­τιμο και συνέ­πεια ( υπάρ­χουν και τέτοιοι) αλλά και ήταν πάντα αυτό που δημιουρ­γούσε άλλοθι στους πολίτες να παρα­βούν και αυτοί τον νόμο, αφού “όλοι τα ίδια κάνουν”. Μπορεί να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος; Φαύλος κατα­λή­γει ένας κύκλος όταν κανείς δεν παίρνει την απόφαση να τον σπάσει. Κι εκείνος που καλεί­ται να τον σπάσει είναι αυτός που νομο­θε­τεί και είναι υπεύ­θυ­νος για την εφαρ­μογή των νόμων. Κλήθηκε ο πολίτης για αλλαγή νοο­τρο­πίας, συμπε­ρι­φο­ράς, στάσης και αντι­με­τώ­πι­σης πραγ­μά­των και όλα αυτά να “δέσουν” ταυ­τό­χρονα με σκληρή ανεργία, μειώ­σεις απο­λα­βών, σημα­ντική επι­δεί­νωση του βιο­τι­κού του επι­πέ­δου. Από την άλλη υπάρχει  το σύνολο του πολι­τι­κού κόσμου που κατα­δι­κά­ζει φρα­στικά μεν φαι­νό­μενα αδια­φά­νειας και δια­φθο­ράς, αλλά ενεργεί με την ίδια παλαιού τύπου πεπα­τη­μένη τακτική σε πολλά ζητή­ματα. Κανείς δεν πιστεύει ότι οι όποιες σκιές θα ξεκα­θα­ρί­σουν και θα φωτι­σθούν οι ένοχοι. Και όσο δεν ξεκα­θα­ρί­ζουν, και δημο­σιεύ­ματα  θα υπάρ­χουν και θα είναι σαν  το μυθι­στό­ρημα του Ιταλού συγ­γρα­φέα Πιτι­γκρίλ ιπου στον πρόλογό του γράφει: «Ποιοι φταίνε για τον Α’ Παγκόσµιο Πόλεµο;». «Οι Εβραίοι και οι ποδη­λά­τες». «Γιατί οι ποδη­λά­τες;». «Και γιατί οι Εβραίοι;». Το παιδικό παι­χνίδι της κολο­κυ­θιάς.