Πέθανε ο ηθοποιός Σέιμουρ Χόφμαν

Κεραυ­νός εν αιθρία η είδηση θανάτου του αμε­ρι­κα­νού ηθο­ποιού Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν ο οποίος στα 46 χρόνια του, την Κυριακή 2 Φεβρουα­ρίου, βρέθηκε νεκρός στο δια­μέ­ρι­σμά του στη Νέα Υόρκη. Σύμφωνα με την Wall Street Journal ο ηθο­ποιός βρέθηκε νεκρός από έναν σενα­ριο­γράφο στο μπάνιο του. Η αιτία θανάτου του ηθο­ποιού δεν έχει προς το παρόν ανα­κοι­νω­θεί αλλά σύμφωνα με το Variety, πέρσι ο Χόφμαν είχε περάσει από δεκα­ή­μερο πρό­γραμμα απε­ξάρ­τη­σης από ναρ­κω­τι­κές ουσίες. Ο ίδιος ο Χόφμαν είχε παρα­δε­χτεί ότι νεό­τε­ρος ήταν εθι­σμέ­νος στην ηρωίνη ξεκα­θα­ρί­ζο­ντας ωστόσο ότι ήταν καθαρός για παρα­πάνω από 20 χρόνια..

Γεν­νη­μέ­νος στο Ρότσε­στερ της Νέας Υόρκης στις 23 Ιουλίου του 1967, ο Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν άρχισε να ασχο­λεί­ται με το θέατρο από την εποχή που ήταν ακόμη μαθητής στο γυμνά­σιο. Αργό­τερα σπού­δασε θέατρο στο Πανε­πι­στή­μιο Τisch School of the Arts και απο­φοί­τησε το 1989. Το κινη­μα­το­γρα­φικό ντε­μπούτο του έγινε στην ταινία «Triple Bogey on a Par Five Hole» το 1991 και η ταινία που ανέ­δειξε το ταλέντο του ήταν το «Αρωμα γυναί­κας» του Μάρτιν Μπρεστ ένα χρόνο αργό­τερα.

Ο Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν είχε συνέ­πεια. Και ως ηθο­ποιός, αφού η εξέλιξή του τα τελευ­ταία δεκα­πέ­ντε χρόνια ήταν τρομερή αλλά και ως άνθρω­πος. Για λογα­ρια­σμό του «Βήματος» τον είχα συνα­ντή­σει τέσ­σε­ρις φορές, από την «Επι­στροφή στο Cold Mountain» ως τον «Τρούμαν Καπότε» και από την «Συνεκ­δοχή της Νέας Υόρκης» ως το «Αι ειδοί του Μαρτίου» του Τζορτζ Κλούνεϊ, τον Σεπτέμ­βριο του 2011 στο φεστι­βάλ Βενε­τίας. Πάντα έβλεπα απέ­να­ντί µου τον ίδιο ατηµέλητο και βλοσυρό ξανθό κύριο με τα περιττά κιλά ο οποίος πάντα κάπνιζε την ίδια µάρκα τσι­γά­ρων _Marlboro Lights.

«Το θέµα µε τους πολι­τι­κούς και τους ηθο­ποιούς είναι ότι, επειδή και οι δύο έχουν να κάνουν µε το ψέµα, ένας ηθο­ποιός µπορεί εύκολα να αντι­λη­φθεί έναν πολι­τικό και ένας πολι­τι­κός µπορεί εξίσου εύκολα να φανεί καλός ηθο­ποιός» είχε πει ο Χόφμαν στην τελευ­ταία συνά­ντησή μας, αφορμή της οποίας ήταν μια πολι­τική ταινία. Ο ίδιος ωστόσο δεν ενδια­φε­ρό­ταν για τα θέµατα της πολι­τι­κής, «ούτε που θα το σκε­φτό­μουν ποτέ να γίνω πολι­τι­κός» είχε πει.

«Στην περί­πτωση των πολι­τι­κών λαµβάνονται απο­φά­σεις από τις οποίες κρί­νο­νται ανθρώ­πι­νες ζωές, ενώ στην περί­πτωση των ηθο­ποιών µια κακή ταινία πόσο κακό µπορεί να κάνει;» είχε πει σημειώ­νο­ντας πάντως ότι «στην αµερικανική πολι­τική η τρέλα είναι πολύ δια­φο­ρε­τική από την τρέλα που επι­κρα­τεί στην Ευρώπη ή σε άλλες ηπεί­ρους, γιατί στην Αµερική οι φωνές των άκρων γίνο­νται πια όλο και πιο δυνατές. Αλλά αυτό είναι κάπως φυσικό: κάποια στιγµή οι µειονότητες παίρ­νουν τον πρώτο λόγο στη συζή­τηση».

Στα παρα­πάνω από 25 χρόνια που βρι­σκό­ταν στον χώρο του κινη­μα­το­γρα­φι­κού και τηλε­ο­πτι­κού θεά­μα­τος (στο θέατρο έπαιζε πολύ περισ­σό­τερο) ο Φίλιπ Σίμορ Xόφμαν είχε κάνει πολλή δουλειά. Ωστόσο, μέχρι την κατά­κτηση του Οσκαρ Α’ ρόλου για τον «Τρούμαν Καπότε» που τον οδήγησε σε εξαι­ρε­τικά αβα­ντα­δό­ρι­κους ρόλους όπως του αδί­στα­κτου τοξι­κο­μα­νούς στο «Πριν ο διά­βο­λος κατα­λά­βει ότι πέθανες» του Σίντνεϊ Λουμέτ, ο Χόφμαν βρι­σκό­ταν στη σκιά των άλλων.

Υπήρξε το κακο­μα­θη­μένο πλου­σιό­παιδο που την «έφερε» στον Κρις Ο’ Ντόνελ στο «Αρωμα γυναί­κας», ο ομο­φυ­λό­φι­λος «για όλες τις δου­λειές» στο συνερ­γείο πορ­νο­ται­νιών στις «Ξέφρε­νες νύχτες» του Πολ Τόμας Αντερ­σον και το κυνικό δεξί χέρι τού «Μεγάλου Λεμπόφκσι» στην ανε­πα­νά­λη­πτη σουρεάλ κωμωδία των αδελφών Τζόελ και Ιθαν Κόεν. Επαιξε τον τρυφερό νοσο­κόμο που κρα­τούσε το χέρι του Τζέισον Ρόμπαρντς στο κρεβάτι του θανάτου της «Μανόλια», επίσης του Πολ Τόμας Αντερ­σον και είχε προ­κα­λέ­σει αίσθηση στον ρόλο του μονα­χι­κού νέου που αυνα­νι­ζό­ταν με το αφτί στον τοίχο στην «Ευτυχία» του Τοντ Σόλοντζ. Επαιξε τον συνε­σταλ­μένο φίλο του Εντουαρντ Νόρτον στην «25η ώρα» του Σπάικ Λι αλλά και τον έμπειρο δημο­σιο­γράφο του «Rolling Stone» που είχε την ικα­νό­τητα να «μυρί­ζε­ται» νέα ταλέντα ροκάδων στο «Σχεδόν διά­ση­μοι» του Κάμερον Κρόου. Μια από τις τελευ­ταίες ταινίες του ήταν το «Master», επίσης του Πολ Τόμας Αντερ­σον όπου υπο­δύ­θηκε τον αρχηγό μιας αίρεσης που δέχεται στο επι­τε­λείο του τον Χοάκιν Φίνιξ.

Ρόλος ζωής, ο Τρούμαν Καπότε

H ταινία «Τρούμαν Καπότε» (2004) του Μπένετ Μίλερ, στην οποία ο Χόφμαν υπο­δύ­ε­ται τον συγ­γρα­φέα Τρούμαν Καπότε (1924-1984), υμνή­θηκε κυρίως για τη δεξιο­τε­χνική προ­σέγ­γιση της προ­σω­πι­κό­τη­τας του συγ­γρα­φέα από τον πρω­τα­γω­νι­στή την περίοδο κατά την οποία ο Καπότε έγραφε το μυθιστόρημα-ντοκουμέντο «Εν ψυχρώ». Ο Χόφμαν μπήκε για πρώτη φορά στην πεντάδα των υπο­ψη­φίων για Οσκαρ, αφού πρώτα είχε ήδη κερ­δί­σει ένα σωρό βραβεία (τα σημα­ντι­κό­τερα είναι η Χρυσή Σφαίρα, το BAFTA, το βραβείο της Ενωσης Αμε­ρι­κα­νών Ηθο­ποιών Κινη­μα­το­γρά­φου και το βραβείο National Board of Review). «Νιώθεις παρά­ξενα βλέ­πο­ντας να σε επι­λέ­γουν για το μεγα­λύ­τερο κινη­μα­το­γρα­φικό βραβείο του κόσμου την ώρα που ποτέ δεν έχεις κερ­δί­σει τίποτε» είχε πει στη δεύτερη συνά­ντησή μας πριν στο Βερο­λίνο. «Δεν έχω ιδέα για το τι θα σημάνει αυτό το βραβείο στη ζωή μου. Υποθέτω ότι αν κερδίσω θα μάθω, όμως πραγ­μα­τικά δεν μπορώ να φαντα­στώ τι καλύ­τερο θα απο­κτήσω από αυτά που ήδη έχω.»

Εν τέλει θα κέρδιζε το βραβείο και από τότε επρό­κειτο να μετρή­σει τρεις ακόμα υπο­ψη­φιό­τη­τες_ όλες όμως για το Β’ ρόλου: «Παι­χνί­δια εξου­σίας» (2007), «Αμφι­βο­λία» (2008) και «The Master» (2013)

Στον Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν δεν άρεσε να εκφρά­ζει τις ιδέες ούτε για τον εαυτό του, ούτε για κανέναν άλλον. Του άρεσε να λαµβάνει µέρος σε συµπόσια ή δια­λέ­ξεις, όπως και να διδά­σκει, αλλά µε τίποτε δεν του άρεσαν οι συνε­ντεύ­ξεις. Στις συνα­ντή­σεις μας οι απα­ντή­σεις του πολύ συχνά ήταν περιο­ρι­σμέ­νες ανάµεσα στα «ίσως» και στα «δεν ξέρω».

Οταν μάλιστα είχα επι­ση­μά­νει την επι­φυ­λα­κτι­κό­τητά του στο να «ανοί­γε­ται», ο Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν µε απάθεια είχε πει : «∆εν νοµίζω ότι είναι απα­ραί­τητο να γνω­στο­ποιού­νται οι απόψεις µου. Του­να­ντίον, όσο περισ­σό­τερα γνω­ρί­ζει κάποιος για µένα, για το τι πιστεύω, για τις µεθόδους µου, για το πώς εργάζοµαι ή σκέφτοµαι, τόσο περισ­σό­τερο βλάπτω τον εαυτό µου. Γιατί, κατά µία έννοια, αν το κάνω, τον προδίδω. Κάποιοι ηθο­ποιοί δέχο­νται να απο­κα­λύ­πτουν όσο το δυνατόν περισ­σό­τερα πράγµατα για τον εαυτό τους. Εγώ προτιµώ να απο­κα­λύ­πτω όσο το δυνατόν λιγό­τερα. Επιλέγω το µυστήριο για το τι κρύ­βε­ται πίσω από αυτά που κάνω και νιώθω ασφαλής».