Τι εκτιμά το Βερολίνο για το προσφυγικό και τους ελληνικούς χειρισμούς

Οταν ξεκί­νησε το 2015, οι Γερ­μα­νοί συνο­μι­λη­τές της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης κρα­τού­σαν «μικρό καλάθι». Επειτα ήρθε το εφιαλ­τικό τετρά­μηνο της δια­πραγ­μά­τευ­σης για το κλεί­σιμο του δεύ­τε­ρου προ­γράμ­μα­τος και στη συνέ­χεια για τους όρους του τρίτου. Διά­στημα που κυρίως «σφρα­γί­σθηκε» από την υπουρ­γία Γιάνη Βαρου­φάκη, πρόσωπο που το Βερο­λίνο θεω­ρούσε ότι δύσκολα θα συνέ­βαλε στην εξο­μά­λυνση των σχέσεων της νέας κυβέρ­νη­σης με τον σημα­ντι­κό­τερο δανει­στή της χώρας. Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Ο Ιούλιος και τα δύο νομο­σχέ­δια με τα προ­α­παι­τού­μενα βελ­τί­ω­σαν το κλίμα ανάμεσα στη νέα κυβέρ­νηση και την κυβέρ­νηση Μέρκελ.

Εως τις αρχές Σεπτεμ­βρίου, όταν το προ­σφυ­γικό άλλαξε εντελώς τη γερ­μα­νική ατζέντα. Από μία άποψη το προ­σφυ­γικό έφερε πιο κοντά την καγκε­λά­ριο Μέρκελ και τον κ. Τσίπρα, καθώς η αρι­στερή κυβέρ­νηση στην Αθήνα βλέπει στο πρόσωπο της Γερ­μα­νί­δας ηγέ­τι­δος το αντί­βαρο πολι­τι­κών επι­λο­γών σαν και εκείνες που ευαγ­γε­λί­ζο­νται οι υπε­ρα­ντι­δρα­στι­κοί ανα­το­λι­κο­ευ­ρω­παίοι.

Μισή αλήθεια

Αυτή είναι, ωστόσο, η μισή αλήθεια λέει στην «Κ» στέ­λε­χος της Κ.Ο. του Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος που στήριξε και στη­ρί­ζει την κ. Μέρκελ στην πολι­τική της στο μετα­να­στευ­τικό. «Αν η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν συμ­βάλ­λει στην ουσιώδη μείωση του αριθμού των προ­σφύ­γων και παρά­νο­μων μετα­να­στών, τότε η κυβέρ­νηση στην Αθήνα θα είναι ο πρώτος απο­δέ­κτης της κρι­τι­κής της καγκε­λα­ρίου».

Πηγές που γνω­ρί­ζουν καλά το πώς σκέ­φτε­ται η γρα­φειο­κρα­τία στο Βερο­λίνο, δια­βε­βαί­ω­ναν ότι η κριτική της Αθήνας απο­κλει­στικά στην Ε.Ε για την έλλειψη χρη­μα­το­δό­τη­σης είναι δυσά­ρε­στη «για τα αυτιά πολλών στο Βερο­λίνο». Και φέρνουν ως συγκε­κρι­μένο παρά­δειγμα το πρό­γραμμα επι­δό­τη­σης ενοι­κίων που δια­χει­ρί­ζε­ται ο Ελλη­νι­κός Ερυθρός Σταυρός που αδυ­να­τεί να προ­χω­ρή­σει όσο γρήγορα απαι­τεί­ται, διότι δεν έχει ρυθ­μι­σθεί το ζήτημα της «συμ­μόρ­φω­σης» των ιδιο­κτη­τών των ακι­νή­των που θα εκμι­σθω­θούν με το καθε­στώς στον περιο­ρι­σμό της κίνησης κεφα­λαίων. Κάποιοι ιδιο­κτή­τες δεν έχουν ανα­γκαί­ους λογα­ρια­σμούς, άρα θα χρεια­σθεί να «ανοί­ξουν», κάτι που πρέπει να προ­βλε­φθεί ρητά από την κείμενη νομο­θε­σία.

Πάντως, για την ώρα το Βερο­λίνο συνε­χί­ζει την πολι­τική ενί­σχυ­σης της Αθήνας υλι­κο­τε­χνικά, κυρίως διότι προ­σω­πικό «δεν του περισ­σεύει». Θεωρεί ότι η Λέσβος και το Μόναχο είναι άκρες του ίδιου προ­βλή­μα­τος.

Κρι­τι­κές, όπως του επι­κε­φα­λής της Κ.Ο. του Ευρω­παϊ­κού Λαϊκού Κόμ­μα­τος, Μάν­φρεντ Βέμπερ, που ήγειρε θέμα εξόδου της Ελλάδας από τη συνθήκη Σένγκεν, θεω­ρού­νται στο Βερο­λίνο σκέλος της εσω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής συζή­τη­σης στη Γερ­μα­νία. Εκτι­μά­ται ότι θα βρεθεί στο επί­κε­ντρο σε πέντε τοπικές εκλογές, στα κρα­τί­δια το 2016, με κρι­σι­μό­τερη δια­δι­κα­σία αυτή στη γενέ­τειρα του κ. Σόιμπλε τη Βάδη-Βυτεμβέργη. Η δια­δι­κα­σία συμπί­πτει στις 13 Μαρτίου με τις εκλογές στο «ανα­το­λι­κο­γερ­μα­νικό» κρα­τί­διο του Σάξεν-Ανχαλτ και του μικρό­τε­ρου δυτι­κο­γερ­μα­νι­κού κρα­τι­δίου Ρηνανίας-Παλατινάτου.

Το εκλο­γικό ημε­ρο­λό­γιο περι­λαμ­βά­νει το φθι­νό­πωρο εκλογές στην εκλο­γική περι­φέ­ρεια της κ. Μέρκελ (Μεκλεμβούργο-Πομερανία) και στη συνέ­χεια τοπικές εκλογές στο Βερο­λίνο.

Διμερής συνερ­γα­σία

Η πρό­σφατη αναφορά των υπουρ­γών Εξω­τε­ρι­κών των δύο χωρών Κοτζιά και Σταϊν­μά­γερ σε τομείς διμε­ρούς συνερ­γα­σίας που και η ελλη­νική πλευρά επι­διώ­κει πρόοδο, δείχνει ότι εκεί που τα ζητή­ματα έχουν μια σημα­ντική τεχνική παρά­με­τρο –π.χ. στην ανά­πτυξη Ανα­νε­ώ­σι­μων Πηγών Ενέρ­γειας ή τον τομέα της Ερευνας όπου υπάρχει συγκε­κρι­μένη πρόοδος– τα πράγ­ματα καθί­στα­νται πιο εύκολα, καθώς και η γερ­μα­νική διοί­κηση «απε­λευ­θε­ρώ­νε­ται», θεω­ρώ­ντας ότι η νέα πολι­τική ηγεσία επι­θυ­μεί να προ­χω­ρή­σουν οι διμε­ρείς σχέσεις. Δυσκο­λό­τερη είναι η πρόοδος της συνερ­γα­σίας σε τομείς με τεχνική παρά­με­τρο αλλά που συν­δέ­ο­νται στενά με το πρό­γραμμα προ­σαρ­μο­γής όπως ο τομέας της Υγείας.

Η δημιουρ­γία μιας ελλη­νι­κής διοί­κη­σης που να μπορεί να λύνει προ­βλή­ματα ενός σύγ­χρο­νου κράτους απο­τε­λεί τη βασική επι­δί­ωξη του Βερο­λί­νου «καθ’ οδόν» προς την ολο­κλή­ρωση και του τρίτου προ­γράμ­μα­τος.

Αλλά αν αυτό ολο­κλη­ρω­θεί, είναι κάτι που όλοι σχεδόν οι συνο­μι­λη­τές της «Κ» αμφι­σβη­τούν, ακριβώς επειδή… δεν υπάρχει αυτή η διοί­κηση. Σε αυτό το ζήτημα υπάρχει απόλυτη ταύτιση με το ΔΝΤ, η συμ­με­τοχή του οποίου εξα­κο­λου­θεί να θεω­ρεί­ται sine qua non για την πρόοδο του προ­γράμ­μα­τος. Η άλλη προ­ϋ­πό­θεση είναι η δημιουρ­γία του Ταμείου Αξιο­ποί­η­σης της Περιου­σίας του Δημο­σίου. Στο υπουρ­γείο του κ. Σόιμπλε τονί­ζουν ότι αυτό θα έπρεπε να έχει δημιουρ­γη­θεί από τον Οκτώ­βριο. «Αλλά έχουμε συνη­θί­σει τις καθυ­στε­ρή­σεις στο ελλη­νικό πρό­γραμμα. Από όλες τις κυβερ­νή­σεις» λένε…

Καθη­με­ρινή