Α-τυπος και υπογραμμός: Να τα λέμε κι αυτά…

Πολ­λές φορές, όταν ο αστυ­νο­μι­κός «πρω­τα­γω­νι­στεί» σε μια εί­δη­ση, είναι ο κακός της ιστο­ρί­ας. Άλλες φορές, πρό­κει­ται για συν­δι­κα­λι­στή που απα­ριθ­μεί τα (πολλά) προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζει ο κλά­δος ή κα­λεί­ται να απο­λο­γη­θεί για την συ­μπε­ρι­φο­ρά συ­να­δέλ­φου του.

Υπάρ­χει, όμως και η άλλη πλευ­ρά. Πάντα υπάρ­χει. Στο πλαί­σιο του ρε­πορ­τάζ, βρέ­θη­κα σε μια επι­χεί­ρη­ση για την απο­μά­κρυν­ση τσιγ­γά­νων από πάρκο, το οποίο είχαν κα­τα­λά­βει, στην πόλη της Ρόδου. Στην επι­χεί­ρη­ση κλή­θη­κε η ομάδα ΔΙΑΣ.

Έξι αστυ­νο­μι­κοί κα­θ΄ό­λη τη διάρ­κεια της επι­χεί­ρη­σης, έκα­ναν με σο­βα­ρό­τη­τα και υπευ­θυ­νό­τη­τα τη δου­λειά τους χωρίς να αντα­πο­κρί­νο­νται στην προ­κλη­τι­κή, ομο­λο­γου­μέ­νως, συ­μπε­ρι­φο­ρά των Ρομά. Σιγά την εί­δη­ση, μπο­ρεί να πει κά­ποιος…

Για μένα όμως είναι εί­δη­ση, πως οι άν­θρω­ποι αυτοί, πέρα από το ότι έκα­ναν υπεύ­θυ­να τη δου­λειά τους, όχι μόνο δεν αντα­πά­ντη­σαν στις ύβρεις που δέ­χθη­καν αλλά εν­δια­φέρ­θη­καν για το πού θα πάνε οι Ρομά μετά την απο­μά­κρυν­σή τους από το πάρκο και κά­ποιοι προ­σφέρ­θη­καν ακόμα να τους βοη­θή­σουν, να τους φέ­ρουν σε επαφή με τις κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σί­ες του Δήμου, χωρίς να είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι και χωρίς να εμπί­πτει στην ερ­γα­σία που κλή­θη­καν να διεκ­πε­ραιώ­σουν.

«Τι τρα­βά­τε κι εσείς…» είπα σε έναν από τους έξι αστυ­νο­μι­κούς, πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας την επι­χεί­ρη­ση. «Η δου­λειά μας είναι, αυτό δεν είναι τί­πο­τα» μου απά­ντη­σε και συ­νέ­χι­σε να «κάνει την δου­λειά του».

Νέα παι­διά στην πλειο­νό­τη­τά τους οι άν­δρες της ομά­δας ΔΙΑΣ, κα­λού­νται κα­θη­με­ρι­νά, μέσα σε δύ­σκο­λες συν­θή­κες και με πολ­λές ελ­λεί­ψεις, να «κά­νουν την δου­λειά τους». Η ει­κό­να δεν δια­φέ­ρει στις υπό­λοι­πες υπη­ρε­σί­ες της Αστυ­νο­μί­ας, η υπο­στε­λέ­χω­ση και η έλ­λει­ψη πόρων στον καιρό της κρί­σης, δη­μιουρ­γούν δύ­σκο­λες συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας.

Οι απαι­τή­σεις από την ΕΛ.ΑΣ όμως δεν έχουν μειω­θεί, οι ανά­γκες συ­νε­χώς αυ­ξά­νο­νται και οι μι­σθοί συρ­ρι­κνώ­νο­νται.

Σε μια κοι­νω­νία που «βρά­ζει», ο αστυ­νο­μι­κός είναι πολ­λές φορές το κόκ­κι­νο πανί.

Προ­φα­νώς και δεν επι­χει­ρώ να κάνω σή­με­ρα την αγιο­γρα­φία των αστυ­νο­μι­κών. Υπάρ­χουν και οι άλλοι αστυ­νο­μι­κοί, οι κακοί της πα­ρέ­ας. Οι «μπά­τσοι», που δεν σέ­βο­νται τον όρκο τους και την στολή τους. Οι παρ­τά­κη­δες, οι βο­λε­μέ­νοι, οι υπε­ρά­νω του νόμου. Δεν ανα­κα­λύ­ψα­με δα σή­με­ρα την Αμε­ρι­κή… Εξάλ­λου, ο καλός και ο κακός υπάρ­χουν πα­ντού, σε όλα τα επαγ­γέλ­μα­τα. Όταν όμως ο εκ­πρό­σω­πος του νόμου είναι εκεί­νος που τον πα­ρα­βιά­ζει, όπως και να το κά­νου­με, είναι πιο βαρύ.

Πα­ρ΄ό­λα αυτά, καλό είναι να βλέ­που­με την συ­νο­λι­κή ει­κό­να και όχι μόνο τις πα­ρα­φω­νί­ες. Οι λίγοι κακοί, δεν μπο­ρούν να εξο­στρα­κί­σουν εκεί­νους που τρέ­χουν νύχτα μέρα, χει­μώ­να κα­λο­καί­ρι, γιορ­τές και αρ­γί­ες για να «κά­νουν τη δου­λειά τους», για 800 ή 1.000 ευρώ, παί­ζο­ντας πολ­λές φορές την ζωή τους κο­ρώ­να-γράμ­μα­τα.

Τα είπε πολύ κα­λύ­τε­ρα από μένα, εξάλ­λου, ο πρώην ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Προ­στα­σί­ας του Πο­λί­τη Γ. Πα­νού­σης. «Στην Ελ­λά­δα» είπε, «όταν φο­βό­μα­στε, ζη­τά­με την Αστυ­νο­μία κι όταν δεν έχου­με προ­βλή­μα­τα, φω­νά­ζου­με “μπά­τσοι, γου­ρού­νια, δο­λο­φό­νοι”»…