«Φτάνει να μας δοθεί η ευκαιρία»

Γέμισαν οι σελίδες των εφη­με­ρί­δων με χαρού­μενα πρόσωπα επι­τυ­χό­ντων στις Πανελ­λή­νιες. Ανάμεσά τους ένα αγόρι από το Ιράν, να στέ­κε­ται δίπλα στις επι­τυ­χίες όλων των παιδιών που προ­σπά­θη­σαν αλλά να έχει όμως λίγο παρα­πάνω βάρος, λίγο παρα­πάνω κόπο και πόνο γιατί η αφε­τη­ρία δεν ήταν ίδια. Το ταξίδι με βάρκα από τις ακτές της Τουρ­κίας τον Αύγου­στο του 2019 στη Μόρια, μετά στο Καρά Τεπέ, μετά πάλι σε καταυ­λι­σμό. Η προ­ε­τοι­μα­σία σ’ αυτές τις συν­θή­κες, έχει την δια­φο­ρε­τι­κό­τητά της. Κι αυτή η ιστορία (μαζί με του ασυ­νό­δευ­του προ­σφυ­γό­που­λου από τη Γουινέα, αλλά και του Γιάννη Αντε­το­κούν­μπο)  θα πρέπει να γίνει  case study. Για την πολι­τεία, για όλους μας. Γιατί όσα κερ­δί­ζει κάποιος δεν είναι μόνο δικό του κατόρ­θωμα. Το λέει όμως, ο ίδιος ο Κούρος Ντουρ­μο­χα­μα­ντί Μπαγκί, από­φοι­τος του Πρό­τυ­που Λυκείου Μυτι­λή­νης: «Διάβασα πάρα πολύ. Με βοή­θη­σαν όμως, όλοι πάρα πολύ, οι συμ­μα­θη­τές μου, οι καθη­γη­τές μου, μία ΜΚΟ που μου βρήκε έναν μικρό χώρο για να πηγαίνω μετά το σχολείο, ο καθη­γη­τής μου στα Μαθη­μα­τικά, κ. Κου­τσκου­δής. Μέχρι την τελευ­ταία μέρα πήγαινα σχολείο, ήμουν μόνος μου με τον καθη­γητή τις τελευ­ταίες μέρες, δεν ερχόταν κανείς άλλος. Οι καθη­γη­τές με βοή­θη­σαν πάρα πολύ. Εμαθα ελλη­νικά σε τρία χρόνια (σ.σ.: ελλη­νικά όχι επι­πέ­δου εισα­γω­γής, αλλά για να γράψει έκθεση) γιατί ζούσα σε ένα περι­βάλ­λον που μιλού­σαν Ελλη­νικά. Όλοι οι πρό­σφυ­γες μπο­ρούμε να μάθουμε… Φτάνει να μας δοθεί η ευκαι­ρία». Θα μπο­ρούσε  να είναι και μπού­σου­λας αυτή η ιστορία,  για τις συν­θή­κες με τις οποίες μπορούν να ενσω­μα­τω­θούν στην ελλη­νική κοι­νω­νία πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες που, υπό κανο­νι­κές συν­θή­κες, θα έμεναν δυστυ­χείς και ανα­ξιο­ποί­η­τοι στο περι­θώ­ριο. Αξίζει να παρα­τη­ρή­σεις όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και τις συν­θή­κες μέσα στις οποίες εξε­λί­χθηκε και να ανα­ρω­τη­θούμε: Επαιξε ρόλο το περι­βάλ­λον υπο­δο­χής; Κατά­φερε να βρει προ­ϋ­πο­θέ­σεις καλύ­τε­ρες σε σχέση με τα άλλα παιδιά στην ίδια μοίρα; Τι συνέβη στο σχολείο του; Διότι ασφαλώς οι εκπαι­δευ­τι­κοί που υπο­στή­ρι­ξαν την προ­σπά­θεια του συνέ­βα­λαν στον μέγιστο βαθμό, αλλά καλό θα ήταν να κωδι­κο­ποι­η­θεί και να μετα­λα­μπα­δευ­τεί η εμπει­ρία τους. Όλα αυτά και πολλά περισ­σό­τερα θα πρέπει να μάθει από τον  Κούρο ο πρω­θυ­πουρ­γός που τον προ­σκά­λεσε στο Μαξίμου, για να στα­μα­τή­σει κάποτε η προ­βο­λής των αρι­στού­χων μετα­να­στών και η  προ­ώ­θηση μιας «αρι­στείας» που χαρίζει δικαιώ­ματα μόνο στους «αρί­στους». Δεν αρκούν τα καλά και ωραία λόγια, χρειά­ζο­νται πράξεις για την ένταξη προ­σφύ­γων και μετα­να­στών στην ελλη­νική κοι­νω­νία. Για να μην είναι μόνο ο Κουρος το προ­σφυ­γό­πουλο με το πλατύ χαμό­γελο…