Απορρίφθηκε αγωγή Αρχαγγελίτη κατά συντοπίτη του λόγω… τοκογλυφίας!

Με απόφαση που εξέδωσε το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την τακτική δια­δι­κα­σία, απορ­ρί­φθηκε η αγωγή που άσκησε εις βάρος ενός κατοί­κου Αρχαγ­γέ­λου, ένας συντο­πί­της του, αφού δια­πι­στώ­θηκε ότι ο τελευ­ταίος του είχε χορη­γή­σει τοκο­γλυ­φικά δάνεια!

Ο ενα­γό­με­νος αντι­με­τώ­πιζε από το 2009 οικο­νο­μική δυσχέ­ρεια από χρέη της επι­χεί­ρη­σης του, και ο ενάγων του δάνεισε χρήματα προ­κει­μέ­νου να μην ανα­κλη­θεί η άδεια λει­τουρ­γίας της επι­χεί­ρη­σης του.

Συγκε­κρι­μένα, του δάνεισε τον Δεκέμ­βριο του 2009, 12.000 ευρώ. Επειτα στις 27 Απρι­λίου του 2011 του δάνεισε 35.000 ευρώ, συμ­φω­νώ­ντας μαζί του ότι θα απο­πλη­ρω­νό­ταν το δάνειο, που ήταν έντοκο, με τόκο 1.500 ευρώ το μήνα, εφόσον ο λήπτης κατέ­βαλλε μηνιαίες δόσεις συνο­λι­κού ποσού 54.000 ευρώ, οπότε θα απο­σβέν­νυτο οποια­δή­ποτε απαί­τηση του ενά­γο­ντος δανει­στή.

Σε περί­πτωση αδυ­να­μίας του λήπτη να κατα­βά­λει την μηνιαία δόση ή να μην ολο­κλη­ρώ­σει την κατα­βολή των 36 δόσεων, τότε ο ενάγων δανει­στής θα δικαιού­νταν να καταγ­γεί­λει τη σύμβαση και να απαι­τή­σει όλο το χρη­μα­τικό ποσό ή να απαι­τή­σει τη μετα­βί­βαση του 20% της άδειας της επι­χεί­ρη­σης του ενα­γό­με­νου οφει­λέτη.

Δηλαδή, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην απόφαση, στην ως άνω σύμβαση, ο ενάγων έδωσε κεφά­λαιο 35.000 ευρώ και συνο­μο­λό­γησε τόκο 19.000 ευρώ, ήτοι με επι­τό­κιο 1,51% ενώ το νόμιμο επι­τό­κιο που καθο­ρί­ζε­ται από την Τράπεζα της Ελλάδος για τον Απρίλιο του 2011 ανερ­χό­ταν σε 0,38 για τις κατα­θέ­σεις από επι­χει­ρή­σεις.

Συνεπώς το εν λόγω δάνειο που απο­δει­κνύ­ε­ται ότι όντως εδόθη (όπως συνά­γε­ται από το συν­δυα­σμό της έγγρα­φης συμ­φω­νίας που προ­σκο­μί­ζει ο ενα­γό­με­νος από την αυθόρ­μητη κατά­θεση του μάρτυρα αντα­πό­δει­ξης και από τα σχετικά αντί­γραφα του βιβλια­ρίου τρα­πέ­ζης που επι­κα­λεί­ται και προ­σκο­μί­ζει ο ενάγων στην προσθήκη-αντίκρουσή του) ήτοι 35.000 ευρώ, δόθηκε με τοκο­γλυ­φική αντι­πα­ροχή, λόγω της επι­χεί­ρη­σής του προς αποφυγή ανά­κλη­σης της άδειας της επι­χεί­ρη­σης του.

Από δε, τον Δεκέμ­βριο του 2012 έως τις 30 Ιουλίου 2013, ο ενάγων εργά­σθηκε στην επι­χεί­ρηση του ενα­γό­με­νου, κατά τη μεταξύ τους συμ­φω­νία, να λαμ­βά­νει το 50% των κερδών της επι­χεί­ρη­σης.

Ωστόσο από την ένορκη κατά­θεση του μάρτυρα αντα­πό­δει­ξης, απο­δει­κνύ­ε­ται σαφώς ότι ο ενάγων εκμε­ταλ­λευό­ταν και καρ­πω­νό­ταν επί 8 μήνες, ήτοι από 6 Δεκεμ­βρίου 2012 έως 30 Ιουλίου 2013 όλα τα κέρδη της επι­χεί­ρη­σης.

Επίσης απο­δεί­χθηκε ότι τα κέρδη της επι­χεί­ρη­σης, ανέρ­χο­νταν κατά μέσο όρο σε 3.000 ευρώ του­λά­χι­στον εβδο­μα­διαίως, ήτοι για τους 8 μήνες που το εκμε­ταλ­λευό­ταν ο ενάγων, αυτός έλαβε 96.000 ευρώ.

Επο­μέ­νως, όπως απο­φά­σισε το δικα­στή­ριο, σε χρονικό διά­στημα μικρό­τερο των 36 μηνών, ο ενάγων καρ­πώ­θηκε ποσό πολ­λα­πλά­σια μεγα­λύ­τερο των 54.000 ευρώ, που ήδη κατά τα προ­α­να­φε­ρό­μενα, τοκο­γλυ­φικά συμ­φω­νή­θηκε να του απο­δώ­σει ο ενα­γό­με­νος οφει­λέ­της έως τον Απρίλιο του 2014 (36 μήνες). Ως εκ των ανωτέρω, η οικο­νο­μική ανάγκη του ενα­γό­με­νου για ρευ­στό­τητα και επο­μέ­νως τρο­φο­δο­σία του κύκλου εργα­σιών της επι­χεί­ρη­σης του, προς συνέ­χιση της λει­τουρ­γίας του και αποφυγή της ανά­κλη­σης της άδειας λει­τουρ­γίας του, τον οδήγησε να δανει­στεί από τον ενά­γο­ντα που εκμε­ταλ­λευό­με­νος τον κατά­φερε να συνο­μο­λο­γή­σει και να πάρει περιου­σιακά ωφε­λή­ματα που τελούν σε προφανή δυνα­να­λο­γία παροχής και αντι­πα­ρο­χής. Επι­ση­μαί­νε­ται δε, στην απόφαση, ότι και από το αιτού­μενο με την αγωγή ποσό σαφώς απο­δει­κνύ­ε­ται έτερη ακόμη τοκο­γλυ­φι­κού χαρα­κτήρα σύμβαση δανείου, διότι μετά την προ­α­να­φε­ρό­μενη κάρπωση των εισπρά­ξεων από τον ενά­γο­ντα, ο τελευ­ταίος προ­σκο­μί­ζει μετ’ επι­κλή­σεως την από 12 Μαρτίου 2012 σύμβαση όπου φέρεται να μετα­βι­βά­ζει 79.000 ευρώ κεφά­λαιο και να υπο­χρε­ού­ται ο ενα­γό­με­νος μετά 5 έτη, δηλαδή το επι­τό­κιο ανερ­χό­ταν σε 0,44 ευρώ.

Εξ όλων των ανωτέρω, όπως κρίθηκε, η σύμβαση μεταξύ των δια­δί­κων συνι­στούσε καθ’ όλα τα προ­πα­ρα­τι­θέ­μενα στοι­χεία αισχρο­κερδή δικαιο­πρα­ξία και άρα απο­λύ­τως άκυρη κατ’ αρθ. 179 ΑΚ.

Επο­μέ­νως η απαί­τηση του ενάγονα δεν υφί­στα­ται και η αγωγή του απορ­ρί­φθηκε ως κατ’ ουσίαν αβάσιμη.

Τον ενα­γό­μενο εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Κώστας Σαρής.