Ο Άγγελος από την Αθήνα και η Δήμητρα από τη Ρόδο διασώζουν κουνέλια

Σε ένα δια­μέ­ρι­σμα στο Πε­ρι­στέ­ρι, ο Άγ­γε­λος Μι­τσιά­λης συ­γκα­τοι­κεί αυτήν τη στιγ­μή με δε­κα­πέ­ντε χνου­δω­τά πλά­σμα­τα, μια και είναι ένας από τους δια­σώ­στες κου­νε­λιών της Αθή­νας.

Οι σε­λί­δες και οι ομά­δες που υπάρ­χουν στο ελ­λη­νι­κό Facebook με δη­μο­σιεύ­σεις που αφο­ρούν τα συ­γκε­κρι­μέ­να ζώα είναι γύρω στις δέκα με δε­κα­πέ­ντε, ο ίδιος χρη­σι­μο­ποιεί το «γύρω» για κάτι με­τρή­σι­μο, αφού κά­ποιες είναι ανε­νερ­γές, ενώ άλλες συ­γκε­ντρώ­νουν χι­λιά­δες άτομα, δια­δι­κτυα­κά του­λά­χι­στον.

Πριν από τρία χρό­νια, μαζί με τη φίλη του Δή­μη­τρα Φλέσ­σα, απο­φά­σι­σαν να απο­κτή­σουν ένα κου­νέ­λι. «Δεν είναι ότι ψά­χνα­με κάτι ιδιαί­τε­ρο σε κα­τοι­κί­διο, έγινε αυτό που λένε ότι το ζώο σε δια­λέ­γει», όπως πε­ρι­γρά­φει εκεί­νος.

«Κά­να­με το σύ­νη­θες λάθος και πή­γα­με να αγο­ρά­σου­με. Μέσα από το πρώτο μας κου­νέ­λι, τη Νέλλη, μά­θα­με πράγ­μα­τα γι’ αυτά τα ζώα με τον δύ­σκο­λο τρόπο. Άρ­χι­σε να αρ­ρω­σταί­νει και τότε μπή­κα­με σε μια δια­δι­κα­σία έρευ­νας, ψά­χνα­με να βρού­με τι κά­να­με λάθος. Ενώ ήμα­σταν έξω από το κτη­νια­τρείο και πε­ρι­μέ­να­με το ζωάκι να εγ­χει­ρι­στεί, καθώς ήταν σε πρώ­ι­μο στά­διο καρ­κί­νου της μή­τρας, ήρθε και χώ­θη­κε στην αγκα­λιά μου. Αυτή ήταν η στιγ­μή που αρ­χί­σα­με να δε­νό­μα­στε, που άρ­χι­σε να με­γα­λώ­νει το άγχος μου αν θα τα κα­τα­φέ­ρει. Η Νέλλη είναι μια χαρά στην υγεία της μέχρι σή­με­ρα, μά­λι­στα, όταν ξύ­πνη­σε από τη νάρ­κω­ση, έκανε τη ζωή των κτη­νιά­τρων δύ­σκο­λη, μας έλε­γαν “ελάτε να την πά­ρε­τε, μας έχει φάει τα πάντα”».

Μετά από αυτή την πε­ρι­πέ­τεια άρ­χι­σαν να δια­βά­ζουν για τις ανά­γκες των κου­νε­λιών, να είναι ενερ­γοί σε πολ­λές ομά­δες των social media. Με κά­ποιες από αυτές κρα­τά­νε ακόμα επαφή, με άλλες δια­φω­νούν στο ζή­τη­μα των κτη­νιά­τρων, καθώς και οι δύο υπο­στη­ρί­ζουν ότι δεν μπο­ρούν να δια­χει­ρι­στούν όλοι τα κου­νέ­λια και προ­τεί­νουν μόνο εκεί­νους που έχουν ανα­λά­βει πολ­λα­πλά πε­ρι­στα­τι­κά. Υιο­θέ­τη­σαν άλλα πέντε δικά τους, ενώ ο Άγ­γε­λος φρο­ντί­ζει και φι­λο­ξε­νεί προ­σω­ρι­νά όσα κου­νέ­λια βρί­σκει στον δρόμο. Μαζί προ­σπα­θούν να τους βρουν σπί­τια, αν­θρώ­πους που είναι πρό­θυ­μοι να ενη­με­ρω­θούν γι’ αυτά.

«Δεν θέ­λου­με να δώ­σου­με ένα ζώο στον πρώτο που θα μας πει ότι το θέλει, πρώτα θα του πούμε πόσο κο­στί­ζει η φρο­ντί­δα του, θα τον ενη­με­ρώ­σου­με για την κα­τά­στα­ση της υγεί­ας του και για το τι πρέ­πει να πα­ρα­κο­λου­θεί, αφού βέ­βαια έχει δε­χτεί ότι θα πα­ρα­κο­λου­θού­με κι εμείς την πο­ρεία του, ότι θα ρω­τά­με γι’ αυτό. Κα­νείς δεν θα πάρει άρ­ρω­στο κου­νέ­λι από εμάς, πρώτα θα το φρο­ντί­σου­με και μετά θα το δώ­σου­με».

Η δική τους ομάδα λέ­γε­ται voice of rabbits και τη δια­χει­ρί­ζο­νται από κοι­νού, ο Άγ­γε­λος από την Αθήνα και η Δή­μη­τρα από τη Ρόδο. Όπως λέει εκεί­νη, άλ­λα­ξαν πολλά στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά της τα τε­λευ­ταία χρό­νια, κυ­ρί­ως το πώς περ­νά­ει τον ελεύ­θε­ρο χρόνο της. «Έχω φτιά­ξει το πρό­γραμ­μά μου έτσι ώστε να είμαι συ­νε­πής στη σχολή μου, να είμαι πα­ρού­σα στο κομ­μά­τι της ενη­μέ­ρω­σης σχε­τι­κά με τα κου­νέ­λια και, φυ­σι­κά, να βοη­θάω σε όσα πε­ρι­στα­τι­κά εγκα­τά­λει­ψης προ­κύ­πτουν. Η αλή­θεια είναι πως αφιε­ρώ­νω αμέ­τρη­τες ώρες στον εθε­λο­ντι­σμό, δεν είναι λίγες οι φορές που προ­κύ­πτει κάτι επεί­γον. Στην αρχή κου­ρα­ζό­μουν πάρα πολύ και ουκ ολί­γες φορές ένιω­θα πως μου έπε­σαν όλα μα­ζε­μέ­να. Πλέον γνω­ρί­ζουν αρ­κε­τοί από τον κύκλο μου ότι έχω δώσει βάρος σε αυτό το κομ­μά­τι και συχνά με προ­σεγ­γί­ζουν για να ενη­με­ρω­θούν».

Ενώ λοι­πόν σπου­δά­ζει στο τμήμα Με­σο­γεια­κών Σπου­δών του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου, έχει ανα­λά­βει να απα­ντά στις απο­ρί­ες όσων θέ­λουν να φρο­ντί­σουν σωστά το κου­νέ­λι τους, δια­χει­ρί­ζε­ται το κομ­μά­τι των εκ­κλή­σε­ων για οι­κο­νο­μι­κή βο­ή­θεια, ανα­ζη­τά σε όλες τις ομά­δες, είτε αυτές ασχο­λού­νται μόνο με κου­νέ­λια είτε όχι, δη­μο­σιεύ­σεις γι’ αυτά που έχουν εγκα­τα­λει­φθεί και κά­ποιος τα είδε φευ­γα­λέα έξω ή δεν κα­τά­φε­ρε να τα πιά­σει. Στις πε­ρι­πτώ­σεις εγκα­τά­λει­ψης ενη­με­ρώ­νει τον Άγ­γε­λο και εκεί­νος σπεύ­δει στην εκά­στο­τε πε­ριο­χή για να τα εντο­πί­σει.

«Προ­σπα­θώ να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σω τον κόσμο σε όλους τους το­μείς, από τη δια­τρο­φή μέχρι και την αγορά στα pet shops, όσο αυτό είναι εφι­κτό. Προ­ω­θώ τα φι­λο­ξε­νού­με­νά μας προς υιο­θε­σία, τη­ρώ­ντας τη νο­μο­θε­σία, και μιλάω με τους υπο­ψή­φιους κη­δε­μό­νες. Δεν εί­μα­στε σω­μα­τείο, ώστε να έχου­με δικό μας λο­γα­ρια­σμό και να χει­ρι­ζό­μα­στε λεφτά, ζη­τά­με από κόσμο να προ­σφέ­ρει εξο­πλι­σμό που δεν χρειά­ζε­ται πια, να αγο­ρά­σει πράγ­μα­τα που μπο­ρεί να χρεια­ζό­μα­στε κι εμείς πάμε απλά να τα πα­ρα­λά­βου­με, να βοη­θή­σει με τα ια­τρι­κά έξοδα, πλη­ρώ­νο­ντας απευ­θεί­ας το ια­τρείο. Ο αριθ­μός των αν­θρώ­πων που είναι ενερ­γοί, όπως εμείς, είναι πολύ πε­ριο­ρι­σμέ­νος, ενώ τα κα­τα­φύ­για ζώων δεν ασχο­λού­νται με τα κου­νέ­λια».

Πηγή: lifo.gr

Ζωή Πα­ρα­σί­δη