Ο επικήδειος του Δημάρχου Ρόδου κ. Αντώνη Καμπουράκη  στην κηδεία της Νομικής Χαλιπήλια – Ντάλια

H Ρόδος σή­με­ρα θρη­νεί, για ένα από τα πιο άξια παι­διά της. Που δια­κρί­θη­κε, για τη συ­νε­πή και υπεύ­θυ­νη προ­σφο­ρά, στον τόπο μας, και στους αν­θρώ­πους του. Ει­δι­κά, η με­γά­λη οι­κο­γέ­νεια, των υπη­ρε­σιών του Δήμου Ρόδου, βιώ­νει με οδύνη, την απώ­λεια ενός άξιου στε­λέ­χους της, που είχε ακόμη πολλά να προ­σφέ­ρει: την Διευ­θύ­ντρια Διοι­κη­τι­κών Υπη­ρε­σιών, Nομική Χα­λι­πή­λια-Ντά­λια.

Μια εξαί­ρε­τη νο­μι­κός, και μια υπο­δειγ­μα­τι­κή, σκλη­ρά ερ­γα­ζό­με­νη μη­τέ­ρα. Ξε­κί­νη­σε την υπη­ρε­σία της στο Δήμο Ρόδου, το 1999 και έδωσε όλα αυτά τα χρό­νια, τον κα­λύ­τε­ρο εαυτό της, για τη διαρ­κή βελ­τί­ω­ση των υπη­ρε­σιών, και του αν­θρώ­πι­νου δυ­να­μι­κού του Δήμου.

Ως Δή­μαρ­χος Ρόδου, θέλω εκ μέ­ρους όλου του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου, μαζί με το «Ύστα­το Χαίρε», να εκ­φρά­σου­με και την ευ­γνω­μο­σύ­νη μας, για το έργο της Nομι­κής, και για την φι­λό­τι­μη υπη­ρε­σία της. Μέχρι να τη στα­μα­τή­σει, η με­γά­λη, ασύμ­με­τρη μάχη που έδωσε, με την επά­ρα­τη νόσο.

Προ­σω­πι­κά όμως, θέλω να πω, ότι ση­μα­το­δο­τεί και μια βαθιά, αν­θρώ­πι­νη απώ­λεια, για μένα. Οι οι­κο­γέ­νειές μας υπήρ­ξαν γεί­το­νες. Ένας τοί­χος χώ­ρι­ζε τα σπί­τια μας.

Έχω πάντα στη μνήμη μου, τη μορφή, του πα­τέ­ρα της Νο­μι­κής, τον για­τρό Κων­στα­ντί­νο Χα­λι­πή­λια. Και εμείς, γει­το­νά­κια από μικρά παι­διά. Οι παι­δι­κές ανα­μνή­σεις, είναι οι πιο ισχυ­ρές, και γι’ αυτό, η οδύνη μου είναι διπλή. Καθώς απο­χαι­ρε­τώ μια φίλη οι­κο­γε­νεια­κή, από τα χρό­νια της ανε­με­λιάς, και της αθω­ό­τη­τας, εκεί στην πλα­τεία Σπόρ­γι­τα, του Αγίου Νι­κο­λά­ου.

Θέλω να εκ­φρά­σω, τα πλέον ει­λι­κρι­νή και θερμά μου συλ­λυ­πη­τή­ρια, για την τόσο πρό­ω­ρη απώ­λειά της. Στην οι­κο­γέ­νειά της, που θα στε­ρη­θεί την αγάπη της, τη φρο­ντί­δα της, και το χα­μό­γε­λό της. Στο σύ­ζυ­γό της, το Τάσο Ντά­λια, στα παι­διά της, που σπου­δά­ζουν, τον Νίκο και την Μα­ριάν­να, στον αδελ­φό της Νίκο, στην αδελ­φή της Βίκυ, στους γο­νείς, στους συγ­γε­νείς, και στους οι­κεί­ους της.

Καλό τα­ξί­δι Νο­μι­κή, θα σε θυ­μό­μα­στε πάντα!

Σή­με­ρα, μας κα­τα­κλύ­ζει όλους ο πόνος, και η θλίψη της απώ­λειάς σου. Βαθιά μέσα μας ωστό­σο, νιώ­θου­με τυ­χε­ροί που σε γνω­ρί­σα­με: Γιατί ήσουν πάντα, ένας Ωραί­ος Άν­θρω­πος. Πα­νά­ξιος, και δο­τι­κός. Και αυτή η ομορ­φιά της ψυχής σου, θα μεί­νει ανε­ξί­τη­λη για πάντα, στη μνήμη μας.

Ας είναι ελα­φρύ πάνω σου, το χώμα της Ρόδου μας, που τόσο αγά­πη­σες.