Μάνος Δ. Κόκκινος: Νίκος Ανδριώτης, ένας σύγχρονος Νισύριος ευπατρίδης

Το ανθρω­πι­στικό ελλη­νικό γονίδιο μπο­λια­σμένο από το αθάνατο ελλη­νικό επι­χει­ρη­μα­τικό δαι­μό­νιο και τις παναν­θρώ­πι­νες ηθικές και κοι­νω­νι­κές αξίες που μας κλη­ρο­δό­τησε ο αρχαίος ελλη­νι­κός φιλο­σο­φι­κός στο­χα­σμός ξανα­ζω­ντά­νεψε, για να ταράξει κάποια στάσιμα νερά της εποχής μας και να μας αφυ­πνί­σει από τη θλιβερή ραστώνη της κοι­νω­νι­κής αδια­φο­ρίας.

Ένα νεαρό Νισυ­ρό­πουλο, ο Νίκος Ανδριώ­της, που ταξί­δεψε στην πρώτη μετα­πο­λε­μική δεκα­ε­τία με την πολυ­μελή οικο­γέ­νειά του ως μετα­νά­στης στη μεγάλη υπε­ρα­τλα­ντική ήπειρο της Αμε­ρι­κής, ακο­λου­θώ­ντας τη μοίρα της γενιάς του και των συμπα­τριω­τών του, για να ανοίξει τα φτερά του και να ικα­νο­ποι­ή­σει τα παιδικά του όνειρα, μας δίδαξε πρό­σφατα με το φωτεινό του παρά­δειγμα πως δεν έσβυσε η εθνική ανθρω­πι­στική και κοι­νω­νική μας συνεί­δηση.

Και ήλθε το νεαρό παιδί από τα Νικειά της Νισύρου, κατα­ξιω­μέ­νος πιά σήμερα πολίτης της γης που πίστεψε στον εαυτό του, που ορα­μα­τί­στηκε έναν κόσμο καλύ­τερο, που πάλαιψε και συγκρού­σθηκε με κατε­στη­μέ­νες εξου­σίες και ιδέες και μας δίδαξε το δρόμο της ευθύνης και του καθή­κο­ντος.

Στη μακρό­χρονη επι­χει­ρη­μα­τική, κοι­νω­νική και εθνική πορεία του μέσα από συμπλη­γά­δες και σει­ρή­νες στάθηκε όρθιος, συνεπής, ακού­ρα­στος, ασυμ­βί­βα­στος στις αρχές και τις αξίες με τις οποίες τον γαλού­χη­σαν οι γονείς του, ο Αντώνης Ανδριώ­της και η Μαρία Ανδριώτη.

Πρώτος ηλι­κιακά ο Νίκος στάθηκε μπρο­στά­ρης στο δρόμο της εθνικής προ­σφο­ράς και της κοι­νω­νι­κής αλλη­λεγ­γύης για να ακο­λου­θή­σουν μετά ο Θεο­δό­σης, ο Γαβριήλ, ο Μιχάλης και ο Γιώργος, στοι­χι­σμέ­νοι όλοι στην ίδια πορεία που χάραξε ο Νίκος.

Στρα­τευ­μέ­νοι και πει­θαρ­χη­μέ­νοι όλοι μαζί στον ίδιο αγώνα της εθνικής και κοι­νω­νι­κής προ­σφο­ράς απλώ­θη­καν σε όλα τα μετε­ρί­ζια της επι­χει­ρη­μα­τι­κής και κοι­νω­νι­κής ζωής του ελλη­νι­σμού της Αμε­ρι­κής και φύλαξαν σκοποί σε όλα τα χαρα­κώ­ματα του χρέους τους προς την μητέρα πατρίδα.

Ανήσυχη αλλά και θαραλ­λέα φύση ο Νίκος Ανδριώ­της δεν συμ­βι­βά­σθηκε με τη μοίρα ενός Έλληνα μετα­νά­στη και έκαμε την υπέρ­βασή του για να δικαιώ­σει όλους όσους πίστε­ψαν στις ικα­νό­τη­τες του και να ικα­νο­ποι­ή­σει τα όνειρα με τα οποία ξεκί­νησε από την αγα­πη­μένη του Νίσυρο και τον συντρό­φευ­σαν σε όλη την πορεία στην Αμε­ρι­κά­νικη ήπειρο.

Ξεκί­νησε από δωρεές και οικο­νο­μι­κές ενι­σχύ­σεις στην Ενορία της Αγίας Παρα­σκευής και το Δημο­τικό Ελλη­νικό Σχολείο της περιο­χής, την ανα­καί­νιση και επέ­κταση του οποίου ανέλαβε ολό­κληρη τη δαπάνη.

Στενή η συνερ­γα­σία του και η οικο­νο­μική προ­σφορά με την Ορθό­δοξη Αρχιε­πι­σκοπή Αμε­ρι­κής βοήθησε την τελευ­ταία στο ποι­μα­ντικό της έργο με πρω­το­βου­λίες και παρεμ­βά­σεις, με κορω­νίδα όλων αυτών την ανοδική πορεία του, την ανά­δειξη ως Προ­έ­δρου της Ελλη­νι­κής Κοι­νό­τη­τας Ν.Υόρκης Αμε­ρι­κής, της δεύ­τε­ρης μεγάλης Μητρο­πο­λι­τι­κής Κοι­νό­τη­τας του Από­δη­μου Ελλη­νι­σμού, στο τιμόνι της οποίας στάθηκε δημιουρ­γικά, πλοη­γώ­ντας την σε μια ανοδική πορεία κοι­νω­νι­κής και εθνικής προ­σφο­ράς.

Σε όλη του αυτή την πορεία κράτησε ζωντανό τον ομφάλιο λώρο με την γενέ­τειρα πατρίδα, την αγα­πη­μένη του Νίσυρο, όχι μόνο με τις τακτι­κές ετήσιες καλο­και­ρι­νές επι­σκέ­ψεις του, αλλά με επεν­δύ­σεις σε δρα­στη­ριό­τη­τες του­ρι­στι­κής υπο­δο­μής στα Νικειά, στη φωλιά από την οποία άνοιξε τα φτερά του για την νέα του μακρινή πατρίδα.

Αυτή η μάνα πατρίδα τον κατέ­κτησε κυριο­λε­κτικά και ήλθε πρό­σφατα και η ώρα να απο­δεί­ξει για μια άλλη φορά το μεγάλο του ενδια­φέ­ρον γι΄αυ­τήν, βάζο­ντας τη σφρα­γίδα της αγάπης και της προ­σφο­ράς του με την πρό­σφατη ευγε­νική χει­ρο­νο­μία του να δωρήσει στο Δήμο Νισύρου το υψηλό ποσό των δύο εκα­τομ­μυ­ρίων δολ­λα­ρίων, για την ανα­καί­νιση και επα­να­λει­τουρ­γία των εγκα­τα­στά­σεων των ιαμα­τι­κών λουτρών του Δήμου Νισύρου, βάζο­ντας έτσι τέλος σε μια εγκα­τά­λειψη στην οποία είχε κατα­δι­κά­σει η Ελλη­νική Πολι­τεία την εμβλη­μα­τική αυτή υποδομή της Νισύρου, που μαζί με την άλλη μεγάλη ιαμα­τική υποδομή των γνωστών λουτρών της οικο­γέ­νειας του αεί­μνη­στου Παντε­λίδη, ανέ­δει­ξαν τη Νίσυρο και χάρισαν τις υπη­ρε­σίες τους σε Ελλάδα και εξω­τε­ρικό.

Ο Νίκος Ανδριώ­της κατα­ξιώ­νε­ται σήμερα με τη γεν­ναιό­δωρη αυτή χει­ρο­νο­μία του ως ένας σύγ­χρο­νος αλη­θι­νός ευπα­τρί­δης και ως ένας μεγάλος ευερ­γέ­της της Νισύρου, που επι τέλους κατόρ­θωσε με αυτή την προ­σφορά του να λύσει τον γόρδιο δεσμό που επί 10ετίες ταλά­νιζε την τοπική κοι­νω­νία και την τοπική οικο­νο­μία της Νισύρου.

Εύχομαι και η Ρόδος μας να γνω­ρί­σει σύντομα τον δικό της ευερ­γέτη και ευπα­τρίδη, που με ανάλογη οικο­νο­μική γεν­ναιο­δω­ρία θα λύσει τον δικό της γόρδιο δεσμό της ανα­καί­νι­σης και επα­να­λει­τουρ­γίας του εμβλη­μα­τι­κού για την πόλη μας Εθνικού μας Θεάτρου, βάζο­ντας τέλος στην αλλη­λο­με­τά­θεση αρμο­διο­τή­των και ευθυνών όλων των αρμο­δίων κρα­τι­κών και μη φορέων.-

Μάνος Δ. Κόκ­κι­νος