Tείχη

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Ήταν το 480 π.Χ όταν οι Πέρσες με ανα­ρίθ­μητο στρατό είχαν εισβά­λει στην Ελλάδα και κατευ­θύ­νο­νταν προς την Αθήνα. Εμπρός στον επι­κεί­μενο κίνδυνο οι Αθη­ναίοι ζήτησαν χρησμό από το Μαντείο των Δελφών. Ο χρησμός που έδωσε το Μαντείο ήταν ότι «τα ξύλινα τείχη θα σώσουν τας Αθήνας».

Οι συντη­ρη­τι­κοί Αθη­ναίοι πίστε­ψαν ότι ο χρησμός της Πυθίας ανα­φε­ρό­ταν σε ξύλινα τείχη που έπρεπε να στηθούν γύρω από την Ακρό­πολη. Κατά τον Ηρόδοτο ήσαν οι γέρο­ντες και οι υπό «ασθενίη βίον» ανα­φε­ρό­με­νος ο ιστο­ρι­κός στους αδύ­να­μους γενι­κό­τερα, σ΄αυ­τούς που δεν είχαν τη δυνα­τό­τητα ούτε να μετα­κι­νη­θούν ούτε να πολε­μή­σουν, στους φτωχούς, σε όσους ζουν μια ζωή χωρίς σθένος και οχυ­ρώ­νο­νται πίσω από ξύλινα τείχη.

Όμως ο ιδιο­φυής, προ­ο­δευ­τι­κός στρα­τη­γός Θεμι­στο­κλής ερμή­νευσε το χρησμό σύμφωνα με τα σχέδια του, ότι δηλαδή τα ξύλινα τείχη ήταν ο στόλος, οι τρι­ή­ρεις και με τον τρόπο αυτό κατέ­στρεψε τον περσικό στόλο στα στενά της Σαλα­μί­νας. Ο αρκού­ντως θαρ­ρα­λέος Θεμι­στο­κλής τα έπαιξε όλα για όλα ώστε να εμπνέ­υ­σει.

Τα ξύλινα τείχη που από παιδιά όλοι γνω­ρί­ζουμε, είναι από τις σημα­ντι­κό­τε­ρες και διδα­κτι­κό­τε­ρες ιστο­ρίες της αρχαίας Ελλάδας.

Η ιστορία διδά­σκει μέσα από σθεναρά παρα­δείγ­ματα. Στο πρόσωπο του Θεμι­στο­κλή δια­κρί­νε­ται ο ακραιφ­νής προ­ο­δευ­τι­κός και απο­φα­σι­στι­κός άνδρας, ο ηγέτης, και όχι ο κατ΄ε­πί­φα­σιν προ­ο­δευ­τι­κός που στις δυσκο­λίες οχυ­ρώ­νε­ται πίσω από τείχη και περι­χα­ρα­κώ­νε­ται στη μιζέρια του. Και επειδή τα τελευ­ταία χρόνια έγινε μεγάλος λόγος για την πρώτη φορά ανα­νέ­ωση και προ­ο­δευ­τι­κό­τητα, τα γεγο­νότα είναι εκείνα που έρχο­νται να επι­κυ­ρώ­σουν ότι η θεωρία απέχει πολύ από την πράξη και αυτά είναι πολλά.

Μεγάλος ντόρος έγινε τα προη­γού­μενα εικο­σι­τε­τρά­ωρα, μετά την οργα­νω­μένη επι­χεί­ρηση αστυ­νο­μι­κών και εισαγ­γε­λι­κών αρχών εκκέ­νω­σης κτιρίων που τελού­σαν υπό κατά­ληψη στο άβατο των Εξαρ­χείων. Δακρύ­βρε­χτες ιστο­ρίες με κρο­κο­δεί­λια δάκρυα και πολύς πόνος για τις μανού­λες που κρα­τού­σαν στην αγκαλιά τους τα ταλαι­πω­ρη­μένα μωρά τους.

Το ερώτημα είναι γιατί αυτοί οι άνθρω­ποι ζούσαν στα συγκε­κρι­μένα κτίρια ως κατα­λη­ψίες και όχι σε αξιο­πρε­πείς καταυ­λι­σμούς μέσα σε συν­θή­κες ασφά­λειας και υγιει­νής, την ώρα που 1,6 δις € εισέ­ρευ­σαν στη χώρα μας για τη δημιουρ­γία τέτοιων δομών.

Θα μας απα­ντή­σει κανείς που πήγαν αυτά τα λεφτά; Διότι αν κρίνει κανείς από τις συν­θή­κες της Μόριας και των εγκα­τα­λε­λει­μέ­νων κτιρίων, σίγουρα δεν πήγαν εκεί. Όπως θα έλεγε και ο αεί­μνη­στος Νίκος Κούρ­κου­λος «όχι άλλο κάρ­βουνο», όχι άλλη τέτοια ευαι­σθη­σία παιδιά.

Που ήταν όλος αυτός ο πόνος, η ευαι­σθη­σία και οι μεγα­λο­στο­μίες μπροστά στο αίσχος των δομών της Μόριας; Ποιος νοιά­στηκε για τους ταλαί­πω­ρους αυτούς ανθρώ­πους που διέ­νυ­σαν χιλιό­με­τρα για να απο­φύ­γουν τον πόλεμο και να εξα­σφα­λί­σουν ένα καλύ­τερο μέλλον για τα παιδιά τους, και εγλω­βί­στη­καν μέσα σε άθλιες, υπάν­θρω­πες συν­θή­κες κακου­χίας και παρα­βα­τι­κό­τη­τας.Η αντι­με­τώ­πιση του προσφυγικού- μετα­να­στευ­τι­κού απαιτεί οργα­νω­μένο κράτος με δομές και υπο­δο­μές. Δεν κλέι­νουμε το μάτι και τους καλούμε ανοί­γο­ντας τα σύνορα, για να λια­στούν και να εξα­φα­νι­στούν.

Ούτε η πρόοδος ούτε η ανα­νέ­ωση εκδη­λώ­νο­νται με τέτοιες μεθό­δους και πρα­κτι­κές.

Ο ηγέτης είναι διο­ρα­τι­κός, έχει επί­γνωση, ενσυ­ναί­σθηση, συναι­σθη­μα­τική νοη­μο­σύνη, θέτει στόχους, δεν πορεύ­ε­ται με αυτα­πά­τες και ισο­πε­δω­τική πολι­τική, δεν καθιστά τη χώρα του εξαί­ρεση στην διεθνή πολι­τική και οικο­νο­μία. Ανα­λαμ­βά­νει πρω­το­βου­λίες, με όποιο κόστος, προ­κει­μέ­νου να πετύχει το καλύ­τερο και να κατα­στή­σει τη χώρα του αντα­γω­νι­στική στο διεθνές γίγνε­σθαι. Δεν είναι πρόοδος ούτε ανα­νέ­ωση να είναι κανείς αντί­θε­τος στα ιδιω­τικά πανε­πι­στή­μια και να υπο­νο­μεύει τον θεσμό, ενώ ο ίδιος να δείχνει την προ­τί­μηση του στην ιδιω­τική εκπαί­δευση.

Προ­ο­δευ­τι­κό­τητα είναι να αγω­νί­ζε­σαι για την ανα­βάθ­μιση των ελλη­νι­κών πανε­πι­στη­μίων επεν­δύ­ο­ντας στην και­νο­το­μία και στην έρευνα και όχι να καταγ­γέ­λεις και να δίνεις μάχες για την επα­να­φορά του ασύλου, καθι­στώ­ντας τα ιδρύ­ματα άντρα έκνομων ενερ­γειών και παρα­βά­σεων και με σύνθημα ότι «η αρι­στεία είναι ρετσι­νιά». Ο λόγος του ηγέτη είναι συναι­νε­τι­κός και όχι διχα­στι­κός. Ο ηγέτης τον αντί­παλο του τον αντι­με­τω­πί­ζει με επι­χει­ρη­μα­το­λο­γική ρητο­ρική και όχι πλέ­κο­ντας σκευω­ρίες εις βάρος του.

Χωρίς περί­σκε­ψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ΄υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και κάθομαι και απελ­πί­ζο­μαι τώρα εδώ.

Και από τα τείχη της Ακρό­πο­λης στα τείχη του Καβάφη.