ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

550 γαϊδουράκια συντροφιά με 51 ονηλάτες σε αναζήτηση δουλειάς με προοπτικές στη Λίνδο

news room 7 λεπτά ανάγνωση
γαϊδουρακια Λίνδος

Τα γαϊ­δου­ρά­κια στη Λίνδο συγκρο­τούν μια μεγάλη κοι­νω­νία που αριθμεί 550 ζωντανά, 80 από τα οποία ανα­λαμ­βά­νουν καθη­με­ρινά να κάνουν από τρεις έως πέντε δια­δρο­μές προς την ακρό­πολη. Με αντί­τιμο της τάξης των 8 ευρώ, στο τέλος της ημέρας το γαϊ­δου­ράκι θα έχει εξα­σφα­λί­σει είσπραξη 40 ευρώ, με την οποία θα πρέπει να τραφεί το ίδιο, τα υπό­λοιπα γαϊ­δου­ρά­κια που έχουν μείνει πίσω για ξεκού­ραση, τα άλλα που ακόμα δεν είναι σε ηλικία να εργα­στούν, όπως και τα υπέρ­γηρα που βρί­σκο­νται κοντά στη δύση της ζωής τους. Από το ίδιο σαρα­ντάρι, θα πρέπει να εισπρά­ξει και ο ονη­λά­της την αμοιβή του, καθώς είναι εκείνος που περπατά μαζί με το γαϊ­δου­ράκι όλη τη δια­δρομή, όλες τις φορές. Το χειμώνα δεν έχει του­ρί­στες, ούτε και εκδρο­μές στο κάστρο, ούτε και εισπρά­ξεις. Εκεί­νους τους μήνες, γαϊ­δου­ρά­κια και ονη­λά­τες, υπο­μέ­νουν την ίδια ανέχεια.

«Κάθε γαϊ­δου­ράκι εργά­ζε­ται μία ημέρα και στη συνέ­χεια θα πρέπει να καθίσει του­λά­χι­στον για δύο ημέρες ώστε να ξεκου­ρα­στεί όπως πρέπει» εξήγησε στη ‘δημοκρατική’ ο πρό­ε­δρος του συλ­λό­γου Ονη­λα­τών Λίνδου Νίκος Σαμα­ρό­που­λος. «Εργά­ζο­νται μόνο τα γαϊ­δου­ρά­κια που είναι ηλικίας 5 έως 25 ετών. Τα μικρό­τερα θα πρέπει να δυνα­μώ­σουν και τα μεγα­λύ­τερα να ξεκου­ρα­στούν».

Ο σύλ­λο­γος Ονη­λα­τών Λίνδου φέρει το όνομα «Κλε­ό­βου­λος» και ο πρό­ε­δρός του είναι ένας νέος 29 ετών. Ανέλαβε την προ­ε­δρία πριν από τρία χρόνια και φαί­νε­ται πως έχει κατα­φέ­ρει να οργα­νώ­σει το σύνολο των 51 ονη­λα­τών του οικι­σμού. Οι κανόνες είναι σαφείς και αυστη­ροί:

– Όχι υπέρ­βα­ροι πάνω στο γαϊ­δου­ράκι

– Όχι πάνω από πέντε δια­δρο­μές ανά ημέρα

– Ποτέ δύο άτομα στο ίδιο γαϊ­δου­ράκι, εκτός αν πρό­κει­ται για μητέρα με βρέφος

– Όχι βία ώστε το ζωντανό να περ­πα­τή­σει πιο γρήγορα

– Συνεχής ιατρική παρα­κο­λού­θηση

– Νερό και τροφή στις ποσό­τη­τες που πρέπει

– Δύο ημέρες ξεκού­ραση για κάθε ημέρα εργα­σίας

– Ενιαίο τιμο­λό­γιο για όλους

Η τήρηση των κανόνων αυτών είναι εμφανής. Δεν υπάρ­χουν πια εκείνες οι εικόνες ατόμων με μεγάλο σωμα­τικό βάρος να κάθο­νται στο σαμάρι και τα πόδια του ζωντα­νού να τρέμουν. Ούτε υπάρχει κι εκείνο το απε­ρί­γρα­πτο εργα­λείο με τις καρ­φί­τσες ώστε ο ονη­λά­της να κεντά τα πισινά του γαϊ­δου­ριού και αυτό, βαρυ­φορ­τω­μένο να περ­πα­τή­σει. Αυτές είναι πρα­κτι­κές του παρελ­θό­ντος.

Ακόμα κι ένας απαί­δευ­τος παρα­τη­ρη­τής μπορεί εύκολα να δια­πι­στώ­σει ότι όλα τα ιπποειδή του «Κλε­ό­βου­λου» είναι καλο­θρεμ­μένα, με λαμπερό τρίχωμα (ένδειξη υγείας), περι­ποι­η­μέ­νες οπλές (κι αυτό ένδειξη υγείας), πεντα­κά­θαρα και στα σίγουρα όχι κου­ρα­σμένα.

«Εχουμε μεταξύ μας ένα άτυπο αντα­γω­νι­σμό. Ποιος τα προ­σέ­χει περισ­σό­τερο, ποιανού φαί­νο­νται πιο καλο­ταϊ­σμένα και όλα αυτά που λει­τουρ­γούν μόνο προς όφελος της κοι­νω­νίας που έχουμε δημιουρ­γή­σει».

Τα γαϊ­δου­ρά­κια θα χρεια­στούν και­νούρ­για

απα­σχό­ληση, δια­φο­ρε­τικά θα εξα­φα­νι­στούν

Σε όλο τον κόσμο υπάρχει η τάση περιο­ρι­σμού της χρήσης ή εκμε­τάλ­λευ­σης ζώων για τη διευ­κό­λυνση ή την τέρψη των ανθρώ­πων. Ετσι, στην Ινδία έχει ξεκι­νή­σει η απα­γό­ρευση των εκδρο­μών πάνω σε ελέ­φα­ντες, τα δελ­φι­νά­ρια ήδη έχουν μπει σε τροχιά να κλεί­σουν, οι διοι­κή­σεις των ζωο­λο­γι­κών κήπων δέχο­νται επι­κρί­σεις για την απο­μά­κρυνση των ζώων από το φυσικό τους περι­βάλ­λον. Αυτό με τη σειρά του έχει οδη­γή­σει ολό­κληρη την του­ρι­στική βιο­μη­χα­νία στο να τερ­μα­τί­σει την πώληση εισι­τη­ρίων για τέτοιες δράσεις, καθώς και οι ίδιοι οι του­ρί­στες έχουν στα­μα­τή­σει να τις επι­ζη­τούν.

Τα γαϊ­δου­ρά­κια δεν θα απο­τε­λέ­σουν εξαί­ρεση. Ηδη για τα γαϊ­δου­ρά­κια της Σαντο­ρί­νης υπάρχει μεγάλη κινη­το­ποί­ηση ώστε να τεθεί ένα τέρμα στην εκμε­τάλ­λευσή τους. Ισως το ίδιο συμβεί και για εκείνα της Λίνδου, έστω κι αν αυτά απο­τε­λούν χαρα­κτη­ρι­στικό στοι­χείο της μακραί­ω­νης τοπικής παρά­δο­σης.

Όμως τα ιπποειδή είναι ζώα εργα­σίας. Μέσα από τη δουλειά δυνα­μώ­νουν τους μύες τους και «καίνε» τα υψηλά ποσοστά σακ­χά­ρων και πρω­τεϊ­νών που λαμ­βά­νουν από την τροφή τους. Εάν δεν γίνει η καύση αυτής της τροφής, τότε η ενέρ­γεια του τρο­φί­μου μετα­τρέ­πε­ται σε τοξίνη και κατα­στρέ­φει τις οπλές του ζώου. Αυτή η κατα­στροφή σημαί­νει και το τέλος του.

Τα γαϊ­δου­ρά­κια χρειά­ζο­νται δουλειά για να έχουν ποιό­τητα ζωής. Επι­πρό­σθετα, «το αγώγι ξυπνά τον αγω­γιάτη» αυτό σημαί­νει ότι χωρίς οικο­νο­μικό κίνητρο δεν θα ασχο­λη­θεί κανένας με τα ευγενή τετρά­ποδα. Σημειώ­νε­ται ότι ο συνο­λι­κός πλη­θυ­σμός των γαϊ­δου­ριών στην Ελλάδα φθίνει συνεχώς. Από τα περίπου μισό εκα­τομ­μύ­ριο ζωντανά που ζούσαν στη χώρα μας στη δεκα­ε­τία του ’50, σήμερα έχουν απο­μεί­νει λιγό­τερα από 12.000. Είναι ήδη ένα ζώο προς εξα­φά­νιση από τον ελλα­δικό χώρο.

Μία καλή λύση ήταν οι πολι­τι­κοί γάμοι στον Αγιο Παύλο. Σε πολλούς από αυτούς ήταν απα­ραί­τητη η παρου­σία ενός ή ακόμη και δύο όνων για να φέρουν τη νύφη μέχρι τα σκαλιά της εκκλη­σίας. Γαϊ­δου­ράκι και ονη­λά­της καλο­στο­λι­σμέ­νοι και ξεκού­ρα­στοι κέρ­δι­ζαν ένα καλό μερο­κά­ματο για το εφέ και τις φωτο­γρα­φή­σεις. Κόπηκαν οι γάμοι από τη Λίνδο, πάνε και τα εύκολα μερο­κά­ματα.

Γαϊ­δου­ράκι ή παγωτό;

Οι ονη­λά­τες αγω­νί­ζο­νται να επι­βιώ­σουν. Στην πλειο­ψη­φία τους είναι άνθρω­ποι που απλώς δεν ξέρουν να κάνουν κάτι άλλο. Ορι­σμέ­νοι από αυτούς είναι γόνοι πάμ­φτω­χων, πολυ­με­λών οικο­γε­νειών, που δεν είχαν ποτέ πρό­σβαση στην εκπαί­δευση. Εχουν συν­δέ­σει τη ζωή τους με εκείνη των τετρά­πο­δων συνερ­γα­τών τους.

«Φέτος είχαμε μεγάλη μείωση στις ανα­βά­σεις», περι­γρά­φει ο κ. Σαμα­ρό­που­λος. «Η απώλεια των γάμων ήταν ένα χτύπημα. Φέτος όλα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Βλέ­πουμε πως ο επι­σκέ­πτης δυσκο­λεύ­ε­ται να ξοδέψει. Πολλές φορές ακούμε τα παιδιά να κλαίνε για μια δια­δρομή και η μάνα τους να βάζει το δίλημμα… αν κάνεις βόλτα με το γαϊ­δου­ράκι δεν έχει παγωτό. Διάλεξε. Το βλέ­πουμε επίσης και στο τέρμα της δια­δρο­μής. Πλη­ρώ­νουν το γαϊ­δου­ράκι για να ανεβούν στην ακρό­πολη της Λίνδου κι όταν φτά­νουμε εκεί, βλέπουν ότι το εισι­τή­ριο για το κάστρο είναι 12 ευρώ. Πολλοί δεν το πλη­ρώ­νουν. Επι­στρέ­φουν στον οικισμό χωρίς να έχουν δει το μνημείο».

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι με τις εισπρά­ξεις του καλο­και­ριού, συντη­ρού­νται 51 οικο­γέ­νειες ονη­λα­τών και 550 γαϊ­δου­ρά­κια στη διάρ­κεια του χειμώνα.

Ούτε κου­βέ­ντα για

εκμε­τάλ­λευση του

γάλα­κτος γαϊ­δούρας

Είναι μόδα. Θεω­ρεί­ται εξαι­ρε­τικά πλούσιο σε ευερ­γε­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά, κυρίως για τη βελ­τί­ωση της ανθρώ­πι­νης επι­δερ­μί­δας. Η τιμή πώλησης κιλού γάλα­κτος γαϊ­δού­ρας ξεκινά από 80 ευρώ και ανε­βαί­νει ανάλογα με τη συσκευα­σία και το marketing που το ακο­λου­θεί.

«Είναι βάναυση η μέθοδος για τη συλλογή του. Οι θηλές της γαϊ­δού­ρας είναι μικρές και προ­σβάλ­λο­νται εύκολα από μαστί­τι­δες», περι­γρά­φει ο κ. Σαμα­ρό­που­λος. «Για να πάρουν μόλις 400 γραμ­μά­ρια γάλα την ημέρα, βάζουν το γαϊ­δου­ράκι δίπλα στη μητέρα, εκείνη το βλέπει και ο οργα­νι­σμός της παράγει γάλα. Αυτό το γάλα αντί να το δώσουν στο μικρό, το κρατούν για εκμε­τάλ­λευση, ενώ στο γαϊ­δου­ράκι δίνουν γάλα κον­σέρ­βας. Δεν θα το κάνουμε ποτέ κάτι τέτοιο. Είναι βάρβαρο. Θέλουμε τα γαϊ­δου­ρά­κια μας να τρέ­φο­νται σωστά και να μεγα­λώ­νουν με όλα τα θρε­πτικά συστα­τικά που τους πρέπουν».

Η τοπική αυτο­διοί­κηση

θέλει να βοη­θή­σει

«Είμαστε εξαι­ρε­τικά ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι στο θέμα. Θέλουμε για τα γαϊ­δου­ρά­κια και για τους ονη­λά­τες μια καλή ποιό­τητα ζωής και διαρκή εργασία στα χρόνια που έρχο­νται» δήλωσε προς τη ‘δημοκρατική’ η τοπική σύμ­βου­λος του δημο­τι­κού δια­με­ρί­σμα­τος Λινδίων κα. Βανέσσα Παπα­δη­μη­τρίου. Η ίδια επα­νε­ξε­λέγη σύμ­βου­λος με την παρά­ταξη του κ. Αντώνη Καμπου­ράκη και κατά τα φαι­νό­μενα θα είναι η νέα αντι­πρό­ε­δρος της Λίνδου. «Είναι αρχικά σημα­ντικό να ικα­νο­ποι­η­θεί το αίτημα των ονη­λα­τών να δημιουρ­γη­θούν χώροι σκίασης στους χώρους σταυ­λι­σμού περι­με­τρικά του οικι­σμού που έχουν οι ονη­λά­τες και μέχρι σήμερα βρί­σκουν εμπόδιο από την αρχαιο­λο­γική υπη­ρε­σία. Αυτό είναι το άμεσο και ακο­λού­θως να δια­μορ­φώ­σουμε ένα ενιαίο πάρκο για τα γαϊ­δου­ρά­κια, ώστε να είναι επι­σκέ­ψιμο και από το κοινό. Ξέρετε, είναι πρα­κτική σε διάφορα μέρη του κόσμου να χρη­σι­μο­ποιού­νται γαϊ­δου­ρά­κια για τη διδα­σκα­λία ιππα­σίας σε παιδιά με κάποια σωμα­τική ανα­πη­ρία. Αυτή είναι μια δράση. Τέτοιες δράσεις θα ανα­ζη­τή­σουμε και ίσως χαρά­ξουμε νέες εναλ­λα­κτι­κές δια­δρο­μές, όπως η μετά­βαση μέχρι τον τάφο του Κλε­ό­βου­λου. Είναι βήματα που πρέπει να γίνουν, κάτι να αλλάξει, να αυξηθεί και η αμοιβή για τη δια­δρομή αυτή, ώστε ονη­λά­της και γαϊ­δου­ράκι να ζουν με αξιο­πρέ­πεια καλο­καίρι και χειμώνα. Δεν μπορεί να χρε­ώ­νε­ται στο Ντου­μπάι 30 δολ­λά­ρια η δια­δρομή με καμήλα κι εδώ να πλη­ρώ­νουν μόνο 8 ευρώ για μια τέτοια ανάβαση».

Εχοντας ζήσει αρκετά χρόνια στην Αμερική η κα. Παπα­δη­μη­τρίου φέρνει μαζί της την εμπει­ρία πρα­κτι­κών υγιούς επι­χει­ρη­μα­τι­κής ανά­πτυ­ξης. «Τα γαϊ­δου­ρά­κια είναι στοι­χείο της τοπικής παρά­δο­σης, αυτό πρέπει να το ανα­δεί­ξουμε, κάπου να γραφτεί αυτή η ιστορία ώστε να αντι­λη­φθεί ο επι­σκέ­πτης ότι αυτό που βλέπει είναι μια πρα­κτική που ακο­λου­θεί­ται επί χιλιά­δες χρόνια. Σε αυτό θέλουμε στο πλευρό μας όλους, ονη­λά­τες, ξενο­δό­χους, την αρχαιο­λο­γική υπη­ρε­σία, την τοπική αυτο­διοί­κηση, την Περι­φέ­ρεια και τους πολίτες».

Τα γαϊ­δου­ρά­κια της Λίνδου ανα­ζη­τούν απα­σχό­ληση, ένα και­νού­ριο μέλλον, μια εξα­σφά­λιση για την υγεία τους. Ολοι μπορούν να βοη­θή­σουν σε αυτό, διότι όπως έλεγε ο Δον Κιχώτης, στον πιστό του φίλο Σάντσο που τον ακο­λου­θούσε καβάλα στο γαϊ­δου­ράκι: «να αλλά­ξεις τον κόσμο φίλε μου Σάντσο, δεν είναι τρέλα, ούτε ουτοπία. Είναι δικαιο­σύνη».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 1 σχόλιο

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

  1. Katerina Papasavva

    Πρέπει οι ονηλάτες να επιδοτούνται από την πολιτεία γιατί είναι είδος προς εξαφάνιση.Επίσης καλό θα ηταν το κάθε γαιδουράκι να κάνει 2 το πολύ 3 δρομολογια ημερησίως και όχι πέντε και κανένα την επόμενη μερα γιατί τα 5 δρομολόγια το εξαντλούν πολύ με τη ζέστη και το βάρος που σηκώνουν!