Ο επικήδειος του Δημάρχου Ρόδου Αντ. Καμπουράκη στην εξόδιο ακολουθία του Βασίλη Μανέττα

“Μαζί με το τε­λευ­ταίο αντίο, θέλω να ξέ­ρεις, πως θα ανα­λώ­σου­με όλες τις δυ­νά­μεις μας, για να γίνει πράξη, το Πι­στεύω σου: μιας Ρόδου που αγα­πά­ει τα παι­διά της, που τα στη­ρί­ζει, και τους προ­σφέ­ρει, τις ευ­και­ρί­ες που χρειά­ζο­νται, για να προ­κό­ψουν, και να ζή­σουν δη­μιουρ­γι­κά, και με αξιο­πρέ­πεια τη ζωή τους” ανέ­φε­ρε ο Δή­μαρ­χος Ρόδου Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης, στον επι­κή­δειο, στην εξό­διο ακο­λου­θία του Βα­σί­λη Μα­νέτ­τα, ο οποί­ος απε­βί­ω­σε σε ηλι­κία 61 ετών, έπει­τα από σύ­ντο­μη και άνιση μάχη που έδωσε με τον καρ­κί­νο:

Ολό­κλη­ρος ο επι­κή­δειος:

Βα­σί­λη μου, σ’ απο­χαι­ρε­τού­με, αλλά δεν σε ξε­χνά­με.

Το άγ­γελ­μα της απώ­λειάς σου, πό­τι­σε τις καρ­διές μας, με ανεί­πω­το πόνο, και με απέ­ρα­ντη θλίψη. Όση δύ­να­μη και αν επι­στρα­τεύ­σω, τα συ­ναι­σθή­μα­τα που κυ­ριαρ­χούν, και με κυ­ριεύ­ουν, δεν μου επι­τρέ­πουν, να απο­τρέ­ψω τη συ­γκί­νη­ση και τον πόνο, που μου προ­κα­λεί ο απρό­σμε­νος, και άδι­κος χαμός σου. Τόσο γρή­γο­ρα. Τόσο αστρα­πιαία. Τόσο ανα­πό­φευ­κτα.

Θα μεί­νει για πάντα, το προ­σω­πι­κό απο­τύ­πω­μα σου, στη Ρόδο μας, που τόσο αγά­πη­σες, και τόσα πολλά της προ­σέ­φε­ρες. Το απο­τύ­πω­μα της ευ­γέ­νειας, του ήθους και της κα­λο­σύ­νης σου. Στην Παι­δεία, στα Κοινά και στην Κοι­νω­νία. Του κα­θα­ρού λόγου, και της απο­τε­λε­σμα­τι­κής πρά­ξης. Της χα­ρι­σμα­τι­κής σου προ­σω­πι­κό­τη­τας, που την διέ­κρι­νε η Ανι­διο­τέ­λεια, η Εντι­μό­τη­τα, η Απλό­χε­ρη Προ­σφο­ρά, στον Τόπο σου, και στον Συ­νάν­θρω­πό σου. Η Αυ­θε­ντι­κό­τη­τα, και η Ει­λι­κρί­νειά σου.

Πάντα δίπλα, σε κάθε ανά­γκη των συ­μπο­λι­τών σου, στ’ Αφά­ντου. Αλλά και σε όλη τη Ρόδο.

Πάντα, στην πρώτη γραμ­μή του κα­θή­κο­ντος, και ως Αυ­το­διοι­κη­τι­κός, και ως Εκ­παι­δευ­τι­κός. Η ζωή σου, υπήρ­ξε ταυ­τι­σμέ­νη, με το στόχο να έχουν τα παι­διά μας, τα παι­διά της Ρόδου μας, ένα μέλ­λον που θα τα κάνει πε­ρή­φα­να, για τη Ρο­δί­τι­κη κα­τα­γω­γή τους.

Η μνήμη, αυτού του διαρ­κούς αγώνα σου, θα μεί­νει, για πάντα ζω­ντα­νή. Είναι η βα­ρύ­τι­μη κλη­ρο­νο­μιά, που αφή­νεις σε όλους μας, και ει­δι­κά σε μας, που εί­χα­με το μο­νά­κρι­βο προ­νό­μιο, να μας τι­μή­σεις με τη φιλία σου.

Γι’ αυτό,

Είμαι βέ­βαιος, πως από κάπου εκεί ψηλά, θα μας κοι­τάς. Και θα είναι ανα­παυ­μέ­νη, η ψυχή σου. Βλέ­πο­ντας να υπη­ρε­τού­με Αξίες, και ΌΧΙ Αξιώ­μα­τα. Όπως έκα­νες κι εσύ, και μας έδω­σες, το Φω­τει­νό σου πα­ρά­δειγ­μα.

Ο πα­νά­γα­θος Θεός, να χα­ρί­σει βάλ­σα­μο πα­ρη­γο­ριάς, στον πόνο της οι­κο­γε­νεί­ας σου: στην Ευαγ­γε­λία σου και στον Γιάν­νη σου, στην Αδελ­φή σου, στην ανι­ψιά σου Μαρία, στους Συγ­γε­νείς σου, στους Φί­λους σου, στους Οι­κεί­ους σου. Που είναι τόσο πολ­λοί. Στους Μα­θη­τές σου. Που, τους λεί­πεις, τόσο πολύ.

Καλό Τα­ξί­δι στους ου­ρα­νούς, εκεί που δεν υπάρ­χει Πόνος, Λύπη, & Στε­ναγ­μός.

Βα­σί­λη μου, η Ρόδος μας, δεν θα σε ξε­χά­σει ποτέ.

Καλό τα­ξί­δι Αγα­πη­μέ­νε φίλε.

Μο­να­δι­κέ, και Ξε­χω­ρι­στέ Άν­θρω­πε.