2017: Τα δώδεκα πρόσωπα της χρονιάς

Πού μας πη­γαί­νει ο χρό­νος; Αν πι­στέ­ψει κα­νείς τα σλο­γκα­νά­κια που διάν­θι­σαν το χρι­στου­γεν­νιά­τι­κο βί­ντεο του πρω­θυ­πουρ­γού, μας πη­γαί­νει «από την αντά­ρα στην κα­νο­νι­κό­τη­τα». «Από το άδειο στο νόημα». Ανε­ξά­ντλη­το βυ­τιο­φό­ρο νο­ή­μα­τος, η κυ­βέρ­νη­ση φα­ντά­ζε­ται ότι πήρε το άδειο και το γέ­μι­σε ώστε να μην είναι πια άδειο.

Η αλή­θεια είναι ότι πολλά απ’ όσα συ­ντε­λέ­στη­καν τα τε­λευ­ταία χρό­νια δεν βγά­ζουν νόημα ούτε εκ των υστέ­ρων. Η κρίση δεν εξε­λί­χθη­κε με τη γραμ­μι­κό­τη­τα που επι­κα­λεί­ται ο απλοϊ­κός δια­φη­μι­στής της κυ­βέρ­νη­σης. Ηλθε, υπο­χώ­ρη­σε και επα­νήλ­θε με την κυ­κλι­κή σφο­δρό­τη­τα των κυ­μά­των. Η αντά­ρα έγινε κα­νο­νι­κό­τη­τα.

Τα πρό­σω­πα μέσα από τα οποία επι­λέ­ξα­με να αφη­γη­θού­με τα κύ­μα­τα του 2017 δεν είναι όλα ση­μα­ντι­κά. Κα­νέ­να δεν κρα­τά­ει κυ­βερ­νη­τι­κό χαρ­το­φυ­λά­κιο. Κα­νέ­να δεν κα­τέ­χει εξέ­χου­σα θέση στην εσω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή κου­ζί­να. Κι ωστό­σο, όλα αυτά τα πρό­σω­πα δια­μόρ­φω­σαν κάπως το ύφος της επο­χής – είτε αφή­νο­ντας ένα φευ­γα­λέο ίχνος που έχει κιό­λας ξε­χα­στεί, είτε ασκώ­ντας επιρ­ροή που δεν έχει ακόμη βρει την απο­κρυ­στάλ­λω­σή της. Ολες οι ιστο­ρί­ες πίσω από τα πρό­σω­πα και πίσω από τα λόγια του 2017, που ξε­χω­ρί­ζου­με στη δι­πλα­νή σε­λί­δα, είναι πολύ νωπές για να ορ­γα­νω­θούν σε ένα αφή­γη­μα με νόημα. Συ­νι­στούν απλώς ψη­φί­δες πραγ­μα­τι­κό­τη­τας – ψη­φί­δες του μα­κρι­νού φό­ντου της πο­λι­τι­κής.

Οι ευ­τυ­χι­σμέ­νες επο­χές, έγρα­φε ο Χέ­γκελ, είναι τα λευκά φύλλα της Ιστο­ρί­ας. Για την εποχή από την οποία βγαί­νου­με(;) δεν θα μεί­νει ούτε σπι­θα­μή σε­λί­δας λευκή.

Κ. Μη­τσο­τά­κης
Εκεί­νος έφυγε, η ατζέ­ντα μένει

Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός δεν ανή­κει στα πρό­σω­πα της χρο­νιάς μόνο λόγω της εκ­δη­μί­ας του. Ούτε επει­δή η στα­δια­κή δη­μο­σί­ευ­ση της ετυ­μη­γο­ρί­ας του για το δεύ­τε­ρο μισό του ελ­λη­νι­κού 20ού αιώνα συ­νι­στά ευ­και­ρία ανα­ψη­λά­φη­σης της Ιστο­ρί­ας. Ο Μη­τσο­τά­κης είναι επί­και­ρος ως πο­λι­τι­κός. Οι κυ­ριό­τε­ρες από τις μάχες που έδωσε στην όψιμη στα­διο­δρο­μία του, και πρω­τί­στως στη βρα­χεία δια­κυ­βέρ­νη­σή του, ανα­ζω­πυ­ρώ­νο­νται. Εν­δει­κτι­κά: Η συ­ζή­τη­ση περί «πο­λι­τι­κής βίας» επα­νέρ­χε­ται, όπως όταν δεν είχαν ακόμη εξαρ­θρω­θεί οι με­τα­πο­λι­τευ­τι­κές συ­νι­στώ­σες της τρο­μο­κρα­τί­ας· ένας ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νος ορ­γα­νι­σμός συ­γκοι­νω­νιών επα­να­κρα­τι­κο­ποιεί­ται· ένας νόμος-πλαί­σιο του ’82 «κα­τα­λαμ­βά­νει» πάλι την εκ­παί­δευ­ση. Μέχρι και εκεί­νο το όνομα της Μα­κε­δο­νί­ας, που το εί­χα­με όντως ξε­χά­σει, ανα­δύ­ε­ται πάλι στην κο­ρυ­φή της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής.

Εμα­νου­έλ Μα­κρόν
Με­γά­λα σχέ­δια, με­γά­λα λόγια

Πρέ­πει να θε­λή­σου­με ξανά να γρά­ψου­με με­γά­λη Ιστο­ρία. Να ξα­να­βρού­με τη συμ­βο­λι­κή δύ­να­μη των με­γά­λων αφη­γη­μά­των. Αυτά έλεγε λίγο μετά τις γερ­μα­νι­κές εκλο­γές ο Γάλ­λος πρό­ε­δρος στο Spiegel. Σε αυτό τον τόνο –του ορα­μα­τι­στή που δεν φο­βά­ται μήπως κα­τη­γο­ρη­θεί για να­πο­λε­ο­ντι­κή κρίση με­γα­λεί­ου– είχε μι­λή­σει για την εμ­βά­θυν­ση του ευ­ρω­παϊ­κού εγ­χει­ρή­μα­τος πρώτα στην Πνύκα και μετά στη Σορ­βόν­νη. Ο 38χρο­νος που σά­ρω­σε το πα­λαιό γαλ­λι­κό κομ­μα­τι­κό σύ­στη­μα, έχει γειώ­σει εκλο­γι­κά το με­γα­λό­πνοο του μή­νυ­μα, απο­δει­κνύ­ο­ντας πρώ­τος ότι ο ευ­ρω­φο­βι­κός λαϊ­κι­σμός δεν είναι μο­νό­δρο­μος. Οτι μπο­ρεί ακόμη η υπε­ρά­σπι­ση της Ευ­ρώ­πης και της ίδιας της φι­λε­λεύ­θε­ρης δη­μο­κρα­τί­ας να είναι πο­λι­τι­κά βιώ­σι­μη. Το εγ­χεί­ρη­μα έχει μέχρι στιγ­μής πολύ ήχο και φως. Η ουσία του θα κρι­θεί το 2018 –πού αλλού;– στη Γερ­μα­νία.

Τζ. Πα­πα­δό­που­λος
Ο «δικός μας» που είχε «άκρες»

Η πο­λι­τι­κή κα­ριέ­ρα του τρια­ντά­χρο­νου ομο­γε­νούς τε­λεί­ω­σε πριν καλά καλά ξε­κι­νή­σει. Κι ωστό­σο, εκτός από δρα­στη­ριό­τη­τες ποι­νι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος για το FBI, πρό­λα­βε να συ­μπε­ρι­λά­βει και πυ­κνές επα­φές με την Αθήνα. Για τα αμε­ρι­κα­νι­κά πράγ­μα­τα ο άπει­ρος αλλά πο­λυ­πράγ­μων σύμ­βου­λος της κα­μπά­νιας του Τραμπ συμ­βο­λί­ζει το ιστο­ρι­κά πρω­το­φα­νές ση­μείο στο οποίο έχει βρε­θεί η αμε­ρι­κα­νι­κή δη­μο­κρα­τία – οι θε­σμοί της οποί­ας ενερ­γο­ποιού­νται για να δια­λευ­κά­νουν κατά πόσον το εκλο­γι­κό «ατύ­χη­μα» του 2016 ήταν όντως ατύ­χη­μα. Εκεί­νο που δεν έχει ακόμη φανεί είναι τι συμ­βο­λί­ζει για τα ελ­λη­νι­κά πράγ­μα­τα ο Πα­πα­δό­που­λος – εκτός από το στε­ρε­ό­τυ­πο του «δικού μας» που «έχει άκρες». Σε ποια διά­στα­ση της «πο­λυ­διά­στα­της» δι­πλω­μα­τί­ας της κυ­βέρ­νη­σης κι­νή­θη­κε και με ποιους ακρι­βώς στό­χους; Αυτό είναι ένα ερώ­τη­μα με μέλ­λον.

Νίκος Αλι­βι­ζά­τος
Νο­σταλ­γία και προσ­δο­κία

«Ετοί­μα­σαν μια πα­ρά­στα­ση για το Θέ­α­τρο Τέ­χνης και τε­λι­κά ήρθε το κοινό του Λα­ζό­που­λου». Με αυτό τον ανε­λέ­η­το σαρ­κα­σμό σχο­λί­α­ζε στέ­λε­χος της Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών της πρώ­της Κυ­ρια­κής που επό­πτευ­σε ο Νίκος Αλι­βι­ζά­τος. Ο υπαι­νιγ­μός στρε­φό­ταν κατά των εκ­συγ­χρο­νι­στών που ερ­γά­στη­καν για το εγ­χεί­ρη­μα χωρίς να υπο­λο­γί­σουν τις εφτά ψυχές του ΠΑΣΟΚ. Κι ωστό­σο, το αί­τη­μα της ενο­ποί­η­σης του χώρου, που είχε βυ­θι­στεί στον εκλο­γι­κό κα­τα­κλυ­σμό του 2012, έχει σχε­δόν εκ­πλη­ρω­θεί με την προ­σέ­λευ­ση πάνω από 210.000 ψη­φο­φό­ρων. Δύ­σκο­λα θα μπο­ρού­σε κα­νείς να φα­ντα­στεί τέ­τοια έκ­βα­ση χωρίς τη διαι­τη­σία αλλά και την «κα­θη­γη­τι­κή» κα­θο­δή­γη­ση του Αλι­βι­ζά­του. Ανε­ξαρ­τή­τως πο­λι­τι­κού γού­στου, η κάλπη απέ­δει­ξε ότι ο χώρος υπάρ­χει – είτε ως νο­σταλ­γία, είτε ως προσ­δο­κία. Το ένα δεν απο­κλεί­ει το άλλο.

Νίκος Κα­ρα­νί­κας
Οταν μι­λά­ει το υπο­γά­στριο

Στη θέση του θα μπο­ρού­σε να είναι ο Πο­λά­κης. Μι­λούν αμ­φό­τε­ροι σχε­δόν απο­κλει­στι­κά μέσω των κοι­νω­νι­κών δι­κτύ­ων. Και μι­λούν σε μια γλώσ­σα που δεν εκ­φρά­ζει ακρι­βώς την κυ­βερ­νη­τι­κή γραμ­μή. Δεν είναι προ­ϊ­όν επι­κοι­νω­νια­κής φρο­ντί­δας. Είναι η γλώσ­σα του υπο­γα­στρί­ου των ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ­ΝΕΛ. Ο πρω­θυ­πουρ­γι­κός σύμ­βου­λος είχε πα­ράλ­λη­λη πο­ρεία με τον πρω­θυ­πουρ­γό από την ΚΝΕ στη νε­ο­λαία του Συ­να­σπι­σμού. Ο Τσί­πρας τον έχει υπε­ρα­σπι­στεί, πα­ρου­σιά­ζο­ντάς τον ως παιδί του λαού, και επω­μί­ζε­ται το κό­στος των εξω­τε­ρι­κεύ­σε­ών του απέ­να­ντι στους πο­λι­τι­κούς αντι­πά­λους («βρω­μιά­ρα», «σί­χα­μα») ή ακόμη και απέ­να­ντι στους επεν­δυ­τές («στα τσα­κί­δια»). Γι’ αυτό αξί­ζει να παίρ­νει κα­νείς στα σο­βα­ρά τον Κα­ρα­νί­κα. Γιατί ακού­ει αυτό που οι συμ­βά­σεις –και ίσως η παι­δα­γω­γι­κή επί­δρα­ση– της εξου­σί­ας δεν επι­τρέ­πουν στον Τσί­πρα να πει.

Νίκος Δραν­δά­κης
Σύμ­βο­λο κατά λάθος

Ο ιδρυ­τής του Taxibeat –που έγινε Beat– κα­τέ­στη ήρωας κατά λάθος. Εγινε σύμ­βο­λο των υπο­στη­ρι­κτών της νέας επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας απέ­να­ντι σε μια κυ­βέρ­νη­ση που εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται και την τε­λευ­ταία σπι­θα­μή ευ­χέ­ρειας που της αφή­νει το μνη­μό­νιο για να επι­βά­λει πε­ριο­ρι­σμούς στην αγορά. Ο Δραν­δά­κης βρέ­θη­κε να υπε­ρα­σπί­ζε­ται τη δική του επι­χεί­ρη­ση απέ­να­ντι σε έναν πα­σο­κο­γε­νή υπουρ­γό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που έχει υιο­θε­τή­σει μια συ­ντε­χνία κά­πο­τε ελεγ­χό­με­νη από τη λαϊκή δεξιά. Δια­σταύ­ρω­ση Σπίρ­τζη και Λυ­μπε­ρό­που­λου: Ολα τα υλικά οι­κο­δό­μη­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι πα­ρό­ντα στην αντι­πα­ρά­θε­ση. Πρό­κει­ται για αντι­πα­ρά­θε­ση που επι­βε­βαιώ­νει ότι η κυ­βέρ­νη­ση δεν είναι απλώς δύ­να­μη συ­ντή­ρη­σης «κε­κτη­μέ­νων». Είναι, όπου μπο­ρεί, δύ­να­μη «ρι­ζο­σπα­στι­κής αντί­δρα­σης» – οπι­σθο­δρό­μη­σης ακόμη και εκεί όπου τα πράγ­μα­τα έχουν κάπως προ­χω­ρή­σει.

Β. Πα­πα­δό­που­λος
Με­σά­ζο­ντες αν­θρω­πι­σμού

«Oταν εί­χα­με λεφτά, αγο­ρά­ζα­με. Τώρα, που­λά­με. Από την αγορά του αιώνα πε­ρά­σα­με στις πω­λή­σεις του μήνα». Το σχό­λιο ανή­κει σε πρώην υπουρ­γό της αντι­πο­λί­τευ­σης – από εκεί­νους που κάτι είχαν οσμι­στεί για την πώ­λη­ση βλη­μά­των στη Σ. Αρα­βία, προ­τού ο με­σά­ζων στοι­χειώ­σει την πο­λι­τι­κή ζωή. Το βλήμα-γκέιτ είναι ανοι­χτό ανα­κρι­τι­κά. Πο­λι­τι­κά, ωστό­σο, μπο­ρεί κα­νείς να με­τρή­σει τις πα­ρε­νέρ­γειές του: Το Μα­ξί­μου επω­μί­στη­κε όλο το κό­στος της στή­ρι­ξης του εταί­ρου του. Για να τον υπε­ρα­σπι­στεί έφτα­σε να απει­λεί τον Τύπο και την αντι­πο­λί­τευ­ση με ποι­νι­κές διώ­ξεις για άρση του απορ­ρή­του. Ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός χρη­σι­μο­ποί­η­σε μετά επι­λε­κτι­κά το απόρ­ρη­το. Και –ίσως το πιο εν­δει­κτι­κό– η «αρι­στε­ρή» εσω­κομ­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση πα­ρέ­σχε κά­λυ­ψη με το αν­θρω­πι­στι­κό άλ­λο­θι της Υε­μέ­νης.

Να­τάσ­σα Μπο­φί­λιου
Εφο­δος προς το πα­ρελ­θόν

Απο­φαι­νό­με­νη ότι «η Ε.Ε. είναι δι­κτα­το­ρία» και ότι η ίδια, ψη­φο­φό­ρος του ΚΚΕ, εύ­χε­ται να υπήρ­χε ένας ηγέ­της για να τον ακο­λου­θή­σει «στο βουνό», η Μπο­φί­λιου προ­κά­λε­σε ανε­λέ­η­το καβγά στα κοι­νω­νι­κά δί­κτυα. Προ­κά­λε­σε έναν οχετό που για μία ακόμη φορά ανέ­δει­ξε τον αντι­κοι­νω­νι­κό χα­ρα­κτή­ρα αυτών των δι­κτύ­ων. Δεν φταί­ει, όμως, μόνο το μέσο. Αντλώ­ντας από τη μυ­θο­λο­γία της δε­κα­ε­τί­ας του ’40, η 34χρονη ερ­μη­νεύ­τρια χτύ­πη­σε φλέβα. Εκεί­νη τη φλέβα που είχε δο­κι­μά­σει να ανοί­ξει και ο υπουρ­γός Δι­καιο­σύ­νης, όταν επι­χεί­ρη­σε να κάνει μα­θή­μα­τα κομ­μου­νι­στι­κής ιστο­ρί­ας στην εσθο­νι­κή προ­ε­δρία της Ε.Ε. Πρό­κει­ται για τη φλέβα που ανα­τρέ­χει στη πιο μαύρη δε­κα­τία του ελ­λη­νι­κού ει­κο­στού αιώνα για να αντλή­σει σύμ­βο­λα και νόημα για το σή­με­ρα. Και για να προ­κα­λέ­σει χρή­σι­μους ψευ­το­εμ­φυ­λί­ους.

Γ. Αγ­γε­λό­που­λος
Ριά­λι­τι και μι­κρο­ριά­λι­τι

H Επι­τρο­πή Πο­λι­τι­σμού του Δήμου Σκιά­θου έχει ως σήμα της τον Αλέ­ξαν­δρο Πα­πα­δια­μά­ντη. Αυτό το σήμα είχαν ως προ­με­τω­πί­δα και οι αφί­σες που η Επι­τρο­πή ανήρ­τη­σε στο νησί για να κα­λέ­σει σε λαϊκή υπο­δο­χή του νι­κη­τή του Survivor. Το γε­γο­νός ότι το παι­χνί­δι εξε­λί­χθη­κε στη με­γα­λύ­τε­ρη επι­τυ­χία στην ιστο­ρία της ελ­λη­νι­κής TV ήταν μάλ­λον απροσ­δό­κη­το. Απροσ­δό­κη­το, γιατί τα ριά­λι­τι έμοια­ζαν ξε­πε­ρα­σμέ­να από τους πο­τα­μούς σκη­νο­θε­τη­μέ­νης πραγ­μα­τι­κό­τη­τας που κα­τα­κλύ­ζουν τις οθό­νες των υπο­λο­γι­στών. Οταν όλοι με­τα­τρέ­πουν τις ζωές τους σε μι­κρο­ριά­λι­τι για τα νέα μέσα, τι δέ­λε­αρ απο­μέ­νει στα επαγ­γελ­μα­τι­κά σόου; Εχουν ήδη δοθεί απα­ντή­σεις για όλα –τα αι­σθη­τι­κά και κοι­νω­νιο­λο­γι­κά– γού­στα. Απα­ντή­σεις που στην πλειο­νό­τη­τά τους αρ­νού­νται στην ελα­φρό­τη­τα να είναι απλώς ελα­φρά.

Αρ­τέ­μης Σώρ­ρας
Με το ποί­μνιο γυ­μνα­σμέ­νο

Μάγος. Μπίζ­νε­σμαν. Φυγάς. Για να στή­σει την πυ­ρα­μί­δα της αί­ρε­σής του, ο Σώρ­ρας δεν χρειά­στη­κε να επι­νο­ή­σει τί­πο­τε ο ίδιος. Βρήκε όλα τα συ­στα­τι­κά έτοι­μα. Τη συ­νω­μο­σιο­λο­γία για το χρέος –διά του οποί­ου μας υπο­δου­λώ­νουν. Τους θρύ­λους για κά­ποιον κρυμ­μέ­νο εθνι­κό πλού­το – για έναν θη­σαυ­ρό «υδα­ταν­θρά­κων». Την κυ­ρί­αρ­χη αφή­γη­ση για τον πε­ριού­σιο λαό που φέρει γο­νί­δια πο­λε­μι­στών και φι­λο­σό­φων. Το κυ­ρί­αρ­χο ερώ­τη­μα όταν ο Σώρ­ρας βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πος με τη Δι­καιο­σύ­νη –που εν­δια­μέ­σως, με μια αλ­λό­κο­τη από­φα­ση, είχε επι­κυ­ρώ­σει τις δο­ξα­σί­ες του– ήταν «μα, πώς βρέ­θη­καν τόσοι άν­θρω­ποι να τον ακο­λου­θή­σουν;». Ομως, το ποί­μνιο είχε δια­πλα­στεί από αρι­στε­ρούς και δε­ξιούς χι­λια­σμούς του αντι­μνη­μο­νί­ου. Ηταν εκεί και απλώς πε­ρί­με­νε τον Σώρρα του.

Γ. Αντε­το­κούν­μπο
Πόδια και ψυχή

Εύγε! Του ζη­τούν αυ­τό­γρα­φο, αλλά ο Γιάν­νης δεν υπο­γρά­φει τη ση­μαία. Εύγε! Ο Γιάν­νης μι­λά­ει με συ­γκι­νη­μέ­νη ευ­γνω­μο­σύ­νη για τα παι­δι­κά του χρό­νια στα Σε­πό­λια. Ο Γιάν­νης ψάλ­λει τον εθνι­κό ύμνο. Και την επό­με­νη στιγ­μή, ο ίδιος Γιάν­νης, ο ήρωας, κα­ταγ­γέλ­λε­ται του­λά­χι­στον ως κυ­νι­κός επαγ­γελ­μα­τί­ας, επει­δή «ακού­ει» το πόδι του και δεν ακού­ει την ελ­λη­νι­κή ψυχή του. Η αποχή του Αντε­το­κούν­μπο από το Eurobasket ήταν μια καλή αφορ­μή για να βγει στην επι­φά­νεια ο οπα­δι­κός δι­πο­λι­σμός απέ­να­ντί του. Ο πιο χα­ρι­σμα­τι­κός Ελ­λη­νας αθλη­τής μετά τον Νίκο Γκάλη, κα­λεί­ται διαρ­κώς να δώσει δια­πι­στευ­τή­ρια της εθνι­κό­τη­τάς του. Δεν είναι απλώς ένας μπα­σκε­τμπο­λί­στας που ερω­τά­ται για την «τέχνη» του. Είναι οθόνη πάνω στην οποία προ­βάλ­λο­νται αντί­πα­λοι ιδε­α­σμοί για το τι (δεν) είναι «εθνι­κό».

Χάρ­βεϊ Ουάιν­σταϊν
Βία και δι­καιο­πρα­ξία

Αυτή τη φορά ήταν αλ­λιώς. Οι απο­κα­λύ­ψεις για τις σε­ξουα­λι­κές επι­θέ­σεις του πιο ισχυ­ρού πα­ρα­γω­γού του Χό­λι­γουντ δεν εξα­ντλή­θη­καν στον θό­ρυ­βο ενός ακόμη σκαν­δά­λου. Πήραν μορφή κι­νή­μα­τος ενά­ντια στον δο­μι­κό σε­ξι­σμό τον οποίο οι γυ­ναί­κες υφί­στα­νται σιω­πη­ρά στους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας και όχι μόνο. Το κί­νη­μα κα­στα­λά­ζει ήδη σε αι­τή­μα­τα. Αι­τή­μα­τα που ξε­περ­νούν την κα­ταγ­γε­λία και πα­ρα­δειγ­μα­τι­κή δια­πό­μπευ­ση των δρα­στών και ζη­τούν μο­νι­μό­τε­ρα απο­τε­λέ­σμα­τα. Οπως το αί­τη­μα για ρι­ζι­κή ανα­θε­ώ­ρη­ση του τρό­που δια­παι­δα­γώ­γη­σης των αν­δρών, που εξα­κο­λου­θεί να βα­σί­ζε­ται σε φαλ­λο­κρα­τι­κά στε­ρε­ό­τυ­πα. Ή το αί­τη­μα για κα­νο­νι­στι­κή ρύθ­μι­ση της σε­ξουα­λι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς. Για με­τα­τρο­πή της συ­νεύ­ρε­σης σε δι­καιο­πρα­ξία, όπου οι βου­λή­σεις των συμ­βαλ­λό­με­νων μερών πρέ­πει να δη­λώ­νο­νται ρητά.

Κα­θη­με­ρι­νή