Μια υπόθεση που συνδυάζει ιατρική αμέλεια, τραγική απώλεια και παρατεταμένη δικαστική περιπέτεια βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο, καθώς το Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου ανέθεσε σε δικηγόρο τη συγκέντρωση και εμπρόθεσμη κατάθεση νομιμοποιητικών εγγράφων προκειμένου να συνεχιστεί η αίτηση αναίρεσης που το ίδιο άσκησε τον Δεκέμβριο του 2023 κατά της απόφασης 1677/2023 του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά. Η απόφαση αυτή επιβάρυνε το νοσοκομείο με καταβολή αποζημιώσεων συνολικού ύψους που αγγίζει τα 250.000 ευρώ στους συγγενείς του βρέφους που απεβίωσε το 2010 λόγω ιατρικών παραλείψεων.
Ένα βρέφος, τρία επεισόδια σπασμών και μια αλυσίδα παραλείψεων
Το χρονικό της υπόθεσης ξεκινά την 1η Απριλίου 2010, όταν ένα βρέφος ηλικίας 6 μηνών μεταφέρθηκε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Νοσοκομείου Ρόδου έπειτα από πτώση από ύψος περίπου 1 μέτρου. Εξετάστηκε, δεν εντοπίστηκε κάποια σοβαρή βλάβη και αφέθηκε να φύγει με οδηγίες για παρακολούθηση.
Τα πράγματα περιπλέχθηκαν τους επόμενους μήνες. Στις 29 Ιουλίου 2010, το βρέφος, τώρα 10 μηνών, εισήχθη εκτάκτως στο νοσοκομείο με επεισόδιο σπασμών. Η διάγνωση ήταν «πυρετικοί σπασμοί», δόθηκε φαρμακευτική αγωγή και το παιδί εξήλθε την επόμενη μέρα. Οι γονείς είχαν επισημάνει στους ιατρούς την προηγηθείσα πτώση, πλην όμως αυτοί τους καθησύχασαν. Σχεδόν τρεις μήνες αργότερα, στις 14 Οκτωβρίου 2010, το βρέφος επέστρεψε με δεύτερο επεισόδιο σπασμών, αυτή τη φορά απύρετο, γεγονός που κατά την ιατρική επιστήμη υποδηλώνει ως πιθανή αιτία την επιληψία. Οι ιατροί διαπίστωσαν ότι το παιδί βρισκόταν σε καλή γενική κατάσταση, του συνέστησαν ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και απεικονιστικό έλεγχο σε εξειδικευμένο κέντρο εκτός Ρόδου, χωρίς όμως να εκδώσουν παραπεμπτικό κατεπείγοντος, χωρίς να εξηγήσουν στους γονείς τη σοβαρότητα της κατάστασης και χωρίς να τονίσουν την ανάγκη άμεσης διεξαγωγής των εξετάσεων.
Τα δικαστήρια έκριναν ότι οι ιατροί αρκέστηκαν σε μια απλή σύσταση, καθησυχάζοντας την οικογένεια ότι η εκκρεμότητα μπορούσε να αντιμετωπιστεί σε χρονικό διάστημα δύο έως τριών μηνών. Αποτέλεσμα ήταν οι γονείς, χωρίς να γνωρίζουν τον πραγματικό βαθμό κινδύνου, να προγραμματίσουν από μόνοι τους εξετάσεις στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης για τις 8 Νοεμβρίου 2010.

Η τελευταία νύχτα και η μοιραία κατάληξη
Στις 5 Νοεμβρίου 2010, λίγες μόνο ημέρες πριν τις προγραμματισμένες εξετάσεις, το βρέφος παρουσίασε τρίτο επεισόδιο σπασμών στον ύπνο του. Μεταφέρθηκε εκτάκτως στο νοσοκομείο περί ώρα 4:45 π.μ., έχοντας υποστεί συνεχείς σπασμούς για 15 λεπτά καθ’ οδόν. Η εφημερεύουσα ειδικευόμενη επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον εφημερεύοντα παιδίατρο, ο οποίος έδωσε οδηγίες από απόσταση χωρίς να παρευρεθεί αμέσως στο νοσοκομείο. Εφαρμόστηκε το πρωτόκολλο αντιμετώπισης σπασμών, όχι ωστόσο εκείνο που προβλέπεται για επιληπτικές κρίσεις, καθώς δεν είχε προηγηθεί επίσημη διάγνωση επιληψίας.
Το βρέφος δεν ανταποκρίθηκε στη χορηγηθείσα αγωγή. Περιήλθε σε status epilepticus, ακολούθησαν επεισόδια άπνοιας, εισρόφηση και καρδιοαναπνευστική ανακοπή. Απεβίωσε στις 7:40 π.μ. Ήταν 13 μηνών. Η ιατροδικαστική έκθεση κατέληξε ότι η τελική αιτία θανάτου ήταν η πνευμονική εισρόφηση, ενώ τα επεισόδια σπασμών θεωρήθηκαν η αιτία της εισρόφησης, ενδεχομένως σε συνάρτηση με παλαιό κάταγμα του θόλου του κρανίου συμβατό με την πτώση του βρέφους τον Απρίλιο του 2010.
Ποινική δίωξη, καταδίκη και στροφή στα διοικητικά δικαστήρια
Η ποινική διαδρομή της υπόθεσης υπήρξε εξίσου μακρά. Ασκήθηκε ποινική δίωξη κατά τριών ιατρών του νοσοκομείου για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου καταδίκασε τους 2 από τους 3 κατηγορουμένους σε φυλάκιση 2 ετών με τριετή αναστολή. Το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Δωδεκανήσου επικύρωσε στην ουσία την απόφαση, αθωώνοντας μεν έναν εκ των δύο για συγκεκριμένη πράξη, επιβάλλοντας δε ποινή φυλάκισης 20 μηνών με τριετή αναστολή και στους δύο για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια. Το 2019 ο Άρειος Πάγος ανήρεσε την εφετειακή απόφαση ως ελλιπώς αιτιολογημένη, πλην όμως η ποινική δίωξη έπαυσε οριστικά λόγω παραγραφής.
Στη συνέχεια, η οικογένεια στράφηκε στα διοικητικά δικαστήρια αναζητώντας αποζημίωση για ψυχική οδύνη. Το Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου δικαίωσε εν μέρει τους ενάγοντες, αναγνωρίζοντας την υποχρέωση του νοσοκομείου να καταβάλει 85.000 ευρώ σε καθένα από τους 2 γονείς, 20.000 ευρώ σε καθεμία από τις 3 αδελφές του βρέφους και 20.000 ευρώ στη γιαγιά του από τη γραμμή του πατέρα.
Το Εφετείο Πειραιά επικυρώνει, το νοσοκομείο αναιρεί
Το Διοικητικό Εφετείο Πειραιά, με μεταβατική έδρα στη Ρόδο, εξέδωσε στις 14 Σεπτεμβρίου 2023 την απόφαση 1677/2023, με την οποία απέρριψε την έφεση του νοσοκομείου και επικύρωσε τις επιδικασθείσες αποζημιώσεις. Το δικαστήριο έκρινε ότι οι ιατροί παρέλειψαν παρανόμως τα επιβαλλόμενα ιατρικά τους καθήκοντα, ότι οι παραλείψεις αυτές οδήγησαν αιτιωδώς στον θάνατο του βρέφους και ότι δεν συντρέχει κανενός είδους πταίσμα των γονέων. Ειδικότερα, το δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό του νοσοκομείου ότι ευθύνονταν οι γονείς επειδή αποχώρησαν από το νοσοκομείο «Αγία Σοφία» χωρίς να ολοκληρωθούν οι εξετάσεις, κρίνοντας ότι αυτοί δεν είχαν ποτέ ενημερωθεί για τη σοβαρότητα της κατάστασης ούτε τους είχε χορηγηθεί παραπεμπτικό κατεπείγοντος.
Τον Δεκέμβριο του 2023 το νοσοκομείο άσκησε αίτηση αναίρεσης ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας. Πρόσφατα, με πράξη του Διοικητή του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου που αναρτήθηκε στη Διαύγεια, ανατέθηκε στη δικηγόρο που χειρίζεται την υπόθεση η συγκέντρωση και εμπρόθεσμη κατάθεση νομιμοποιητικών εγγράφων των κληρονόμων της 6ης αναιρεσίβλητης, η οποία απεβίωσε εν τω μεταξύ, ώστε η δίκη να συνεχιστεί. Η αμοιβή για την ανάθεση αυτή ανέρχεται σε 198,40 ευρώ

Το Νοσοκομείο Ρόδου ζητά την αναίρεση καταδικαστικής απόφασης για τον θάνατο βρέφους

Αποζημίωση 15.000 € για τμήμα σωλήνα παροχέτευσης που παρέμεινε στην κοιλιά ασθενούς μετά από επέμβαση

Το κατηγορητήριο και το νομικό πλαίσιο που θα κριθεί
Η υπόθεση έχει αποδοθεί ως σωματική βλάβη από αμέλεια εξ υποχρέου, με αναφορά στις διατάξεις των άρθρων 28 και 314 παρ. 1α ΠΚ. Το κατηγορητήριο περιγράφει πραγματικά περιστατικά που εστιάζουν στην εκτέλεση της ογκολογικής αγωγής στην κλινική και αποδίδει την ευθύνη στην κατηγορούμενη με βάση την ιδιότητά της και την υποχρέωση ιδιαίτερης επιμέλειας. Το δικαστήριο θα κληθεί να εκτιμήσει την αιτιώδη συνάφεια ανάμεσα στην πράξη ή την παράλειψη και στο αποτέλεσμα, καθώς και το κατά πόσο ήταν προβλέψιμο και αποφευκτό υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες.

Η αντιπαράθεση για τη φύση της έγχυσης
Ένα από τα σημεία τριβής είναι αν η αρχική αντίδραση στο άνω άκρο συνδέθηκε με χημειοθεραπευτικό παράγοντα ή με φάρμακο προετοιμασίας. Έγγραφα της δικογραφίας που επικαλείται η υπεράσπιση αναφέρουν ότι η αναφορά σε χημειοθεραπευτικό μπορεί να μην ανταποκρίνεται στα πραγματικά περιστατικά του πρώτου σταδίου και ότι η περιγραφή της βλάβης σε υπηρεσιακά σημειώματα μιλά για έγχυση φαρμάκου χωρίς ρητή μνεία χημειοθεραπευτικής ουσίας. Το δικαστήριο θα σταθμίσει τις δύο εκδοχές με βάση ιατρικές γνωματεύσεις και το πρωτογενές νοσηλευτικό υλικό.
Οι ισχυρισμοί για την εμπειρία και την παρουσία στον θάλαμο
Στο ίδιο υλικό επισημαίνεται η πολυετής εμπειρία της κατηγορούμενης και ο ρόλος της στο πλευρό των ασθενών κατά τη διάρκεια των συνεδριών, καθώς και η συμμόρφωση στις οδηγίες των θεραπόντων ιατρών. Η υπεράσπιση τονίζει ότι η εμπλοκή της περιορίστηκε στα δικαιολογημένα καθήκοντα νοσηλευτικής φροντίδας, υπό ιατρική καθοδήγηση.

Τι θα εξεταστεί στην νέα δικάσιμο
Στις 13 Φεβρουαρίου 2026 αναμένεται να τεθούν στο επίκεντρο το αν συνέτρεξαν προϋποθέσεις αμέλειας, το αν υπήρξε ιδιαίτερη υποχρέωση προς ενέργεια για αποτροπή του αποτελέσματος και πώς τεκμηριώνεται ο αιτιώδης σύνδεσμος από τις ιατρικές εκθέσεις και τις μαρτυρίες. Θα αξιολογηθούν οι ιατρικές πράξεις προετοιμασίας, η επιλογή περιφερικής πρόσβασης αντί κεντρικής γραμμής και το ιστορικό των συνεδριών που ολοκληρώθηκαν, στοιχεία που απαντούν τόσο στην ουσία όσο και στη βαρύτητα της αποδιδόμενης ευθύνης.
Πέρα από το αποτέλεσμα για τα εμπλεκόμενα μέρη, το δικαστήριο θα κληθεί να καθορίσει όρια στις ευθύνες των επαγγελματιών υγείας σε περιβάλλοντα υψηλού κινδύνου, όπου η θεραπεία ενέχει εγγενείς παρενέργειες και η κατάσταση του ασθενούς μπορεί να επιβαρύνει την εξέλιξη. Η ισορροπία ανάμεσα στην αναμενόμενη ιατρική επιμέλεια και στις μη ελεγκτές βιολογικές παραμέτρους θα αποτελέσει το κλειδί της κρίσης, με αναφορά στο πραγματικό περιστατικό, στα ιατρικά πρωτόκολλα και στο αποδεικτικό υλικό που έχει ήδη ενταχθεί στη δικογραφία.

Η δίκη για έγχυση χημειοθεραπευτικού που φέρεται να προκάλεσε νεκρωτικό έλκος μετατέθηκε για τις 13 Φεβρουαρίου 2026

Η απόφαση1708/2025 του Α Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας κλείνει οριστικά μια μακρά δικαστική διαδρομή με αφετηρία τον Αρχάγγελο Ρόδου. Μια ημεδαπή από τον Αρχάγγελο προσέφυγε κατά μεγάλου νοσοκομείου των Αθηνών διεκδικώντας χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη που κατά τους ισχυρισμούς της προκλήθηκε από πλημμελείς ιατρικές πράξεις σε επέμβαση καταρράκτη στον δεξιό οφθαλμό.
Η υπόθεση έφτασε στο ανώτατο διοικητικό δικαστήριο μετά από απορριπτικές κρίσεις σε πρώτο και δεύτερο βαθμό και πλέον έλαβε τελεσίδικη μορφή ως προς την παραγραφή της αξίωσης. Το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αναίρεσης και κατοχύρωσε με σαφήνεια ότι για να διακοπεί η παραγραφή απαιτείται όχι μόνο η κατάθεση της αγωγής αλλά και η εμπρόθεσμη επίδοσή της στον εναγόμενο με μέριμνα του ενάγοντος.
Το χρονικό της υπόθεσης με επίκεντρο τον Αρχάγγελο Ρόδου
Η ημεδαπή υποβλήθηκε σε επέμβαση καταρράκτη στις 22 Φεβρουαρίου 2008. Ακολούθησε αγωγή αποζημίωσης με αίτημα αναγνώρισης υποχρέωσης του νοσοκομείου να καταβάλει 300.000 ευρώ νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής. Η αγωγή κατατέθηκε στο διοικητικό πρωτοδικείο και η υπόθεση εξετάστηκε σε δύο βαθμούς με αποτέλεσμα την απόρριψη λόγω παραγραφής. Στον αναιρετικό βαθμό η κάτοικος Αρχαγγέλου υποστήριξε ότι είχε επιδώσει την αγωγή εντός της κρίσιμης προθεσμίας και ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο όφειλε να διατάξει συμπλήρωση αποδείξεων για να ενταχθεί στον φάκελο η σχετική έκθεση επίδοσης.
Τι σημαίνει παραγραφή σε αγωγές κατά νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου
Η βάση της απόφασης βρίσκεται στο ν.δ. 496 του 1974 περί λογιστικού των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου και στα άρθρα 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα. Για αξιώσεις αποζημίωσης κατά νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου ισχύει πενταετής παραγραφή που ξεκινά στο τέλος του οικονομικού έτους κατά το οποίο γεννήθηκε και κατέστη δικαστικώς επιδιώξιμη η αξίωση. Αυτό σημαίνει ότι για ζημιογόνο γεγονός που έλαβε χώρα το 2008 η παραγραφή εκκινεί την 31 Δεκεμβρίου 2008 και συμπληρώνεται την 31 Δεκεμβρίου 2013 εφόσον δεν έχει διακοπεί.
Γιατί δεν έγιναν δεκτά τα νέα αποδεικτικά μέσα στην έφεση
Στον δεύτερο βαθμό επικαλέστηκε ότι η επίδοση είχε λάβει χώρα και προσκόμισε για πρώτη φορά την έκθεση επίδοσης. Το διοικητικό εφετείο δεν την έλαβε υπόψη κρίνοντας ότι το έγγραφο δεν ήταν οψιγενές και ότι δεν αιτιολογήθηκε επαρκώς γιατί δεν είχε προσκομιστεί εγκαίρως πριν από την πρώτη συζήτηση. Νέα αποδεικτικά μέσα μπορούν να γίνουν δεκτά κατ έφεση μόνο εφόσον είναι οψιγενή ή εφόσον δικαιολογείται ειδικά η μη προσαγωγή τους πρωτοδίκως. Καμία από τις δύο προϋποθέσεις δεν πληρώθηκε. Το εφετείο επισήμανε επίσης ότι το πρωτοδικείο δεν είχε υποχρέωση να εκδώσει προδικαστική απόφαση για να αναζητήσει αυτεπαγγέλτως έγγραφο που δεν υπήρχε στον φάκελο ούτε είχε προβληθεί ειδικό αίτημα με πλήρη τεκμηρίωση.
Η κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας και η προστασία της ασφάλειας δικαίου
Το ανώτατο δικαστήριο επιβεβαίωσε ότι η παραγραφή αποτελεί ζήτημα που τα δικαστήρια οφείλουν να εξετάζουν αυτεπαγγέλτως και ότι η διακοπή της επέρχεται μόνο με επίδοση που αποδεικνύεται με νόμιμο τρόπο.
Η αναιρετική αιτίαση ότι το δικαστήριο όφειλε να διατάξει συμπληρωματική απόδειξη απορρίφθηκε. Κρίθηκε ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο διαμόρφωσε πλήρη δικανική πεποίθηση από το υλικό του φακέλου και από τα παραδεκτώς προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα.
Η επίκληση της αρχής της αναλογικότητας και της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας δεν ανέτρεψε τον σαφή κανόνα της επίδοσης.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας κλείνει τον φάκελο υπόθεσης Ροδίτισσας από τον Αρχάγγελο για ιατρική αμέλεια και ξεκαθαρίζει πότε διακόπτεται η παραγραφή

Στις 16 Οκτωβρίου 2025 έχει προσδιοριστεί να συζητηθεί ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, κατά την τακτική διαδικασία, αγωγή που κατατέθηκε από 43χρονο κάτοικο Ρόδου, ο οποίος στρέφεται κατά επεμβατικού γαστρεντερολόγου και της ιδιωτικής κλινικής στην οποία υποβλήθηκε σε ενδοσκοπική επέμβαση στις 31 Ιανουαρίου 2020.
Η αγωγή περιλαμβάνει αναλυτική παράθεση ιατρικών εγγράφων, γνωματεύσεων και εξετάσεων που συνοδεύουν την υπόθεση, ενώ ζητείται η αναγνώριση ευθύνης για ιατρική αμέλεια και η καταβολή αποζημίωσης.
Τα γεγονότα πριν από την επέμβαση
Σύμφωνα με το περιεχόμενο της αγωγής, ο ενάγων, γεννημένος το 1981, ανέφερε ότι από τον Ιούνιο του 2019 παρουσίασε έντονους πόνους στην κοιλιακή χώρα. Επισκέφθηκε αρχικά γαστρεντερολόγο, ο οποίος συνέστησε υπερηχογράφημα ήπατος, χολής, παγκρέατος και σπλήνας. Οι εξετάσεις δεν ανέδειξαν παθολογικά ευρήματα.
Λόγω συνέχισης των ενοχλήσεων, ο ασθενής απευθύνθηκε σε δεύτερο ιατρό, επεμβατικό γαστρεντερολόγο – ηπατολόγο, ο οποίος διενήργησε εκ νέου υπερηχογράφημα χωρίς να διαπιστώσει ευρήματα και παρέπεμψε σε αξονική τομογραφία άνω κοιλίας.
Η αξονική τομογραφία, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 30 Αυγούστου 2019, ανέδειξε πιθανή παρουσία λίθου ενός χιλιοστού στον κυστικό πόρο. Ακολούθησε μαγνητική χολαγγειοπαγκρεατογραφία (MRCP) στις 11 Σεπτεμβρίου 2019, από την οποία προέκυψε παρουσία μικρού λίθου 2,5 χιλιοστών στο μέσο τμήμα του κυστικού πόρου.
Μετά την παράδοση των αποτελεσμάτων, ο ιατρός συνέστησε τη διενέργεια Ενδοσκοπικής Παλίνδρομης Χολαγγειοπαγκρεατογραφίας (ERCP), εξέταση που λειτουργεί και θεραπευτικά. Η επέμβαση προγραμματίστηκε για τις 31 Ιανουαρίου 2020 σε ιδιωτική κλινική της Ρόδου.
Η επέμβαση και τα επακόλουθα περιστατικά
Σύμφωνα με τα στοιχεία της αγωγής, ο ασθενής εισήχθη στην κλινική το πρωί της 31ης Ιανουαρίου 2020 και υποβλήθηκε στην προγραμματισμένη επέμβαση. Μετά την ανάνηψη, όπως αναφέρεται, παρουσίασε έντονους πόνους στην κοιλιακή χώρα και ζήτησε επανειλημμένα ιατρική φροντίδα.
Κατά τις απογευματινές ώρες της ίδιας ημέρας πραγματοποιήθηκε αξονικός έλεγχος άνω και κάτω κοιλίας, χωρίς να παραδοθούν, σύμφωνα με τον ενάγοντα, τα αποτελέσματα ή η γνωμάτευση.
Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του, ο ασθενής υποστηρίζει ότι εμφάνισε επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του με συμπτώματα παγκρεατίτιδας. Αναφέρεται ότι στις 4 Φεβρουαρίου 2020 μεταφέρθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας της ίδιας κλινικής με διάγνωση παγκρεατίτιδας και πλευριτικής συλλογής.
Σύμφωνα με τα ιατρικά έγγραφα που επικαλείται ο ασθενής, κατά την εισαγωγή στη ΜΕΘ πραγματοποιήθηκε παρακέντηση πλευριτικού υγρού και χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή. Οι εργαστηριακές τιμές που παρατίθενται στην αγωγή δείχνουν σημαντικά αυξημένα επίπεδα φλεγμονωδών δεικτών, ένδειξη σοβαρής επιπλοκής.
Η διακομιδή στην Αθήνα και η νοσηλεία  σε ιδιωτική κλινική
Στις 5 Φεβρουαρίου 2020, κατόπιν συνεννόησης με την ασφαλιστική του εταιρεία, ο ασθενής μεταφέρθηκε αεροπορικώς σε ιδιωτική κλινική στην Αθήνα, όπου εισήχθη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας με διάγνωση οξείας παγκρεατίτιδας.
Σύμφωνα με τον ιατρικό φάκελο που επισυνάπτεται στην αγωγή, κατά την εισαγωγή του ήταν διασωληνωμένος, με συλλογές υγρών στο πάγκρεας, στην κοιλιακή χώρα και στους πνεύμονες. Παρέμεινε στη ΜΕΘ έως τις 10 Φεβρουαρίου και έλαβε εξιτήριο στις 17 Φεβρουαρίου 2020, αφού παρέμεινε συνολικά δεκαοκτώ ημέρες σε νοσηλεία.
Οι συνέπειες στην υγεία και στην καθημερινότητα
Ο ενάγων αναφέρει ότι μετά την επιστροφή του στη Ρόδο είχε απώλεια σωματικού βάρους, γενική αδυναμία και ανάγκη υποστήριξης από συγγενικά πρόσωπα για την καθημερινή του φροντίδα. Αναφέρει επίσης ότι δεν ήταν σε θέση να εργαστεί επί τουλάχιστον τρεις μήνες και ότι υπέστη οικονομικές απώλειες λόγω διακοπής της επαγγελματικής του δραστηριότητας.
Επιπλέον, σημειώνεται ότι κατά το διάστημα αυτό η σύζυγός του βρισκόταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη και ότι η κατάσταση υγείας του επηρέασε την οικογενειακή τους λειτουργία.
Το αντικείμενο της αγωγής
Η αγωγή αποδίδει ευθύνες τόσο στον ιατρό όσο και στην κλινική για πλημμελή ιατρική πράξη, ελλιπή ενημέρωση και μη ορθή διαχείριση των επιπλοκών. Ζητείται αποζημίωση για ηθική και υλική βλάβη, καθώς και αναγνώριση της ευθύνης των εναγομένων.
Η απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου αναμένεται να κρίνει το εάν οι ενέργειες των εναγομένων ήταν σύμφωνες με τους ιατρικούς κανόνες και αν τεκμηριώνεται η ύπαρξη ιατρικής αμέλειας όπως προβάλλεται στην αγωγή.

Εκδικάζεται αγωγή ασθενούς που μετά από «επέμβαση ρουτίνας» κατέληξε σε οξεία παγκρεατίτιδα και νοσηλεία στην εντατική

Για τη 18η Σεπτεμβρίου 2025 έχει προσδιοριστεί η συζήτηση ενώπιον του 2ου Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Ρόδου αγωγής που άσκησε ένα ανδρόγυνο, κάτοικοι ακριτικού νησιού των Δωδεκανήσων κατά του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου, διεκδικώντας αποζημιώσεις από αδικοπραξία και συγκεκριμένα για ιατρική αμέλεια που οδήγησε στη γέννηση του δεύτερου παιδιού τους με σύνδρομο που το έχει καταστήσει ανάπηρο σε ποσοστό 80%!
Το ιστορικό της ένδικης διαφοράς έχει ως εξής:
Τον Απρίλιο του έτους 2015, η σύζυγος κατέστη για δεύτερη φορά έγκυος και επισκέφθηκε αρχικά γυναικολόγο στο ιδιωτικό του ιατρείο στη Ρόδο, ο οποίος είχε αναλάβει και την παρακολούθηση της πρώτης κυήσεως.
Υπεβλήθη σε υπερηχογραφικό έλεγχο, μετά το πέρας του οποίου επιβεβαίωσε την εγκυμοσύνη και όρισε ως πιθανή ημερομηνία τοκετού την 21-12-2015.
Τη 18-05-2015 επισκέφθηκε με τον σύζυγό της το εναγόμενο Νοσοκομείο, όπου γυναικολόγος ανέλαβε την παρακολούθηση της κυήσεως.
Αφού την διαβεβαίωσε ότι όλα εξελίσσονταν ομαλά της ζήτησε να επανέλθει την 12-06-2015, οπότε μετά τη διενέργεια υπερηχογραφικού ελέγχου τους ενημέρωσε ότι σύμφωνα με τη νέα μέτρηση η πιθανή ημερομηνία τοκετού ήταν η 13-12-2015, καθώς και ότι «το έμβρυο είχε μεγαλώσει πολύ, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η διενέργεια μέτρησης της αυχενικής διαφάνειας», μιας εξέτασης απαραίτητης κατά τον προγεννητικό έλεγχο.
Με την εξέταση αυτή μπορούν να διαγνωσθούν σοβαρές γενετικές ανωμαλίες του εμβρύου και κατ’ επέκταση να προσδιοριστεί εγκαίρως και με ασφάλεια κατά πόσο το έμβρυο είναι υγιές.
Γνωρίζοντας την αναγκαιότητα της εξέτασης αυτής, ανησύχησε και εξέφρασε τους φόβους της για την αδυναμία εκτελέσεώς της. Όπως διατείνεται η μητέρα ο ιατρός την καθησύχασε και την διαβεβαίωσε ότι δεν θα υπάρξει κανένα απολύτως πρόβλημα, δεδομένου ότι βρισκόταν σε νεαρή ηλικία και ότι οι δύο εγκυμοσύνες της δεν απείχαν μεγάλο χρονικό διάστημα μεταξύ τους.
Την 22-08-2015 στις εγκαταστάσεις του Νοσοκομείου υπεβλήθη σε υπερηχογράφημα β’ επιπέδου, το οποίο αποτελεί το σημαντικότερο υπερηχογράφημα για τη διάγνωση των προγεννητικών ανωμαλιών του εμβρύου και κατά τη διενέργεια του οποίου γίνεται λεπτομερής εξέταση της ανατομίας του.
Ο γυναικολόγος ο οποίος διενήργησε τον εν λόγω υπερηχογραφικό έλεγχο, την διαβεβαίωσε προφορικά ότι όλα έβαιναν ομαλά και ότι κυοφορούσε ένα υγιές άρρεν τέκνο με φυσιολογική ανάπτυξη, χωρίς να παραδώσει εγγράφως το αποτέλεσμα του υπερηχογραφικού ελέγχου.
Αφού ελάμβανε διαβεβαιώσεις ότι όλα έβαιναν καλώς και σε άλλες εξετάσεις την 29-11-2015, εισήχθη στις εγκαταστάσεις του εναγομένου, με αιτία εισόδου «τοκετός με εκλεκτική καισαρική τομή», όπου μετά από τη διενέργεια εξετάσεων, την επομένη 30-11-2015 υπεβλήθη σε επέμβαση καισαρικής τομής και στη συνέχεια έλαβε χώρα ανάνηψη του νεογνού με ambu λόγω νωθρότητας και κυάνωσης και τέθηκε σε hood (θερμοκοιτίδα) με οξυγόνο.
Στις ερωτήσεις της για το πού βρισκόταν το βρέφος και εάν όλα είχαν εξελιχθεί ομαλά, όπως τονίζει, της απαντούσαν ότι είχε τοποθετηθεί σε θερμοκοιτίδα όπου θα έπρεπε να παραμείνει για λίγο χρονικό διάστημα, με το αιτιολογικό ότι είχε «ενεργηθεί εντός της κοιλίας μου και είχε καταπιεί τα διαρρέοντα υγρά».
Την επόμενη ημέρα, οπότε και της επετράπη να το δει, ενώ συνέχιζε να βρίσκεται στη θερμοκοιτίδα, αντελήφθη μορφολογική ανωμαλία στα άνω και κάτω άκρα.
Στο ερώτημά της στο νοσηλευτικό προσωπικό τι συνέβαινε, την ενημέρωσαν ότι «πολλά παιδάκια γεννιούνται έτσι», ότι το παιδί είχε γεννηθεί «εξαδάκτυλο» και ότι «τα δακτυλάκια των ποδιών του ήταν ενωμένα».
Το βράδυ της ίδιας ημέρας παρατήρησαν ασυμμετρία των ώτων, ότι ο αντίχειρας του αριστερού άνω άκρου ήταν αφύσικα στραβός και ότι τα μάτια του δεν είχαν το ίδιο μέγεθος.
Στο Νοσοκομείο Παίδων «ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ», όπου υπεβλήθη σε μια σειρά εξετάσεων και τελικώς διεγνώσθη ότι το παιδί τους πάσχει από το σύνδρομο rubinstein –taybi, μια γενετική συστηματική διαταραχή που επηρεάζει πολλά συστήματα των οργάνων του σώματος και παρουσιάζει αναπηρία σε ποσοστό 80%. Έχει την κλινική εικόνα παιδιού με ψυχοκινητική και νοητική καθυστέρηση και χρειάζεται ειδική υποστήριξη από μια ομάδα αποκατάστασης για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Χρήζει εντατικής βοήθειας από φυσικοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, λογοθεραπευτές και από εξειδικευμένους στην ειδική αγωγή επαγγελματίες υγείας, ενώ κρίνεται αναγκαίο να υποβληθεί σε μια σειρά χειρουργικών επεμβάσεων για την κρυψορχία, τον εγκέφαλο, τον διαχωρισμό των δαχτύλων.

Εκδικάζεται αγωγή για ιατρική αμέλεια εις βάρος του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου

Παραγγέλθηκε πραγματογνωμοσύνη για υπόθεση ιατρικής αμέλειας

Απορρίφθηκε η έφεση στην πολύκροτη υπόθεση ιατρικής αμέλειας εις βάρος του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου

Μια απίστευτη υπόθεση τραυματισμού 17χρονου αγοριού από την Βουλγαρία, που διαμένει στην Ρόδο, με σφαιρίδιο από αεροβόλο όπλο στο κεφάλι και ιατρικής αμέλειας απασχολεί την Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Ρόδου.
Ενας 18χρονος ημεδαπός είναι κατηγορούμενος ειδικότερα για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης αδύναμου ατόμου, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία ενώ η υπόθεση έχει προεκτάσεις που αγγίζουν ιατρούς που περίθαλψαν το ανήλικο αγόρι στο νοσοκομείο της Ρόδου.
Πιο συγκεκριμένα το πρωί της 2ας Δεκεμβρίου 2024 η Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Ρόδου ενημερώθηκε από το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου ότι το 17χρονο αγόρι είχε μεταβεί με τραύμα στο κεφάλι πιθανότατα από όπλο, εισήχθη στην χειρουργική κλινική και υπεβλήθη αμέσως σε χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση μεταλλικού σφαιριδίου από το κεφάλι του.
Η Ασφάλεια Ρόδου ενημέρωσε την Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Ηρακλείου και αστυνομικοί της οποίας μετέβηκαν στο νοσοκομείο όπου και έλαβαν κατάθεση από τον ανήλικο.
Ο 17χρονος ανέφερε ότι το μεσημέρι της 19ης Νοεμβρίου 2024 βρισκόταν στο πάρκο του Ροδινιού με μια 18χρονη και έναν 18χρονο και ότι εκεί βρισκόταν και ο καταγγελλόμενος ο οποίος έφερε μαζί του ένα μακρύκανο αεροβόλο όπλο. Ο κατηγορούμενος τον σημάδεψε, όπως είπε, τουλάχιστον δύο φορές με το αεροβόλο και τον πυροβόλησε χωρίς να τον πετύχει και μία τρίτη φορά ένιωσε ένα πόνο στο κεφάλι και μετά αιμορραγούσε.
Μετέβη άμεσα στο γενικό νοσοκομείο Ρόδου κι εκεί του προσέφεραν τις πρώτες βοήθειες και ακολούθως αποχώρησε.
Ο πόνος όμως συνεχιζόταν με αποτέλεσμα να αποφασίσει η οικογένειά του να μεταβεί με ίδια μέσα στο ΠΑ.Γ.Ν.Η. κι εκεί οι ιατροί διαπίστωσαν ότι υπήρχε ένα σφαιρίδιο σφηνωμένο στο κεφάλι του και τον υπέβαλαν σε επέμβαση αφαίρεσής του.
Οι αστυνομικοί της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Ρόδου διενήργησαν κατ’ οίκον έρευνα στον 18χρονο και στην οικία του βρήκαν ένα αεροβόλο όπλο, ένα κουτί με 500 βλήματα (μεταλλικά σφαιρίδια) αεροβόλου όπλου, διαμετρήματος 4-5mm και ένα ομοίωμα πυροβόλου όπλου.
Απολογούμενος ο κατηγορούμενος αποδέχτηκε την εις βάρος του κατηγορία ισχυριζόμενος ότι πυροβόλησε τον ανήλικο «χάριν αστεϊσμού»!
Ο 17χρονος κατέθεσε ότι δεν είχαν διαφορές, δεν είχαν τσακωθεί αλλά θεωρεί ότι δεν ήταν ατύχημα γιατί τον σημάδευε κανονικά και ζήτησε να τιμωρηθεί αλλά να μην πάει φυλακή.

Δικογραφία εις βάρος 18χρονου που πυροβόλησε 17χρονο στο κεφάλι «χάριν αστεϊσμού»!!!

Ενώπιον της Εισαγγελέως Πλημμελειοδικών Ρόδου με έγκληση κατά μαιευτήρα – γυναικολόγου για πρόκληση σωματικής βλάβης από ιατρική αμέλεια προσέφυγε μια ημεδαπή κάτοικος της Ρόδου.

Οπως εξέθεσε στην έγκλησή της την 15η Μαΐου 2024 και περί ώραν 11.30, επισκέφθηκε, το ιδιωτικό ιατρείο του εγκαλουμένου, προκειμένου να υποβληθεί σε παρακέντηση κύστης αριστερού μαστού σύμφωνα με τις οδηγίες και τις συστάσεις που έλαβε από τον ίδιο δύο μήνες νωρίτερα περίπου, για να αφαιρέσει το υγρό της κύστης αυτής.
Κατά την διάρκεια της επέμβασης, εξαιτίας, όπως διατείνεται, λάθους εκτέλεσης της εν λόγω ιατρικής πράξης από τον εγκαλούμενο, το ιατρικό εργαλείο ξέφυγε από το πεδίο εφαρμογής της ιατρικής πράξης (κύστη αριστερού μαστού) και επέφερε τον τραυματισμό των πνευμόνων της, προκαλώντας της ιατρογενή πνευμοθώρακα.
Αμέσως ένιωσε οξύ πόνο στο θώρακα και δύσπνοια, ενώ στην συνέχεια υπήρξε και εμπύρετη και αντιμετώπιζε συνεχείς βρόγχους.
Πνευμοθώρακας είναι η παρουσία ελεύθερου αέρα εντός του ενός ή και των δύο ημιθωρακίων, και πιο συγκεκριμένα εντός των υπεζωκοτικών κοιλοτήτων, που προκαλεί μερική ή και ολική κατάρρευση του πνεύμονα.
Οι ασθενείς με πνευμοθώρακα παρουσιάζουν ξαφνικό και έντονο πόνο στο θώρακα, στη σύστοιχη πλευρά ή και στη ράχη, δύσπνοια και βήχα. Η σοβαρότητά του εξαρτάται από το ποσοστό κατάρρευσης των πνευμόνων.
Αμέσως, λόγω αδυναμίας αντιμετώπισης της έκτακτης κατάστασης που αντιμετώπιζε στο ιατρείο του εγκαλούμενου και της βαρύτητας της κλινικής της κατάστασης, ο εγκαλούμενος την συνόδευσε σε παρακείμενο ακτινολογικό ιατρείο όπου υποβλήθηκε σε ακτίνα θώρακος, η οποία έδειξε έλλειψη οξυγόνου και ιατρογενή πνευμοθώρακα κι αυτή ζήτησε εσπευσμένα να μεταφερθεί στο νοσοκομείο προκειμένου να αντιμετωπιστεί η έκτακτη κατάστασή της.
Τελικά, αφού ο εγκαλούμενος της δήλωσε ότι αδυνατεί να βρει ασθενοφόρο ή ταξί την προέτρεψε να ενημερώσει κάποιον δικό της άνθρωπο προκειμένου να την μεταφέρει, και αφού ενημέρωσε συνάδελφό της, εκείνη την μετέφερε και εισήχθη έκτακτα στην Θωρακοχειρουργική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου όπου υποβλήθηκε σε οξυγονοθεραπεία.
Στις 17 Μαΐου 2024 μεταφέρθηκε για νοσηλεία στην Β’ Χειρουργική κλινική του ιδίου νοσοκομείου όπου έμεινε μέχρι και τις 20 Μαΐου 2024 προκειμένου να ελεγχθεί καλύτερα η κατάστασή της και να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση τοποθέτησης ιατρικού σωλήνα αν αυτό κρινόταν απαραίτητο.
Την ίδια ημέρα μεταφέρθηκε ξανά στην Θωρακοχειρουργική κλινική από όπου έλαβε και εξιτήριο.
Μέχρι σήμερα, όπως τονίζει, αντιμετωπίζει δυσκολία στην αναπνοή και απέχει αναγκαστικά, μετά τις οδηγίες των θεραπόντων ιατρών της, από τις καθημερινές δραστηριότητες άσκησης (βάδισμα, κολύμπι, χορό κτλ) τις οποίες συνήθιζε να έχει πριν το τραυματισμό της αυτό, αφού η οποιαδήποτε άσκηση, ακόμα και ελάχιστη, της προκαλεί αμέσως δύσπνοια και πίεση στο θώρακα.

Την υπόθεση χειρίζεται ο δικηγόρος κ. Γιώργος Κυπραίος.

Εγκληση κατά γυναικολόγου από ασθενή που διατείνεται ότι την τρύπησε σε επέμβαση τον πνεύμονα!

Με απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου επιδικάστηκε αποζημίωση σε μια κάτοικο της Ρόδου που κατά τη διάρκεια εγχείρησης αφαίρεσης ινομυώματος στη μήτρα της, αποσπάστηκε τμήμα ειδικού μεταλλικού εργαλείου που χρησιμοποίησε ιατρός και σφηνώθηκε στον ηπατικό λοβό της!
Πιο συγκεκριμένα, η κάτοικος της Ρόδου προσέφυγε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, δια του συνηγόρου της κ. Καζούλλη Καζουλλάκη, κατά ενός μαιευτήρα γυναικολόγου, μιας κλινικής και μιας ασφαλιστικής εταιρείας, που εκπροσωπήθηκαν από τους κ.κ. Γρηγόρη Μοράρη, Χριστόδουλο Μαλλιαράκη και Νικόλαο Σκορδίλη.
Η ενάγουσα υποστηρίζει ότι τον Σεπτέμβριο του 2012 σε γενόμενο επανέλεγχο στο ιδιωτικό ιατρείο του πρώτου εναγόμενου για παρακολούθηση ινομυώματος στη μήτρα της ο τελευταίος της συνέστησε στο πλαίσιο της ιατρικής του ιδιότητας την άμεση χειρουργική αφαίρεσή του με τη μέθοδο λαπαροσκοπίας, για τους κινδύνους της οποίας ουδέποτε την ενημέρωσε σχετικά, παρά της την παρουσίασε ως μία απλή χειρουργική επέμβαση ρουτίνας.
Οτι η επέμβαση διενεργήθηκε την 11η Νοεμβρίου 2012 και ολοκληρώθηκε με χρονική καθυστέρηση χωρίς να δοθεί εξήγηση από τον ίδιο και πως εξήλθε της κλινικής την επόμενη ημέρα δίχως την παραμικρή ενημέρωση για τυχόν επιπλοκή και ότι στις 22α Νοεμβρίου 2012 σε επόμενη επίσκεψή της την ενημέρωσε ότι κατά τη διάρκεια της επέμβασης είχε αποσπασθεί τμήμα του ειδικού μεταλλικού εργαλείου που χρησιμοποιούσε, το οποίο δεν κατάφερε να βρει και να αφαιρέσει, και το οποίο είχε σφηνωθεί στον ηπατικό λοβό, για την αφαίρεση του οποίου έχρηζε ειδικού χειρουργείου από εξειδικευμένο ιατρό.
Απότοκο αυτού ήταν αφενός η απαγόρευση διενέργειας στο σώμα της διαγνωστικής μεθόδου της μαγνητικής τομογραφίας, αφετέρου οι πόνοι και η δυσφορία που αισθάνεται στο σημείο εκείνο, καθώς και η ψυχολογική της επιβάρυνση εν γένει.
Τόνισε εξάλλου πως εξαιτίας της πλημμελούς ενημέρωσης του πρώτου εναγόμενου αναφορικά με τους κινδύνους της επιλεκτέας από αυτόν ιατρικής επεμβατικής μεθόδου, εξαιτίας της μη ορθής επιλογής της επεμβατικής μεθόδου, εξαιτίας της έλλειψης προσοχής κατά την άσκηση των ιατρικών του καθηκόντων προσέβαλε παράνομα την υγεία της και κατ’ επέκταση την προσωπικότητά της, κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στο υπό κρίση δικόγραφο.
Από τη μελέτη βιντεοληπτικού υλικού που εξέτασε πραγματογνώμονας που εξέτασε το δικαστήριο καταλήγει ανενδοίαστα στο συμπέρασμα ότι το εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε για την επέμβαση, του οποίου η αγορά χρονολογείται από το 2008, είχε ορατές φθορές λόγω της μακρόχρονης χρήσης του, οι οποίες σε συνδυασμό με τις συνθήκες του χειρουργείου οδήγησε στην απόσπαση του μικρού μέρους του κατά την έξοδό του από την κοιλία.
Οι φθορές αυτές δεν έγιναν αντιληπτές ούτε από τη νοσηλεύτρια εργαλειοδοσίας ούτε και από τους ιατρούς έως και την αποκόλληση του μέρους που παρέμεινε στην ασθενή, παρά το γεγονός ότι ήταν πασιφανείς και πρόδηλες.
Περαιτέρω προέκυψε κατά την πραγματογνωμοσύνη, αλλά και από την κοινή πείρα ότι η τελική θέση που βρέθηκε το μέρος του, ήτοι πίσω από τον ηπατικό λοβό, οφείλεται σε παράσυρσή του κατά την προσπάθεια ανεύρεσης από τους ιατρούς του χειρουργείου.
Το δικαστήριο έκρινε ότι υπήρξε αμελής συμπεριφορά των δύο πρώτων εναγόμενων που συνίσταται στην έλλειψη συντήρησης από το προσωπικό της δεύτερης ενάγουσας στο εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε, καθώς και στην κατά τη διάρκεια του χειρουργείου ακόμα και επαρκούς οπτικού ελέγχου του πριν τη χρήση του στο χειρουργείο, από ιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, προστηθέντες της δεύτερης εναγόμενης, κάτι που απολύτως όφειλαν και δύναντο να πράξουν ενόψει των εμφανών φθορών του μεταλλικού στοιχείου εκ της χρόνιας χρήσης του, που αποτυπώνονται και στην πραγματογνωμοσύνη.
Η παράλειψη δε αυτή οδήγησε τελικά αιτιωδώς στο επελθόν αποτέλεσμα της αποκόλλησής του κατά τη διάρκεια της επέμβασης εντός της κοιλιακής χώρας της ενάγουσας, στην παράλειψη ενδεδειγμένης ενέργειας από το γιατρό ήτοι στην άμεση κατά τη διάρκεια του χειρουργείου, και με παράταση της διάρκειας αυτού, με τη χρήση κατάλληλων μέσων αφαίρεση του από τον οργανισμό της, καθώς και στην παντελή έλλειψη ενημέρωσης προς αυτή παρά μόνο δώδεκα ημέρες μετά το χειρουργείο.
Το δικαστήριο με την απόφαση του έκανε δεκτή εν μέρει την αγωγή και υποχρέωσε τους δύο πρώτους εναγόμενους να καταβάλουν στην ενάγουσα το ποσό των 35.832,69 ευρώ ευθυνόμενοι αλληλεγγύως και εις ολόκληρον, με το νόμιμο τόκο επιδικίας από την επομένη της επίδοσης της αγωγής.
Κηρύσσει την απόφαση ως προς την ανωτέρω διάταξη προσωρινά εκτελεστή για το ποσό των 15.000 ευρώ.

Αποζημίωση σε μια κάτοικο της Ρόδου στο σώμα της οποίας έμεινε τμήμα μεταλλικού εργαλείου σε εγχείρηση