Το Δίκτυο Δομών καταπολέμησης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού «Εν|ΔΥΝΑΜωσΗ» αποτελείται από το Κέντρο Κοινότητας με Παράρτημα Ρομά της Διεύθυνσης Κοινωνικής Πολιτικής και Υγείας, το Συσσίτιο, το Κοινωνικό Φαρμακείο και τις Δομές Αστέγων (Ανοικτό Κέντρο Ημέρας και Υπνωτήριο) του Δημοτικού Οργανισμού Πρόνοιας (ΔΟΠ) και το εθνικό πρόγραμμα «Στέγαση και Εργασία για Αστέγους».

Ως σκοπό έχει, μέσα από την καταγραφή αναγκών, την ανάπτυξη κοινών δράσεων και την αξιοποίηση διαθέσιμων πόρων, την πρόληψη και την προώθηση πολιτικών κοινωνικής ένταξης, ενδυνάμωσης και αξιοπρεπούς διαβίωσης των ευάλωτων συμπολιτών μας για την ολοκληρωμένη υποστήριξη τους. Όλες οι δομές του Δικτύου συγχρηματοδοτούνται από το Πρόγραμμα Νότιο Αιγαίο 2021-2027

Την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026, μετά από πρόσκληση του 4ου ΓΕΛ Ρόδου το Δίκτυο Δομών παρουσίασε το έργο του στους μαθητές και μαθήτριες της πρώτης Λυκείου, οι οποίοι μαζί με την καθηγήτρια του Λίνα Φιλιππάκη ερευνούν τα θέματα αντιμετώπισης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Κύριος σκοπός της παρουσίασης ήταν να επιτευχθεί η ανάπτυξη της ενσυναίσθησης των παιδιών για τους συμπολίτες που βρίσκονται σε ένδεια και παράλληλα η ενεργοποίηση τους καλλιεργώντας τον εθελοντισμό και την ανάληψη πρωτοβουλιών.

Αρχικά η αν. προϊσταμένη Διεύθυνσης Κοινωνικής Πολιτικής και Υγείας Χριστίνα Καραγιάννη, ανέλυσε  την τοπική κοινωνία και οικονομία μέσα από στατιστικά στοιχεία και τον στρατηγικό σχεδιασμό του Δήμου Ρόδου στα θέματα  καταπολέμησης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Η Φωτεινή Ζανεττή, κοινωνική λειτουργός – Συντονίστρια του Κέντρου Κοινότητας και η Τσαμπίκα Καραγεώργη, Παιδαγωγός   με ειδίκευση στη Διαπολιτισμική Εκπαίδευση – Συντονίστρια του Παραρτήματος  Ρομά παρουσίασαν την ολιστική παρέμβαση των δομών σε ωφελούμενα νοικοκυριά που βρίσκονται σε ακραία φτώχεια ή απειλούνται από αυτή. Το Κέντρο Κοινότητας αποτελεί το βασικό σημείο επαφής του πολίτη με τις κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου, παρέχοντας ενημέρωση για επιδόματα, φορείς και προγράμματα κοινωνικής φροντίδας και μεριμνώντας για τη διασύνδεση και παραπομπή στις αρμόδιες υπηρεσίες. Το Παράρτημα Ρομά παρέχει εξατομικευμένη και μακροπρόθεσμη υποστήριξη στους ωφελούμενους Ρομά, προσφέροντας υποστήριξη στη σχολική ένταξη των παιδιών, ψυχοκοινωνική στήριξη, υποστήριξη σε διοικητικές-οικονομικές υποθέσεις, δράσεις προαγωγής υγείας και προώθησης στην απασχόληση.

Έπειτα, τη σκυτάλη έλαβε η Δέσποινα Περάκη κοινωνική λειτουργός – Συντονίστρια της Δομής Συσσιτίου, η οποία ανέδειξε το ρόλο και τη συνεισφορά του Συσσιτίου και του Κοινωνικού Φαρμακείου στον τοπικό πληθυσμό. Η Δομή Συσσιτίου συλλέγει παρασκευάζει, συσκευάζει και διανέμει καθημερινά δύο γεύματα σε ωφελούμενους ευάλωτων ομάδων, ενώ το Κοινωνικό Φαρμακείο συγκεντρώνει, αποθηκεύει και διανέμει φάρμακα και άλλα είδη φροντίδας υγείας σε άπορους, άνεργους και ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού.

Η Ελένη Κορωναίου, ψυχολόγος του Υπνωτηρίου και ο Γεώργιος Γόμπος, Λογιστής – Σύμβουλος Απασχόλησης του Ανοικτού Κέντρου Ημέρας των Δομών Αστέγων παρουσίασαν τις εξειδικευμένες παρεχόμενες υπηρεσίες προς τους άστεγους.  Το Υπνωτήριο αποτελεί δομή φιλοξενίας που καλύπτει επείγουσες στεγαστικές ανάγκες όσων διαβιούν στο δρόμο, ενώ στο ΑΚΗΑ αντιμετωπίζονται οι βασικές καθημερινές ανάγκες των αστέγων, η πρωτοβάθμια υγειονομική φροντίδα, η ατομική φροντίδα και υγιεινή, η σίτιση, η ψυχοκοινωνική στήριξη και η ένταξή τους στον κοινωνικό και οικονομικό ιστό.

Τέλος, παρουσιάστηκε το εθνικό πρόγραμμα «Στέγαση και Εργασία για τους Άστεγους» του  Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας το οποίο απευθύνεται σε νοικοκυριά που διαβιούν σε συνθήκες έλλειψης στέγης με σκοπό να αντιμετωπιστεί η αστεγία και οι συνέπειες της. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επιδότηση ενοικίου, καθώς και κάλυψη δαπανών για οικοσκευή και λοιπές λειτουργικές ανάγκες του νοικοκυριού. Παράλληλα, το άτομο ή η οικογένεια υποστηρίζεται στην εύρεση εργασίας, στην ανάπτυξη δεξιοτήτων και στηρίζεται ψυχοκοινωνικά.

Η Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής, Αλληλεγγύης, Ισότητας και Προσχολικής Αγωγής Σαββίνα Παπαγεωργίου καθώς και το Δίκτυο Δομών «Εν|ΔΥΝΑΜωσΗ»  ευχαριστούν θερμά τον Διευθυντή του 4ου Γενικού Λυκείου, τους καθηγητές και τις καθηγήτριες και φυσικά τους μαθητές και τις μαθήτριες της πρώτης τάξης για τη θερμή υποδοχή και τη φιλοξενία τους.

Το Δίκτυο Δομών καταπολέμησης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού «ΕνΔΥΝΑΜωσΗ» του Δήμου Ρόδου στο 4ο ΓΕΛ

Προφίλ συνταξιούχων και εισοδηματική πίεση
Οι περισσότεροι συνταξιούχοι είναι ηλικίας 66 έως 75 ετών, κυρίως άνδρες, εγκατεστημένοι στην Αττική και την Κεντρική Μακεδονία. Η μεγαλύτερη μερίδα κύριων συντάξεων κινείται στα επίπεδα μεταξύ 500 και 1.000 ευρώ, αντανακλώντας τόσο το ύψος των μισθών της εργασιακής ζωής τους όσο και τα χρόνια ασφάλισης. Παράλληλα, η χαμηλή αγοραστική δύναμη και οι αυξημένες ανάγκες υγείας λειτουργούν σωρευτικά, επιβαρύνοντας την ποιότητα ζωής.

Ο ρόλος της εθνικής σύνταξης
Η εθνική σύνταξη αποδεικνύεται κρίσιμο στοιχείο για τη συγκράτηση του συντελεστή αναπλήρωσης σε ανεκτά επίπεδα. Με μέσες συντάξιμες αποδοχές στα 1.300 ευρώ και μέσο χρόνο ασφάλισης 32 ετών, η αναπλήρωση φθάνει το 77% εξαιτίας της εθνικής σύνταξης. Αν οι μέσες αποδοχές ήταν υψηλότερες, ο ρόλος της εθνικής σύνταξης θα υποχωρούσε αναλογικά. Αντίστροφα, χωρίς την εθνική σύνταξη, το συνολικό ποσό που θα λάμβανε ο μέσος συνταξιούχος δεν θα ξεπερνούσε τα 600 ευρώ, με την αναπλήρωση να περιορίζεται στο 45%.

Χωρίς την εθνική σύνταξη, το ποσοστό των συνταξιούχων άνω των 65 ετών που θα βρίσκονταν κάτω από το όριο της φτώχειας θα εκτοξευόταν στο 32,4% από 24,9% σήμερα. Δηλαδή, ένας στους τρεις θα ζούσε σε συνθήκες φτώχειας.

Ο δεύτερος και ο τρίτος πυλώνας ασφάλισης, που αφορούν επαγγελματικά ταμεία και ιδιωτικές ασφαλιστικές, δεν ενσωματώνουν την αρχή της αλληλεγγύης. Στα κεφαλαιοποιητικά σχήματα, ο ασφαλισμένος λαμβάνει μόνο ό,τι έχει αποταμιεύσει. Έτσι, σε περιπτώσεις πρόωρης αναπηρίας ή θανάτου, η σύνταξη που προκύπτει είναι χαμηλή, λόγω μικρής συσσώρευσης εισφορών.

 Το ερώτημα της διπλής υποχρεωτικής αποταμίευσης
Μετά την ίδρυση του ΤΕΚΑ, όπου οι νέοι ασφαλισμένοι καταβάλλουν ήδη 6% του μισθού τους σε ατομικούς λογαριασμούς, τίθεται ζήτημα για το κατά πόσο μπορεί να επιβληθεί δεύτερη υποχρεωτική αποταμίευση στο πλαίσιο του δεύτερου πυλώνα. Το θέμα αυτό συνδέεται με το συνολικό σχεδιασμό της κοινωνικής ασφάλισης και τις μελλοντικές δημοσιονομικές ανάγκες.

Πηγή: newmoney.gr

Συντάξεις κάτω των 1.000 ευρώ: Η πραγματικότητα για έξι στους δέκα

Αυτά είναι τα βασικά ευρήματα της έκθεσης για τη φτώχεια στην Ελλάδα 2025, της έβδομης συνεχόμενης έκδοσης του Ελληνικού Δικτύου για την Καταπολέμηση της Φτώχειας (EAPN Greece), που αξιολογεί με περιεκτικό τρόπο τη φτώχεια, τις ανισότητες και τον κοινωνικό αποκλεισμό, σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό παγκόσμιο και εθνικό περιβάλλον. Αξιολογεί δε την πρόοδο υλοποίησης της εθνικής στρατηγικής για την κοινωνική ένταξη και τη μείωση της φτώχειας (2021-2027), αναδεικνύει τις νέες ανάγκες, καθώς και τα κενά, ενώ περιλαμβάνει και μια σειρά από βασικές συστάσεις πολιτικής.

Δουλεύουμε περισσότερο από όλους στην Ε.Ε.
Το κεντρικό συμπέρασμα της φετινής έρευνας είναι ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει επίμονες, εξελισσόμενες και αναδυόμενες μορφές φτώχειας. Η αγοραστική δύναμη των μισθών και των συντάξεων είναι η χαμηλότερη της Ευρώπης. Το σύστημα φορολόγησης επιβαρύνει δυσανάλογα τα οικονομικά αδύναμα νοικοκυριά. Οι κοινωνικές πολιτικές που εφαρμόζονται για τους πιο ευάλωτους πληθυσμούς δεν καταφέρνουν να τους βγάλουν από τη φτώχεια. Υπάρχει ανάγκη αποτελεσματικότερης συνεργασίας σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης.

Η έκθεση για τη φτώχεια στην Ελλάδα 2025 υπογραμμίζει ότι η βιώσιμη πρόοδος δεν εξαρτάται μόνο από τους δείκτες της οικονομίας, αλλά από την ορατότητα, την αξιοπρέπεια και την ενδυνάμωση όλων όσοι ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ειδική αναφορά και ανάλυση στο μέτρο του ΕΕΕ, λαμβάνοντας υπόψη τις μαρτυρίες των ωφελουμένων και των επαγγελματιών που το χορηγούν, καταλήγοντας σε συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής προς το υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, αλλά και το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών.

Καταδεικνύει επίσης την επιδείνωση της στεγαστικής ανασφάλειας, του άγχους που πηγάζει από ζητήματα ψυχικής υγείας και του ψηφιακού αποκλεισμού, ενώ αναδύονται ευαλωτότητες μεταξύ προσφύγων, μονογονεϊκών οικογενειών, ηλικιωμένων, γυναικών που βιώνουν βία, άτυπων παρόχων φροντίδας και αγροτικών πληθυσμών. Διαπιστώνει δε την ύπαρξη «κρυφής αστεγίας», καθώς και ότι η ενεργειακή φτώχεια έχει ενταθεί, αποκαλύπτοντας τα κενά στο ισχύον σύστημα προστασίας. Τα προβλήματα με το Ταμείο Ευρωπαϊκής Βοήθειας για τη φτώχεια και οι καθυστερήσεις έχουν δυσχεράνει την κατάσταση. Η έκθεση προτείνει, μεταξύ άλλων, την αναγνώριση και υποστήριξη των «αόρατων πληθυσμών», μέσα από τη χαρτογράφηση και στήριξή τους, τη μεταρρύθμιση των δομών, με ενίσχυση της συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων φορέων και υπουργείων, καθώς και τη διασφάλιση της συνοχής σε δημοσιονομικό και πολιτικό επίπεδο, με αλλαγή, για παράδειγμα, του φορολογικού συστήματος και κοινωνικά δίκαιες πολιτικές που σχετίζονται με την πράσινη και την ψηφιακή μετάβαση.

Πηγή: kathimerini.gr

Σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού το 26,9% του πληθυσμού

Η Αθηναία ήταν ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους που πήγαν αυτόν τον μήνα σε τετράωρη εκδρομή στην παραλία Αυλάκι, μία ώρα βόρεια της πρωτεύουσας. Πολλοί κουβαλούσαν πλαστικά ψυγειάκια και σπιτικά φαγητά.

«Δεν υπάρχουν χρήματα»
«Ερχόμαστε εδώ γιατί δεν υπάρχουν χρήματα», λέει η Βασιλείου, για την οποία οι ημερήσιες εξορμήσεις έχουν αντικαταστήσει τις εβδομαδιαίες διακοπές τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Την ώρα που η τουριστική βιομηχανία της Ελλάδας ακμάζει και τα κρυστάλλινα νερά της εκτεταμένης ακτογραμμής της κατακλύζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πολλοί Έλληνες μένουν στο περιθώριο -θύματα της εκτόξευσης των τιμών και της στασιμότητας στους μισθούς.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σχεδόν οι μισοί Έλληνες δεν μπόρεσαν πέρυσι να αντέξουν οικονομικά μία εβδομάδα διακοπών -το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ μετά τη Ρουμανία. Στην Ιταλία το ποσοστό είναι περίπου ένας στους τρεις, ενώ στη Γαλλία ένας στους πέντε. Πρόκειται μόνο για μικρή βελτίωση σε σχέση με το 2019, τον χρόνο μετά την έξοδο της Ελλάδας από τη δεκαετή οικονομική κρίση.

Τα πολυτελή θέρετρα έχουν εκτοπίσει τα οικονομικά ενοικιαζόμενα δωμάτια και τα κάμπινγκ που κάποτε έκαναν προσιτούς προορισμούς όπως η Σαντορίνη, η Μύκονος και η Πάρος για τις ελληνικές οικογένειες.Ο τουρισμός αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της οικονομίας, συνεισφέροντας περίπου το 12% του ΑΕΠ. Όμως, καθώς οι επιχειρήσεις στοχεύουν όλο και περισσότερο στους ξένους επισκέπτες, πολλές δεν κλείνουν το καλοκαίρι, στερώντας από τους ντόπιους εργαζόμενους τη δυνατότητα να κάνουν διακοπές.

Ανάμεσά τους ο Ιωσήφ Σολανάκης, που ένα απόγευμα του Αυγούστου περίμενε κάτω από την Ακρόπολη πελάτες για να κάνουν βόλτα.

«Τα χρήματα που βγάζω το καλοκαίρι πρέπει να με κρατήσουν και τους μήνες που δεν υπάρχει πολλή δουλειά», είπε γελώντας. «Τη θάλασσα τη χαίρομαι μόνο όταν μπορώ να ξεκλέψω λίγες ώρες».

Η ανησυχία για την «φτώχεια στις διακοπές» -έναν όρο που επινόησαν τα συνδικάτα- εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη, καθώς η ακρίβεια χαλάει τα καλοκαιρινά σχέδια.

«Αυτό είναι φτώχεια»
Στην Ιταλία, λουόμενοι κατακλύζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διαμαρτυρόμενοι για τις εξωφρενικές τιμές μιας ξαπλώστρας και μιας ομπρέλας, το κεντρικό στοιχείο των ιταλικών διακοπών στη θάλασσα. Σε δημοφιλείς παραλίες της Ριβιέρας το κόστος μπορεί να φτάσει έως και τα 80 ευρώ την ημέρα, ενώ σε πολυτελείς προορισμούς αγγίζει αρκετές εκατοντάδες.

Στην Ελλάδα, πολλοί παίρνουν μαζί τις δικές τους ομπρέλες, κουβαλούν σπιτικό φαγητό σε τάπερ -εικόνες που θυμίζουν τη δεκαετία του ’80- και βασίζονται στα λεωφορεία αντί για πλοία ή αεροπλάνα.

Ένα εξαήμερο ταξίδι σε νησί για τετραμελή οικογένεια κοστίζει περίπου 3.500 ευρώ, σε μια χώρα όπου ο μέσος μισθός μετά βίας ξεπερνά τα 1.000 ευρώ, σύμφωνα με τον Γιώργο Λεχουρίτη, πρόεδρο του Ινστιτούτου Καταναλωτών Ελλάδας. Τα αυξανόμενα έξοδα για ενοίκιο και λογαριασμούς απορροφούν σχεδόν όλο αυτό το ποσό.

«Με τα υπόλοιπα πρέπει να ζήσεις -και αυτό είναι φτώχεια», είπε ο Λεχουρίτης.

Ο Νίκος Μαργαρίτης, συνταξιούχος, δήλωσε καθ’ οδόν προς το Αυλάκι ότι η ενοικίαση καταλυμάτων είναι απρόσιτη για τον περιορισμένο προϋπολογισμό του.

«Κάποιος που έχει εργαστεί 35 ή 40 χρόνια θα έπρεπε να λαμβάνει περισσότερη στήριξη», είπε. «Έχω δουλέψει 42 χρόνια. Δεν αξίζω κάτι καλύτερο; Το αξίζω».

Πηγή: ethnos.gr

Οι διακοπές της φτώχειας: Οι Έλληνες μένουν εκτός νησιών – Εικόνες άλλης εποχής στις παραλίες με τάπερ και ομπρέλα από το σπίτι Το ρεπορτάζ του Associated Press

Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμα και σε καθεμία από τις τέσσερις μεγάλες οικονομίες της ΕΕ (Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία και Ιταλία), πάνω από 5 εκατομμύρια εργαζόμενοι δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά μια εβδομάδα διακοπών, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat που δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων (ETUC).

«Το διάλειμμα με την οικογένεια ή τους φίλους είναι σημαντικό για τη σωματική και ψυχική μας υγεία και αποτελεί βασικό μέρος του ευρωπαϊκού κοινωνικού συμβολαίου», δήλωσε η γενική γραμματέας της ETUC, Esther Lynch, επικρίνοντας την κατάσταση.

Η φτώχεια των διακοπών μεταξύ των εργαζομένων αυξάνεται

Η φτώχεια των διακοπών μεταξύ των εργαζομένων αυξάνεται σε ολόκληρη την ΕΕ, σημειώνοντας την τρίτη συνεχή ετήσια αύξηση.

Το 2022, 40,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι δήλωσαν ότι δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά μια εβδομάδα διακοπών μακριά από το σπίτι τους.

Στην Ελλάδα, το 20% των εργαζομένων δεν αντέχει οικονομικά μία εβδομάδα διακοπών

Ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε 41,5 εκατομμύρια το 2023 – μια αύξηση πάνω από ένα εκατομμύριο εργαζομένων μέσα σε μόλις ένα χρόνο. Το μερίδιο των εργαζομένων που επλήγησαν αυξήθηκε από 14% σε 15%.

«Τα ευρήματα είναι το αποτέλεσμα μιας ολοένα και πιο άνισης οικονομίας, στην οποία οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις διακοπές τους, λόγω της αύξησης του κόστους διαμονής, μεταφοράς και διατροφής, σε συνδυασμό με τη μείωση της αγοραστικής δύναμης και την κερδοσκοπία», τονίζει η ETUC.

Χάσμα Ανατολής – Δύσης
Τα στοιχεία αποκαλύπτουν έντονες διαφορές στην οικονομική προσιτότητα των διακοπών σε ολόκληρη την ΕΕ, ιδίως μεταξύ της Ανατολικής/Νότιας Ευρώπης και της Δυτικής/Βόρειας Ευρώπης.

Η Ρουμανία βρίσκεται στην κορυφή της λίστας, με το 32% των εργαζομένων να μην μπορούν να αντέξουν οικονομικά διακοπές μιας εβδομάδας.

Από κοντά ακολουθούν η Ουγγαρία (26%), η Βουλγαρία (24%), η Πορτογαλία και η Κύπρος (αμφότερες 23%) και η Σλοβακία (22%).

Στην Ελλάδα, το 20% των εργαζομένων δεν μπορούν να κάνουν διακοπές μιας εβδομάδας – με την χώρα μας να βρίσκεται έξι θέσεις πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ (15%).

Οι σκανδιναβικές χώρες – Φινλανδία, Σουηδία και Δανία -μαζί με την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο και την Σλοβενία, αναφέρουν τα χαμηλότερα επίπεδα φτώχειας στις διακοπές, που κυμαίνονται μεταξύ 5% και 7%.

Η Τσεχία, η Αυστρία και το Βέλγιο ανέφεραν ποσοστά φτώχειας σε επίπεδο διακοπών 10% ή κάτω από αυτό.

Παρά την οικονομική τους βαρύτητα, ακόμη και οι μεγαλύτερες οικονομίες της ΕΕ αναφέρουν σχετικά επίπεδα φτώχειας στις διακοπές. Μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων χωρών του μπλοκ, η Ισπανία (18%) και η Ιταλία (17%) υπερβαίνουν το μέσο όρο της ΕΕ που είναι 15%.

Η Γαλλία (12%) και η Γερμανία (11%) υπολείπονται του μέσου όρου, αλλά και οι δύο εξακολουθούν να παραμένουν πάνω από το 10%.

Οι μεγάλες «4»: Πάνω από 5 εκατομμύρια ανά χώρα δεν έχουν την πολυτέλεια για διακοπές
Οι απόλυτοι αριθμοί μιλούν πιο δυνατά από τα ποσοστά. Πάνω από 5 εκατομμύρια εργαζόμενοι σε καθεμία από τις τέσσερις μεγάλες χώρες της ΕΕ δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να κάνουν διακοπές το 2023. Στην Ιταλία, ο αριθμός ανήλθε σε 6,2 εκατομμύρια, ακολουθούμενος από 5,8 εκατομμύρια στη Γερμανία, 5,6 εκατομμύρια στην Ισπανία και 5,1 εκατομμύρια στη Γαλλία.

Πάνω από 3,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι στη Ρουμανία και την Πολωνία δεν μπορούσαν επίσης να αντέξουν οικονομικά τις διακοπές τους. Ο αριθμός αυτός ξεπερνούσε το 1,5 εκατομμύριο στην Ουγγαρία και την Πορτογαλία.

Στην Αυστρία και την Ολλανδία, πάνω από 550.000 εργαζόμενοι δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά ούτε μία εβδομάδα διακοπών, παρά το γεγονός ότι εργάζονταν ή είχαν επιχείρηση.

«Αφού εργάζονται σκληρά όλο το χρόνο, είναι το λιγότερο που θα πρέπει να περιμένουν οι εργαζόμενοι, να έχουν την οικονομική δυνατότητα – και δεν θα πρέπει να επιτραπεί να γίνει πολυτέλεια για λίγους το να μπορούν να κάνουν διακοπές», τόνισε χαρακτηριστικά η γενική γραμματέας της ETUC.

«Ωστόσο, τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η Ευρώπη έχει μια ποιοτική έκτακτη ανάγκη απασχόλησης και πως το κοινωνικό μας συμβόλαιο συνεχίζει να καταρρέει, ως αποτέλεσμα της αυξανόμενης οικονομικής ανισότητας», προσέθεσε.

Συνδέεται η φτώχεια στις διακοπές με το εισόδημα;
Υπάρχει μια μέτρια αρνητική συσχέτιση μεταξύ του ποσοστού των εργαζομένων που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά μια εβδομάδα διακοπών εκτός σπιτιού και των ετήσιων καθαρών αποδοχών.

Αυτό σημαίνει ότι όσο αυξάνονται οι καθαρές αποδοχές, το ποσοστό των εργαζομένων που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τέτοιες διακοπές τείνει να μειώνεται.

Ωστόσο, δεδομένου ότι η συσχέτιση είναι μέτρια, αυτό υποδηλώνει επίσης ότι σε ορισμένες χώρες η σχέση αυτή δεν είναι ισχυρή ή δεν ακολουθεί τη γενική τάση τόσο στενά.

Για παράδειγμα, η Ιρλανδία (43.897 ευρώ) είχε μία από τις υψηλότερες ετήσιες καθαρές αποδοχές στην ΕΕ το 2023, ωστόσο η φτώχεια των διακοπών παραμένει συγκριτικά υψηλή.

Αντίθετα, η Σλοβενία έχει χαμηλό επίπεδο φτώχειας διακοπών μεταξύ των εργαζομένων, παρόλο που τα εισοδήματα είναι παρόμοια με τις χώρες όπου περισσότεροι άνθρωποι αγωνίζονται να αντέξουν οικονομικά τις διακοπές τους.

Η συσχέτιση μεταξύ εργαζομένων και γενικού πληθυσμού
Συγκρίνοντας τους εργαζόμενους (ηλικίας 15-64 ετών) και τον γενικό πληθυσμό ηλικίας 16 ετών και άνω, το Euronews Business διαπίστωσε μια ισχυρή συσχέτιση: όσο υψηλότερο είναι το ποσοστό των εργαζομένων που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τις διακοπές τους, τόσο υψηλότερο τείνει να είναι και στον γενικό πληθυσμό.

Το 2023, μεταξύ του γενικού πληθυσμού, το ποσοστό των ατόμων που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά διακοπές μιας εβδομάδας κυμαίνεται από 11% στο Λουξεμβούργο έως 60% στη Ρουμανία, ενώ ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 29%.

Αυτό υποδηλώνει ότι το ποσοστό στον γενικό πληθυσμό είναι σχεδόν διπλάσιο από αυτό των εργαζομένων.

Ειδικοί μιλώντας στο Euronews Business εξηγούν ότι οι διαφορές μεταξύ των χωρών συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με την ισχύ των οικονομιών τους.

Το επίπεδο του διαθέσιμου εισοδήματος παίζει καθοριστικό ρόλο, καθώς επηρεάζει άμεσα την ικανότητα των ανθρώπων να ξοδεύουν για διακοπές – ιδιαίτερα όταν εξετάζονται τα στοιχεία για τον γενικό πληθυσμό.

Η ETUC καλεί τις εθνικές κυβερνήσεις να εφαρμόσουν πλήρως την οδηγία για τον κατώτατο μισθό και προτρέπει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να διασφαλίσει ότι η δέσμη μέτρων για την ποιοτική απασχόληση, που αναμένεται φέτος, θα περιλαμβάνει νομοθεσία για την επανεξισορρόπηση της οικονομίας, καθιστώντας τον σεβασμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων προϋπόθεση για την πρόσβαση σε δημόσιες συμβάσεις (σ.σ. και στα δικά μας!).

Πηγή: in.gr

Δεν πάνε διακοπές 42 εκατομμύρια εργαζόμενοι της ΕΕ – Για ποιους είναι οι πιο απλησίαστες στην Ευρώπη;

Η αύξηση του ποσοστού του κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού (δείκτης που συντίθεται από τους επιμέρους δείκτες του κινδύνου φτώχειας, της υλικής και κοινωνικής στέρησης και της χαμηλής έντασης εργασίας) οφείλεται στην αύξηση του ποσοστού κινδύνου φτώχειας, σε 19,6% το 2024 από 18,9% το 2023 και της υλικής και κοινωνικής στέρησης σε 14,0% το 2024 από 13,5% το 2023.

Ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού είναι υψηλότερος στην περίπτωση των παιδιών ηλικίας 17 ετών και κάτω (27,9%), μειωμένος σε σχέση με το 2023 (28,1%).

Το ποσοστό πληθυσμού ηλικίας 18-64 ετών που διαβιεί σε νοικοκυριά με χαμηλή ένταση εργασίας υπολογίζεται σε 8,6% επί του συνόλου του πληθυσμού αυτής της ομάδας ηλικιών, εμφανίζοντας μείωση κατά 0,9 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το έτος 2023. Το ποσοστό για τους άνδρες ανέρχεται σε 7,6% και για τις γυναίκες σε 9,7%.

Σε δύο Μεγάλες Γεωγραφικές Περιοχές – NUTS 1 – (Αττική, Νησιά Αιγαίου και Κρήτη) καταγράφονται ποσοστά κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού χαμηλότερα από αυτό του συνόλου της Χώρας, ενώ στις άλλες δύο Μεγάλες Γεωγραφικές Περιοχές (Βόρεια Ελλάδα, Κεντρική Ελλάδα) τα αντίστοιχα ποσοστά είναι υψηλότερα.

Το ποσοστό του κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού νοικοκυριών με έναν ενήλικα και τουλάχιστον ένα εξαρτώμενο παιδί ανέρχεται σε 43,7%, ενώ των νοικοκυριών με εξαρτώμενα παιδιά ανέρχεται σε 28,9% και των νοικοκυριών χωρίς εξαρτώμενα παιδιά σε 20,6%.

Ο πληθυσμός που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού που διαβιεί σε ιδιόκτητη κατοικία με οικονομικές υποχρεώσεις ανέρχεται σε 22,0%, σε ιδιόκτητη κατοικία χωρίς οικονομικές υποχρεώσεις σε 24,6%, ενώ σε ενοικιασμένη κατοικία σε 32,2%.

Το κατώφλι της φτώχειας 

Το κατώφλι της φτώχειας ανέρχεται στο ποσό των 6.510 ευρώ ετησίως για μονοπρόσωπο νοικοκυριό και σε 13.671 ευρώ για νοικοκυριά με δύο ενήλικες και δύο εξαρτώμενα παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών. Το κατώφλι της φτώχειας ορίζεται στο 60% του διάμεσου συνολικού ισοδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, το οποίο εκτιμήθηκε σε 10.850 ευρώ, ενώ το μέσο ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών της Χώρας εκτιμήθηκε σε 20.103 ευρώ.

Το έτος 2024 (περίοδος αναφοράς εισοδήματος το έτος 2023), το 19,6% του συνολικού πληθυσμού της Χώρας ήταν σε κίνδυνο φτώχειας μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις, σημειώνοντας αύξηση κατά 0,7 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το προηγούμενο έτος.

Εξέλιξη του εισοδήματος των νοικοκυριών

Το 13,3 % των νοικοκυριών δήλωσε ότι το εισόδημά του αυξήθηκε κατά τους τελευταίους δώδεκα μήνες, το 10,2% των νοικοκυριών δήλωσε ότι μειώθηκε και το 76,6% των νοικοκυριών ότι παρέμεινε το ίδιο.

Το μέσο ισοδύναμο ατομικό διαθέσιμο εισόδημα ανήλθε σε 12.391 ευρώ, αυξημένο κατά 7,3% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Στο Γράφημα 8 εμφανίζεται η εξέλιξη του εισοδήματος από το έτος 2015 έως το έτος 2024.

Νοικοκυριά

Τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας εκτιμώνται σε 842.421 σε σύνολο 4.298.067 νοικοκυριών και τα μέλη τους σε 1.996.833 στο σύνολο των 10.187.923 ατόμων του εκτιμώμενου πληθυσμού της Χώρας που διαβιεί σε ιδιωτικά νοικοκυριά.

Ο κίνδυνος φτώχειας μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις, για παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) ανέρχεται σε 22,4%, σημειώνοντας αύξηση κατά 0,6 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2023 (21,8%), ενώ για τις ομάδες ηλικιών 18-64 ετών και 65 ετών και άνω ανέρχεται σε 19,1% (18,6% το 2023) και 18,8% (17,6% το 2023), αντίστοιχα.

Για το 2024 η κύρια πηγή εισοδήματος των νοικοκυριών της Χώρας είναι το εισόδημα από εργασία (70,6%) και ακολουθεί το εισόδημα από συντάξεις (23,4%).

Εκπαίδευση

Από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ προκύπτει ακόμα πως όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο εκπαίδευσης τόσο μικρότερο είναι το ποσοστό του κινδύνου φτώχειας. Για το έτος 2024, ο κίνδυνος φτώχειας εκτιμάται σε 28,2% για όσους έχουν ολοκληρώσει προσχολική, πρωτοβάθμια και το πρώτο στάδιο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σε 19,1% για όσους έχουν ολοκληρώσει το δεύτερο στάδιο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, και σε 7,1% για όσους έχουν ολοκληρώσει το πρώτο και το δεύτερο στάδιο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Οι εργαζόμενοι 18 ετών και άνω αντιμετωπίζουν χαμηλότερο κίνδυνο φτώχειας σε σύγκριση με τους ανέργους και τους οικονομικά μη ενεργούς. Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας για τους εργαζομένους 18 ετών και άνω ανέρχεται σε 10,5%, σημειώνοντας αύξηση κατά 0,6 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το έτος 2023. Μείωση κατά 0,1 ποσοστιαίες μονάδες παρουσίασε το ποσοστό κινδύνου φτώχειας για τις εργαζόμενες γυναίκες 18 ετών και άνω, και αύξηση κατά 1,1 ποσοστιαίες μονάδες το ποσοστό για τους εργαζόμενους άνδρες, με τα αντίστοιχα ποσοστά να διαμορφώνονται σε 7,3% και 12,9%.

Για τους ανέργους, όπως ήδη αναφέρθηκε, ο κίνδυνος φτώχειας είναι σημαντικά μεγαλύτερος και ανέρχεται σε 49,2%, παρουσιάζοντας σημαντική διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών (61,0% και 40,7% αντίστοιχα). Ο κίνδυνος φτώχειας για όσους είναι οικονομικά μη ενεργοί (μη συμπεριλαμβανομένων των συνταξιούχων) αυξήθηκε κατά 0,5 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2023 και ανήλθε σε 31,9%.

Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας για τους εργαζομένους 18-64 ετών ανέρχεται σε 10,5%, σημειώνοντας αύξηση κατά 0,7 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το έτος 2023. Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας για τις εργαζόμενες γυναίκες 18-64 ετών παρέμεινε σταθερό (7,3%) ενώ αύξηση κατά 1,2 ποσοστιαίες μονάδες παρουσίασε το αντίστοιχο ποσοστό για τους εργαζόμενους άνδρες 18-64 ετών με το ποσοστό να διαμορφώνεται σε 12,9%.

Ο κίνδυνος φτώχειας για τους εργαζομένους με πλήρη απασχόληση ανέρχεται σε 9,8%, ενώ για τους εργαζομένους με μερική απασχόληση ανέρχεται σε 20,6%.

Κοινωνικές μεταβιβάσεις

Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας πριν από όλες τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (δηλαδή μη συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιδομάτων4 και των συντάξεων5 στο συνολικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών) ανέρχεται σε 45,0% ενώ, όταν περιλαμβάνονται μόνο οι συντάξεις και όχι τα κοινωνικά επιδόματα, μειώνεται στο 23,5%.

Αναφορικά με τα κοινωνικά επιδόματα, επισημαίνεται ότι αυτά περιλαμβάνουν παροχές κοινωνικής βοήθειας (όπως το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, το επίδομα στέγασης, το επίδομα θέρμανσης κ.λπ.), οικογενειακά επιδόματα (όπως επιδόματα τέκνων), καθώς και επιδόματα ή βοηθήματα ανεργίας, ασθένειας, αναπηρίας ή ανικανότητας, ή και εκπαιδευτικές παροχές. Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις ανέρχεται σε 19,6%, ως εκ τούτου διαπιστώνεται ότι τα κοινωνικά επιδόματα συμβάλλουν στη μείωση του ποσοστού του κινδύνου φτώχειας κατά 3,9 ποσοστιαίες μονάδες ενώ, εν συνεχεία, οι συντάξεις κατά 21,5 ποσοστιαίες μονάδες. Το σύνολο των κοινωνικών μεταβιβάσεων μειώνει το ποσοστό του κινδύνου φτώχειας κατά 25,4 ποσοστιαίες μονάδες.

Πηγή: Reporter.gr

«Παγωμένο» το εισόδημα του 77% των νοικοκυριών – Αυξήθηκε ο κίνδυνος φτώχειας

Ο Άδωνις Γεωργιάδης αναφερόμενος αρχικά στο Καλάθι του Νοικοκυριού είπε πως είναι εξαιρετικά υπερήφανος που συνεχίζεται για τρίτη χρονιά, καθώς έγινε υπό των ημερών του στο υπουργείο Ανάπτυξης. «Το εργαλείο δούλεψε και την επόμενη χρονιά από όταν έφυγα από τα υπουργείο ο Economist έδωσε στην Ελλάδα το χρυσό μετάλλιο για το καλάθι του νοικοκυριού», τόνισε.

«Σύμφωνα με την στατιστική και την Eurostat, τουλάχιστον 2 στους 3 που αισθάνονται φτωχοί, δεν είναι»
Αναφερόμενος στις δηλώσεις του σχετικά με την φτώχεια στην Ελλάδα και αν τελικά οι Έλληνες είναι φτωχοί ή απλώς αισθάνονται έτσι, είπε: «Εγώ σχολίασα έναν πίνακα της Eurostat που μετρά την πραγματική με την υποκειμενική φτώχεια. Η Ελλάδα έχει περίπου 26% κάτω από τη φτώχεια και το 80% λένε ότι είναι φτωχοί. Η δεύτερη χώρα ήταν στις 20 μονάδες η διαφορά. Σύμφωνα με την στατιστική και την Eurostat, τουλάχιστον 2 στους 3 που αισθάνονται φτωχοί, δεν είναι.

Εγώ δεν είπα ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν φτωχοί. Ένα από τα μεγάλα προβλήματα των στατιστικών δεικτών είναι το μαύρο χρήμα. ‘Αρα αυτοί οι δείκτες για την Ελλάδα είναι σχετικοί. Το να είναι ένα μήνα πριν τα Χριστούγεννα όλα τα καταλύματα κλειστά, δεν δικαιολογείται. Πώς πάνε διακοπές, αφού δεν έχουν; Έχουν εισοδήματα που δεν είναι δηλωμένα, αυτή είναι η απάντηση.

Λέμε ανεργία 9%, αλλά πήγαινε και βρες εργάτη, υπάλληλο και καθαρίστρια. Παίρνει η ΔΥΠΑ τηλέφωνο σε 100 δηλωθέντες ανέργους και λένε και οι 100 όχι. Αν δεν έχεις χρήματα, ακόμα και χαμηλό να είναι το μεροκάματο, θα πας. Για να μην πας, πάει να πει ότι έχεις από κάπου αλλού εισόδημα. Ας αφήσουμε όλη μέρα την κλάψα λοιπόν. Στην πενταετία του Μητσοτάκη ο κόσμος περνάει καλύτερα και όχι χειρότερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προβλήματα και δεν πρέπει να σκιστούμε για να τα λύσουμε».

Σημείωσε ότι το μεγάλο στοίχημα της κυβέρνησης είναι να πάνε τον μέσο μισθό πάνω από τα 1.500 ευρώ, ενώ αναφερόμενος στις τράπεζες είπε πως επί θητείας του μπήκαν τα μεγαλύτερα πρόστιμα.

Σχολιάζοντας τις καταγγελίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας για τα στρατιωτικά νοσοκομεία, ο υπουργός είπε: «Η περίπτωση του να πάρει κάποιος βιοψία ένα χρόνο μετά, είναι αδιανόητα απαράδεκτη. Ο υπουργός αντέδρασε. Δεν φταίει ο υπουργός που δεν δόθηκε η βιοψία αλλά τα νοσοκομεία. Ο υπουργός όμως κάνει τώρα μια προσπάθεια να ανατάξει τα στρατιωτικά νοσοκομεία»

«Εγώ είμαι υπερήφανος για το σημερινό ΕΣΥ. Μέχρι το Πάσχα θα δείτε μεγάλη διαφορά»
«Στο ΕΣΥ, έναν χρόνο καθυστέρηση δεν υπάρχει. Στο ΕΣΥ βγαίνει στον μήνα, πρέπει να βγαίνει πάνω στις 10 ημέρες και έχουμε στο μυαλό μία μεταρρύθμιση γι’ αυτό το θέμα. Το ΕΣΥ γενικά έχει κάνει μεγάλη πρόοδο τα τελευταία χρόνια. Γιατί το κράτος έχει δώσει μεγάλο βάρος στο ΕΣΥ. Το κράτος δίνει 1 δισ. ευρώ στο ΕΣΥ. Αυτό εξελίσσει το ΕΣΥ με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Εγώ είμαι υπερήφανος για το σημερινό ΕΣΥ.

Πιστεύω μέχρι το Πάσχα θα δείτε μεγάλη διαφορά…Το πολύ σε τρεις μήνες από σήμερα μπαίνει σε λειτουργία ένα πολύ μεγάλο ψηφιακό έργο που φτιάχουμε. Όλες οι μαγνητικές και αξονικές τομογραφίες θα ανεβαίνουν σε μια κεντρική πλατφόρμα στην ΗΔΙΚΑ και ο γιατρός θα μπορεί να προσκαλεί οποιοδήποτε γιατρό να κάνει διάγνωση. Έτσι, θα μειωθεί στο μηδέν ο χρόνος αναμονής στις εφημερίες για τη διάγνωση».

Τι είπε ο Άδωνις Γεωργιάδης για τον αριθμό των ασθενοφόρων
Όπως είπε, αποδέχεται πως οι μισθοί των γιατρών είναι χαμηλοί και γι’ αυτό έδωσε το δικαίωμα του ιδιωτικού έργου. Απαντώντας σε σχέση με τον ελλιπή αριθμό ασθενοφόρων είπε: «Σήμερα έχουμε διπλάσια ασθενοφόρα από πτιν από 10 χρόνια. Με το πρόγραμμα ΑΙΓΙΣ μέσα στο 2025 θα παραλάβουμε 250 καινούρια ασθενοφόρα. Από την Ένωση Εφοπλιστών μας έχουν δώσει άλλα 26 ασθενοφόρα, τώρα μας δίνουν άλλα 8, μας έδωσαν και 20 μηχανές του ΕΚΑΒ και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό». «Το ΕΚΑΒ έχει σχέδιο, δουλεύει καλά, έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια. Έχουμε έλλειμμα προσωπικού, θέλουμε να προσλάβουμε, αλλά δεν πάνε», πρόσθεσε επίσης.

Αναφερόμενος τέλος στα απογευματινά χειρουργεία είπε πως πάνε πολύ καλά και η λίστα αναμονής αρχίζει και μειώνεται.

Πηγή: iefimerida.gr

Άδωνις Γεωργιάδης: Εγώ είμαι υπερήφανος για το σημερινό ΕΣΥ – Μέχρι το Πάσχα θα δείτε μεγάλη διαφορά

 Η Eurostat
Τα συνδικάτα που διαδήλωσαν την προηγούμενη εβδομάδα για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, έχουν ως σύμμαχό τους την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία, που πρόσφατα, δημοσιοποίησε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία, η Ελλάδα, μπορεί μεν να έχει αύξηση στον μέσο μισθό πλήρους απασχόλησης το 2023 συγκριτικά με το 2022, όμως υποχώρησε κι άλλο στην κατάταξη με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, καταλαμβάνοντας πλέον, την 3η θέση από το τέλος.

Σύμφωνα με την Eurostat, οι μέσες ετήσιες αποδοχές του Έλληνα εργαζόμενου ήταν το 2023 συνολικά 17.013 ευρώ, έναντι 16.407 ευρώ το 2022. Η ποσοστιαία μεταβολή διαμορφώνεται στο 3,69%.

Η χώρα μας κινήθηκε περίπου στα ίδια επίπεδα με τη Δανία που είχε αύξηση 3,74% στις μέσες ετήσιες αποδοχές πλήρους απασχόλησης. Βέβαια, οι μέσες αποδοχές στη Δανία, έφτασαν τα 67.604 ευρώ. Σε οριακά χειρότερη θέση από την Ελλάδα βρίσκεται πλέον μόνο η Ουγγαρία, η οποία με ετήσια αύξηση 17,46%, βρίσκεται μια θέση κάτω από τη χώρα μας, και ακολουθεί τελευταία, η Βουλγαρία, με μέσες ετήσιες αποδοχές 13.503 ευρώ.

Αλλά και τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Ινστιτούτο Εργασίας (ΙΝΕ) της ΓΣΕΕ, με αφορμή το πόρισμα της Επιτροπής για τον κατώτατο μισθό, σε συνδυασμό με αυτά που παρουσίασε πρόσφατα η Ένωση Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδος (ΕΕΚΕ) δείχνουν ότι η στήριξη των εισοδημάτων των ελληνικών νοικοκυριών φαντάζει αναγκαία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, κατά 65% αυξήθηκαν οι τιμές στα βασικά είδη στη χώρα μας, την τελευταία διετία, με την Ελλάδα να καταλαμβάνει την τρίτη θέση στην ΕΕ -μετά την Βουλγαρία και τη Ρουμανία -ως προς το ποσοστό πολιτών σε υλική στέρηση, το οποίο υπερβαίνει το 30%, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος βρίσκεται στο 21,4%.

Τα στοιχεία αυτά παρουσιάστηκαν σε εκδήλωση που πραγματοποίησαν η Ένωση Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδας της ΓΣΕΕ και o Δήμος Ελευσίνας, για την υγιεινή διατροφή και την κοινωνική ένταξη ευάλωτων καταναλωτών. Και έδειξαν ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με “κρίση διαβίωσης σε διατροφή και στέγαση”, καθώς:

Το 50% των εργαζομένων λαμβάνει καθαρό μηνιαίο μισθό (χωρίς κρατήσεις εισφορές) μικρότερο των 800 ευρώ,
το 32,3% των φτωχότερων πολιτών αδυνατεί να καταναλώνει κοτόπουλο, κρέας ή ψάρι κάθε δεύτερη μέρα, ενώ
σε πέντε περιφέρειες της χώρας το ποσοστό των πολιτών που βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της φτώχειας, υπερβαίνει το 30%.
Η έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας
Σύμφωνα με την Ετήσια Έκθεση του ΙΝΕ, το 2023 σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού βρέθηκε το 24,1% των ατόμων που ζούσαν στις πόλεις και το 30,4% όσων ζούσαν στις αγροτικές περιοχές. Επίσης, με το 2023 ως έτος αναφοράς, προκύπτει ότι το 21,8% των ανηλίκων και το 18,3% των ενηλίκων βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας.

Ακολουθήστε το Euro2day.gr στο Google News!Παρακολουθήστε τις εξελίξεις με την υπογραφη εγκυρότητας του Euro2day.gr FOLLOW USΑκολουθήστε τη σελίδα του Euro2day.gr στο LinkedinΤο ποσοστό των νέων ηλικίας 18-24 ετών που βρέθηκαν σε σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση στην Ελλάδα είναι πάνω από δύο φορές πιο υψηλό από το αντίστοιχο ευρωπαϊκό. Το 2023 το 14,7% των νέων ηλικίας 18-24 ετών, το 13% των ατόμων ηλικίας άνω των 55 ετών, το 12,9% των ανδρών και το 14,1% των γυναικών ήταν σε σοβαρή υλική και κοινωνική υστέρηση.

Την τριετία 2021-2023 περίπου το 36% των νοικοκυριών στην Ελλάδα αντεπεξερχόταν με πολύ μεγάλη δυσκολία στις δαπάνες για την κάλυψη των βασικών του αναγκών. Το 2023 το ποσοστό των εργαζομένων με σύμβαση μερικής απασχόλησης που αντιμετώπισε κίνδυνο φτώχειας στην εργασία αυξήθηκε κατά 3,5 ποσοστιαίες μονάδες, με σχεδόν 22 στους 100 εργαζομένους να έχουν διαθέσιμο εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ στην ίδια συνθήκη βρέθηκαν 9 στους 100 απασχολουμένους με σύμβαση πλήρους απασχόλησης.

«Κρίση διαβίωσης σε διατροφή και στέγαση»
Σύμφωνα με τους επιστημονικούς συνεργάτες της ΓΣΕΕ η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με «κρίση διαβίωσης σε διατροφή και στέγαση», καθώς:

Το 50% των εργαζομένων λαμβάνει καθαρό μηνιαίο μισθό (χωρίς κρατήσεις εισφορές) μικρότερο των 800 ευρώ.
Επτά στους δέκα έχουν αποδοχές έως 950 ευρώ.
Μόλις ένας στους δέκα, λαμβάνει περισσότερα από 1.450 ευρώ.
Το 32,3% των φτωχότερων πολιτών αδυνατεί να καταναλώνει κοτόπουλο, κρέας ή ψάρι κάθε δεύτερη μέρα.
Σε πέντε περιφέρειες της χώρας το ποσοστό των πολιτών που βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της φτώχειας, υπερβαίνει το 30%
Η ΕΕΚΕ, εντοπίζει «αδυναμία εκ μέρους του κράτους ως προς την αντιμετώπιση της αισχροκέρδειας και της παραπλάνησης των καταναλωτών» και επισημαίνει την επιτακτική ανάγκη ελέγχου της αγοράς, μείωσης του ΦΠΑ και του Ειδικού Φόρου στην Ενέργεια, μηδενισμού του ΦΠΑ τουλάχιστον σε δέκα είδη πρώτης ανάγκης και ουσιαστικής ενίσχυσης του εισοδήματος.

Πηγή: euro2day.gr

«Άγνωστη λέξη» η σύγκλιση των ελληνικών μισθών με την Ευρώπη

Εκτός από την τεράστια απόσταση που μας χωρίζει από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, στην Ελλάδα έχουμε άλλη μια πρωτοτυπία: Τα ποσοστά υποκειμενικής φτώχειας είναι υπερδιπλάσια από τον πληθυσμό που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή και κοινωνικού αποκλεισμού, που ανήλθε το 2023 σε 26,1%.  Αντιθέτως, στην Ευρώπη, ο δείκτης υποκειμενικής φτώχειας δεν αποκλίνει σημαντικά από τον κίνδυνο φτώχειας. Ίσα ίσα που τα νοικοκυριά που δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα είναι ελαφρώς λιγότερα από όσα βρίσκονται στο κατώφλι της φτώχειας ή αντιμετωπίζουν υλικές και κοινωνικές στερήσεις (21,4%).

Νιώθουμε ή είμαστε φτωχοί;

Σε τι οφείλεται η χαώδης διαφορά ανάμεσα στην υποκειμενική φτώχεια και το στατιστικό της «κατώφλι»;  Μήπως υποφέρουμε ως έθνος από «ισοπεδωτικό μηδενισμό» όπως κατηγορεί η κυβέρνηση τους επικριτές της και δεν εκτιμάμε τα αναπτυξιακά βήματα προόδου; Ή μήπως η ανάπτυξη δεν είναι ισομερώς μοιρασμένη και δεν αρκεί για να βγάλει από την φτώχεια,  υποκειμενική και αντικειμενική, πλατιά στρώματα του πληθυσμού;

Ρωτήσαμε την Αργυρώ Μπαμπούλα, εκπρόσωπο του Πανελλαδικού Δικτύου για την Καταπολέμηση της Φτώχειας, να μας αναλύσει τα ποιοτικά στοιχεία που κρύβονται πίσω από τις στατιστικές. Το Δίκτυο υποβάλλει κάθε χρόνο επιστημονικές εκθέσεις για τους ανθρώπους που βιώνουν φτώχεια στην Ελλάδα, με στοιχεία που συγκεντρώνει  από 33 οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών.

«Η υποκειμενική φτώχεια είναι ένα σχετικά καινούργιο θέμα. Οι στατιστικές υπηρεσίες το μελετάνε πάνω από μια δεκαετία και συγκεντρώνουν στοιχεία με ερωτήσεις για το πώς αντιλαμβάνεται το κάθε νοικοκυριό την οικονομική του θέση. Όμως μόλις πρόσφατα άρχισαν να δίνουν στη δημοσιότητα εκθέσεις για την υποκειμενική φτώχεια», δηλώνει η κ. Μπαμπούλα

Κινούμενη άμμος

Μια πιθανή ερμηνεία για τα εξαιρετικά υψηλά επίπεδα υποκειμενικής φτώχειας στην Ελλάδα είναι ο υψηλός βαθμός οικονομικής αλλά και πολιτικής αβεβαιότητας, μας λέει η εκπρόσωπος επικοινωνίας του Δικτύου.

«Ζούμε σε ένα περιβάλλον ασταθές με κάθε έννοια. Ακόμα και το φορολογικό σύστημα αλλάζει σχεδόν κάθε χρόνο – το είδαμε και πέρυσι με τις αλλαγές στο σύστημα για τους ελεύθερους επαγγελματίες. Δεν είναι διόλου εύκολο για ένα νοικοκυριό να υπολογίσει τον προϋπολογισμό του, με βάση  τις ανάγκες των μελών»,

«Δεν σκέφτομαι για αύριο, να έχουμε σήμερα να φάμε κατάλαβες; Το αύριο το αφήνω…» – Μαρτυρία στο Δίκτυο για την Καταπολέμηση της Φτώχειας

Η διαπίστωση του Δικτύου ταυτίζεται με τις έρευνες του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών για την καταναλωτική εμπιστοσύνη. Τα ελληνικά νοικοκυριά εκτός του ότι είναι τα πλέον απαισιόδοξα της Ευρώπης, ζουν σε συνθήκες διαρκούς αβεβαιότητας. Τα ποσοστά των καταναλωτών που αδυνατούν να προβλέψουν την οικονομική τους κατάσταση στο εγγύς μέλλον κινούνται μεταξύ 66%-68% τους τελευταίους μήνες. Εξίσου υψηλά είναι τα ποσοστά όσων «μόλις τα βγάζουν πέρα» (66%) και ταυτίζονται σχεδόν με τον δείκτη υποκειμενικής φτώχειας.

Πηγή: in.gr

Υποκειμενική φτώχεια: Γιατί οι 7 στους 10 αισθανόμαστε φτωχοί; – Τι απαντάνε ειδικοί

Σε εθνικό επίπεδο, τα υψηλότερα ποσοστά ατόμων που κινδυνεύουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό, καταγράφηκαν στη Ρουμανία (32%), στη Βουλγαρία (30%), στην Ισπανία (26,5%) και στην Ελλάδα (26,1%).

Σε περιφερειακό επίπεδο, τα υψηλότερα ποσοστά ατόμων που κινδυνεύουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό, καταγράφηκαν στις υπερπόντιες περιφέρειες της Γαλλίας, στη νότια Ιταλία και στην αγροτικές περιοχές της Ρουμανίας.

Το 2023, οι άνθρωποι που ζούσαν στις πρωτεύουσες ορισμένων χωρών της ΕΕ ήταν γενικά λιγότερο πιθανό να διατρέχουν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Αυτή η διαφορά ήταν πιο έντονη στη Ρουμανία, όπου το εθνικό ποσοστό ήταν 32%, σε σύγκριση με μόλις 12,3% στο Βουκουρέστι. Ομοίως, στην Πολωνία, το εθνικό ποσοστό ήταν 16,3%, ενώ στην περιφέρεια της Βαρσοβίας ήταν μόνο 8,9%. Στην Κροατία, ο εθνικός δείκτης ήταν 20,7%, ενώ στο Ζάγκρεμπ ήταν 11,9%.

Η αντίθετη τάση παρατηρήθηκε στο Βέλγιο και την Αυστρία, όπου το ποσοστό των ατόμων που κινδυνεύουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό στις περιφέρειες των Βρυξελλών (37,6%) και της Βιέννης (29,5%) ήταν σημαντικά υψηλότερο από τους εθνικούς μέσους όρους 18,6% και 17,7%, αντίστοιχα.

Στην Ελλάδα, τα υψηλότερα ποσοστά ατόμων που βρίσκονται αντιμέτωπα με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, καταγράφηκαν το 2023 στην Πελοπόννησο (35,7%), στη Δυτική Ελλάδα (35,2%), στη Δυτική Μακεδονία (32,7%), στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (31,9%) και στο Βόρειο Αιγαίο (30,4%). Στην Αττική το αντίστοιχο ποσοστό ήταν στο 22,7%.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Με φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό απειλείται το 21,4% του πληθυσμού στην ΕΕ

Η έκθεση της  Eurostat εστιάζει στα άτομα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη στέγαση και στην ενοικίαση, με βάση τα τελευταία επικαιροποιημένα στοιχεία για το 2023.

Το 4 ,9% των ατόμων ηλικίας 16 ετών και άνω στην ΕΕ ανέφεραν ότι αντιμετώπισαν δυσκολίες στέγασης κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Για τα άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, τα ποσοστά όσων αντιμετωπίζουν δυσκολίες στέγασης είναι σχεδόν διπλάσια, στο 8,5%.  Αντίστοιχα, δυσκολίες ενοικίασης αντιμετωπίζει το 13% του πληθυσμού άνω των 16 ετών και το 23,3% όσων βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας.

Δυσκολίες στέγασης
Οι δυσκολίες στέγασης είναι μια μορφή στεγαστικής επισφάλειας, που δεν ταυτίζεται απόλυτα με την αστεγία.  Αναφέρεται σε καταστάσεις στις οποίες ένα άτομο δεν είχε δικό του σπίτι (είτε ιδιόκτητο είτε ενοικιαζόμενο) και αναγκάστηκε να μείνει με φίλους ή συγγενείς, να χρησιμοποιήσει καταλύματα έκτακτης ανάγκης ή προσωρινά καταλύματα, να ζήσει σε χώρο που δεν προοριζόταν για μόνιμη κατοικία ή να κοιμηθεί σε δημόσιο χώρο. Εξαιρούνται όσοι εγκατέλειψαν προσωρινά το σπίτι τους λόγω έκτακτων συνθηκών (π.χ. φυσικές καταστροφές), αλλά έχουν μόνιμη κατοικία να επιστρέψουν.

Όπως διευκρινίζεται, τα στοιχεία της Eurostat αφορούν μόνο όσους ζουν σε ιδιωτικά νοικοκυριά. Αρα εξαιρούνται εκ προοιμίου κατηγορίες πληθυσμού που ζουν σε ιδρύματα, οίκους ευγηρίας, πρόσφυγες σε καμπ φιλοξενίας κ.ά.  Επίσης όπως διευκρινίζει και η ΕΛΣΤΑΤ, στις αντίστοιχες στατιστικές υποεκπροσωπούνται πληθυσμιακές ομάδες που κατά τεκμήριο είναι φτωχές, όπως άτομα που είναι ήδη άστεγα, παράνομοι οικονομικοί μετανάστες, Ρομά που μετακινούνται και αλλάζουν τόπο διαμονής κ.λπ.

Αποκούμπι η οικογένεια
Στην κατηγορία «δυσκολίες στέγασης» η Ελλάδα βρίσκεται αισθητά χαμηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, με 1,9% να αναφέρουν ότι βρέθηκαν κάποια περίοδο της ζωής τους χωρίς μόνιμη στέγη. Το ποσοστό ανεβαίνει στο 3,3% για τα άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή/και κοινωνικού αποκλεισμού.

Τα χαμηλά ποσοστά δυσκολίας στέγασης στην Ελλάδα πιθανόν έχουν να κάνουν με τους ισχυρούς ακόμα οικογενειακούς δεσμούς. Οι νέοι που ζουν με τους γονείς τους και μετά τα 30, δεν καταγράφονται στις στατιστικές ως άτομα με δυσκολίες στέγασης. Όμως στην πράξη, η αναγκαστική συγκατοίκηση με τους γονείς οφείλεται ακριβώς στη δυσκολία αυτόνομης διαβίωσης. Τα τσουχτερά ενοίκια, σε συνδυασμό με τους χαμηλούς μισθούς και το υψηλό κόστος ζωής, καθηλώνουν τους νέους της Ελλάδας στα εφηβικά τους δωμάτια.

Τα υψηλά ποσοστά ατόμων που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στέγασης δεν συνδέονται απαραίτητα με το βιοτικό επίπεδο κάθε χώρας, αλλά με τη διάρθρωση του κοινωνικού ιστού.

Χώρες με επίπεδα φτώχειας πολύ υψηλότερα από τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο, όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία, έχουν χαμηλά ποσοστά ατόμων με δυσκολίες στέγασης (1,5% και 2,1% αντίστοιχα). Αντιθέτως τα υψηλότερα ποσοστά ατόμων με δυσκολίες στέγασης καταγράφονται σε εύρωστες οικονομικά χώρες, όπως η Φινλανδία, η Δανία και η Σουηδία (10,8%, 9,4% και 9,1%). Πρωταθλήτρια στις δυσκολίες στέγασης είναι η Κύπρος, με το 11,2% του πληθυσμού άνω των 16 ετών να έχουν βρεθεί σε κάποια περίοδο της ζωής τους χωρίς σταθερή κατοικία. Το ποσοστό δυσκολίας στέγασης ανεβαίνει στο 14,7% για τα άτομα σε κίνδυνο φτώχειας.

Ενοίκια στα ύψη, ενοικιαστές στα πατώματα
Η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική σε ό,τι αφορά τις δυσκολίες ενοικίασης. Σε αυτή την κατηγορία η Ελλάδα εμφανίζει τις χειρότερες επιδόσεις πανευρωπαϊκά, με το 26,1% του πληθυσμού άνω των 16 ετών να έχει βρεθεί σε αδυναμία πληρωμής ενοικίου. Πρόκειται για ποσοστό υπερδιπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (13%).  Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα για τους ενοικιαστές που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας, με το 44,6% να δυσκολεύονται να πληρώσουν το ενοίκιο. Το αντίστοιχο ποσοστό στην ΕΕ είναι 23,3%.

Δυσκολίες ενοικίασης, σύμφωνα με τον ορισμό της Εurostat υπάρχουν όταν ένα άτομο δεν είναι σε θέση να καλύψει το κόστος της ενοικιαζόμενης στέγασής του, κατά τη διάρκεια των τελευταίων 12 μηνών, με δικούς του πόρους, χωρίς να χρειαστεί να δανειστεί χρήματα, να αιτηθεί τραπεζικό δάνειο ή να καταφύγει σε άλλα οικονομικά μέσα.

Με άλλα λόγια, ο ένας στους τέσσερις ενοικιαστές και ο ένας στους δύο φτωχούς ενοικιαστές, έχει αναγακαστεί να ζητήσει από γονείς, φίλους ή συγγενείς να «τσοντάρουν» για να βγει το μηνιαίο μίσθωμα. Για να μη μιλήσουμε για την ακραία περίπτωση να πρέπει να ζητήσει «ενοικιο-δάνειο» για να μην του κάνουν έξωση. Πρόκειται για κάτι που ακόμα στην Ελλάδα δεν έχουμε δει σε μαζική κλίμακα, αλλά υπό μία έννοια εφαρμόζεται για τους υπερχρεωμένους δανειολήπτες, που χάνουν το σπίτι τους και  μετατρέπονται σε ενοικιαστές, με νοικάρη την τράπεζα.

Μετά την Ελλάδα τα υψηλότερα ποσοστά δυσκολιών στην ενοικίαση παρατηρούνται στη Γαλλία (24,1%) και την Ισπανία (17,2%). Τα χαμηλότερα παρατηρήθηκαν στη Ρουμανία (0,3%), τη Σλοβακία (1,1%), το Βέλγιο (4,3%), τη Γερμανία και την Ουγγαρία (και οι δύο 4,7%).

Το 26,3% των οικογενειών με παιδιά στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν δυσκολίες ενοικίασης
Δυσκολίες ενοικίασης και οικογένειες με παιδιά
Στις περισσότερες χώρες της ΕΕ οι δυσκολίες ενοικίασης είναι μεγαλύτερες σε οικογένειες με εξαρτώμενα παιδιά.

Στον μέσο όρο των χωρών της ΕΕ,  το 18,1% των νοικοκυριών με εξαρτώμενα παιδιά δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο με δικά τους χρήματα.
Το 2023, το 13,0% του πληθυσμού της ΕΕ ηλικίας 16 ετών και άνω ανέφερε δυσκολίες.

Για τα νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά, η Γαλλία (33,2%), η Ελλάδα (26,3%) και η Ισπανία (20,8%) ανέφεραν τα υψηλότερα ποσοστά, ενώ η Ρουμανία (0,4% η Σλοβακία (1,2%) και η Βουλγαρία (3,7%) είχαν τα χαμηλότερα.

Μεταξύ των νοικοκυριών χωρίς εξαρτώμενα παιδιά, η Ελλάδα (25,9%), η Γαλλία (18,0%) και η Σλοβενία (15,3%) αντιμετώπισαν τις περισσότερες δυσκολίες.

Τα χαμηλότερα ποσοστά  βρέθηκαν στη Ρουμανία (0,4%), τη Σλοβακία (1,1%) και την Κύπρο (2,5%).

Πηγή: in.gr

Το νοίκι δεν βγαίνεται για ένα στους τέσσερις πολίτες στη χώρα