Βρέθηκε ιστορικό βιβλίο που περιγράφει την άλωση της Ρόδου

Ένα εξαιρετικής σημασίας ιστορικό βιβλίο βρέθηκε στα χέρια Ροδίων διανοούμενων και αναφέρεται με λεπτομέρεια στην πολιορκία της Ρόδου και την άλωσή της από τον Σουλεϊμάν, κατά το έτος 1522. Η πολιορκία αυτή και η τελική νίκη του Σουλτάνου Σουλεϊμάν οδήγησε στην κατάρρευση του ιπποτικού τάγματος της Ρόδου και τη φυγή των ιπποτών από το νησί. Το βιβλίο έχει γράψει ο προσωπικός γιατρός του ίδιου του Σουλτάνου Σουλεϊμάν και φέρει τίτλο «Βιβλίο γραμμένο από τον γιατρό Ραμαζάν που περιγράφει την άλωση της Ρόδου από το Σουλεϊμάν». Το βιβλίο αναφέρεται άμεσα στα γεγονότα της πολιορκίας της Ρόδου, στην αντίσταση των ιπποτών και των Ροδίων, στον τρόπο ζωής εκείνης της εποχής στο νησί, ακόμα και στον τρόπο με τον οποίο κατασκευάζονταν τα σπίτια των πλουσίων. Είναι χαρακτηριστική η περιγραφή: «…Τα σπίτια των πλουσίων δεν είχανε καμία διαφορά από τα παλάτια των βασιλιάδων. Διότι τα σπίτια αυτών ήτανε διακοσμημένα με σκαλιστά σχέδια και εικόνες από χρυσό και σμάλτο. Το εσωτερικό των σπιτιών αυτών ήτανε αρωματισμένο με διάφορες ωραιότατες αρωματικές ουσίες με μισκ, αμπέρ και μαστίχι. Μέσα στη λάσπη που χρησιμοποιούσαν για την οικοδόμηση των σπιτιών αυτών, πάντοτε έβαζαν διάφορες αρωματικές ουσίες ως και τριανταφυλλόλαδο και τα σπίτια αυτά πάντοτε εξέπεμπαν μια ευχάριστη μυρωδιά».
Το βιβλίο – ημερολόγιο βρίσκεται στα χέρια του γνωστού Ρόδιου επιχειρηματία, νομικού και μέλους της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Δωδεκανήσου Σαδή Νασούχογλου. «Πρόκειται για ένα αντίγραφο του αυθεντικού βιβλίου και μου εδόθη από τον πρύτανη του πανεπιστημίου των Μούγλων Οκτικ Σενέρ». Το πρωτότυπο βιβλίο βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού, στο τμήμα Αραβικών Συγγραμμάτων.
Το βιβλίο είναι γραμμένο σε Οθωμανικά Τουρκικά (στη γραφή ομοιάζουν με Αραβικά) γι’ αυτό και η μετάφρασή του είναι μια εξαιρετικά δύσκολη διαδικασία. «Πρόκειται για ένα σπουδαίο βιβλίο από το οποίο φαίνεται πως για τον Σουλεϊμάν η κατάληψη της Ρόδου αποτελούσε έναν στόχο γοήτρου» περιέγραψε στη «Δημοκρατική» ο κ. Σαδή Νασούχογλου και τόνισε ότι «ήδη τότε ο Σουλεϊμάν είχε καταλάβει το Βελιγράδι και αυτό αποτελούσε μια μεγάλη νίκη, όμως εάν δεν κατάφερνε να κάμψει την αντίσταση των Ροδίων και των Ιπποτών, τότε αυτό θα βάραινε πάρα πολύ το γόητρό του. Αυτός ήταν ο λόγος που ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν κινητοποίησε μια τόσο μεγάλη στρατιωτική δύναμη».
Ο κ. Σαδή Νασούχογλου εξήγησε ομιλώντας προς τη «Δημοκρατική» ότι «το βιβλίο αυτό αποτελείται από 174 σελίδες και η πρώτη του μετάφραση έγινε στα γαλλικά, το 1874 από κάποιον μεταφραστή ονόματι J.P. Percier».
Σήμερα, η μετάφραση του ιστορικού αυτού βιβλίου στα νέα Ελληνικά γίνεται απ’ ευθείας από τα Οθωμανικά Τουρκικά, γι’ αυτό και θα χρειαστεί αρκετός χρόνος μέχρις ότου όλες οι σελίδες του αποκαλύψουν τα πλήρη μυστικά τους.
Ένα απόσπασμα από το βιβλίο αυτό αναφέρεται στα καταφύγια που είχαν κατασκευαστεί για την προστασία του κόσμου. Ο γιατρός Ραμαζάν γράφει: «Από άλλες πληροφορίες που απέκτησα από τους ίδιους τους απελευθερωθέντες αιχμαλώτους, έμαθα ότι ο χώρος όπου βρισκόταν αυτή η τεράστια, υπόγεια αποθήκη ήτανε κάτω από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννου. Εκτός από αυτό, υπήρχαν όμως και δύο καταφύγια για τα καράβια τους. Το πρώτο ναυτικό καταφύγιο βρίσκεται ακριβώς κάτω από το παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου …. Σε αυτό το καταφύγιο χωρούσε μόνο ένα σκάφος. Το δεύτερο ναυτικό καταφύγιο βρίσκεται δίπλα ακριβώς από το κάστρο τους … Ητανε πολύ ευρύχωρο και χωρούσε πολλά μικρά και μεγάλα καράβια. Τα καράβια τους σε καταστάσεις πολέμου μεταφερόντουσαν από το ένα καταφύγιο στο άλλο για προστασία. Ο βασιλιάς τους μόλις έβγαινε από την πύλη του παλατιού του, έμπαινε κατευθείαν μέσα στο καράβι».
Σύμφωνα με τις περιγραφές, εκείνη την εποχή η θάλασσα στο Μαντράκι, στο σημείο του κεντρικού σταθμού των ταξί έφτανε μέχρι μέσα στα τείχη. Μέσα εκεί έμπαιναν τα καράβια και φυλαγόντουσαν σε υπόγεια αποθήκη, κάτω από το κάστρο!
Στο βιβλίο επίσης γίνεται λόγος και για άλλα καταφύγια κάτω από το κάστρο, που φυλάσσονται από επτά πύλες και είναι δυνατόν να προστατευθούν εκεί μέσα όλοι οι κάτοικοι της Ρόδου. Μάλιστα αυτά τα καταφύγια είχαν υπόγειες διεξόδους που οδηγούσαν πολύ μακριά κι έτσι προστατευόντουσαν πλήρως όλοι οι κάτοικοι. «Οι χριστιανοί είχανε τόσο καλά κρύψει τις εξόδους που κανένας ξένος δεν θα μπορούσε ποτέ να τις ανακαλύψει».
Η άμυνα όλης αυτής της υποδομής στηριζόταν σε μια μεγάλη αλυσίδα που ένωνε τους δύο μόλους: «Οι χριστιανοί, για την προστασία αυτού του ναυτικού καταφυγίου είχανε κατασκευάσει δύο μόλους εκατέρωθεν της εισόδου του λιμένος. Ενας προς ανατολάς ο οποίος είναι κοντά στο μόλο με τους μύλους και ο άλλος προς δυσμάς ο οποίος αποκαλείται «ο μόλος των Αράβων». Οι χριστιανοί είχανε γεμίσει αυτούς τους μόλους με πάμπολλα πολεμικά όπλα. Επί πλέον από τον πρώτο μόλο είχανε τραβήξει μια μεγάλη σιδερένια αλυσίδα έως το δεύτερο μόλο. Αυτή η αλυσίδα ήτανε πιο βαριά από την αλυσίδα της Κόλασης. Η αλυσίδα αυτή ήτανε τόσο βαριά που όταν την τοποθετούσαν πάνω στη γη, το έδαφος δεν μπορούσε να την αντέξει».
Βεβαίως, ο συγγραφέας δεν παρέλειψε ν’ αναφερθεί και στις γυναίκες της Ρόδου, τις οποίες θεωρούσε ως τις ομορφότερες που υπήρχαν στη γη: «Οι γυναίκες και ιδιαιτέρως οι νεανίδες τους ήτανε στολισμένες από πάνω μέχρι κάτω με σμαράγδια, ρουμπίνια και μεγάλα μαργαριτάρια. Οι ενδυμασίες των πλουσίων και των γυναικών αυτών, αλλά και τα σώματά των ήτανε πάντοτε αρωματισμένα με τα καλλίτερα αρώματα και καλλυντικά. Τα ηλικιωμένα άτομα που εισπνέουν αυτά τα αρώματα των γυναικών αισθάνονται αμέσως νεότεροι, οι νεκροί ανασταίνονται, … κανένα μαγικό φίλτρο δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτύχει τέτοιο φαινόμενο. Σε κανένα μέρος του κόσμου δεν μπορείς να συναντήσεις τόσο κομψές και όμορφα στολισμένες γυναίκες και νεανίδες, όσο είναι οι κόρες των χριστιανών της Ρόδου. Αυτά είναι σαν τα ούρια του παραδείσου».
Πρέπει να σημειωθεί ότι για τη μετάφραση, ο κ. Σαδή Νασούχογλου χρησιμοποιεί τη λέξη «Χριστιανοί» για το λήμμα Kefere που για την εποχή εκείνη σήμαινε «παγανιστές, ειδωλολάτρες».
Ειδική αναφορά στο βιβλίο γίνεται στον τρόπο ζωής των Ιπποτών, που ήταν μοναχοί και υποτίθεται πως ζούσαν μοναστική ζωή, όμως ο γιατρός Ραμαζάν περιέγραψε από τις μαρτυρίες των αιχμαλώτων ότι αυτοί είχαν και τιμαλφή, και γυναίκες, ακόμα και σεξουαλικές διαστροφές!!
Ο ίδιος ο συγγραφέας, γιατρός Ραμαζάν σημειώνει στο τέλος του βιβλίου: «Εύχομαι και παρακαλώ το Θεό όπως το βιβλίο μου αυτό αρέσει στον Σουλτάνο Σουλεϊμάν Χαν και να το αποδεχθεί και σε αντάλλαγμα να μου δώσει κάποια χρηματική αμοιβή και μια καλή θέση στην Αυλή του».