Θ. Παπαγεωργίου: Το λεγόμενο δημοσιονομικό συμφέρον και μια πρόκληση για τους τοπικούς φορείς

Στον κυκεώνα των Μνημονίων που κατά κοινή ομολογία έχουν περιορίσει βίαια τα συνταγματικώς κατοχυρωμένα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών, το δημοσιονομικό συμφέρον του κράτους προβάλλεται σαν ο εξισορροπητικός παράγοντας. Συγκεκριμένα με την απόφαση «μαμούθ» 668/2012 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικράτειας, σύμφωνα με το δημοσιονομικό συμφέρον του κράτους κρίθηκαν συμβατά με το Σύνταγμα τα σκληρά μέτρα του Μνημόνιου Ι, προκειμένου ν’ αντιμετωπιστεί η εθνική δημοσιονομική και οικονομική κρίση.
Θεσμικά λοιπόν το μόνο μέσο και κριτήριο που απομένει για τον έλεγχο της νομιμότητας του περιορισμού των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, είναι τα Δικαστήρια να ελέγχουν κατά περίπτωση την τήρηση της συνταγματικής αρχής της αναλογικότητας αλλά και των ορίων της ανθρώπινης αξιοπρέπειας(άρθρα 25 και 2 του Συντάγματος). Εάν δηλαδή τα συγκεκριμένα μέτρα που προκαλούν βλάβη στον πολίτη που καταφεύγει στη Δικαιοσύνη, είναι προφανώς δυσανάλογα (χωρίς να υπάρχει εύλογη σχέση μεταξύ κοινωνικού-οικονομικού κόστους και δημοσιονομικού οφέλους) και ταυτόχρονα εάν συνάδουν με τα όρια του σεβασμού και της προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Δεν είναι υπερβολή συνεπώς η διαπίστωση ότι με τον παραπάνω τρόπο, οι πολίτες απαιτούμε από τους δικαστές να είναι «υπεράνθρωποι», να υποκαθιστούν δηλαδή αυτούς που νομοθετούν και καθ’ υπόθεση να σταθμίζουν αυτοί τα μέτρα και να επιτρέπουν την εφαρμογή τους ή όχι.
΄Ομως και πάλι τίποτα δεν εξυπηρετείται. Καθώς η πρακτική …αυτών που επιβάλλουν τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα προς αυτούς που …φαίνονται να τα νομοθετούν, δείχνει ότι αν δεν εφαρμοσθεί τελικά ένα δημοσιονομικό μέτρο, τότε αυτό θ΄ αντικατασταθεί με ένα άλλο. Συνήθως μάλιστα το νέο δημοσιονομικό μέτρο είτε και πάλι πλήττει τις ίδιες κοινωνικές ομάδες, είτε μεταφέρεται και πλήττει άλλες πιο εύκολα ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Το τελευταίο είναι ακόμη χειρότερο διότι την πληρώνουν τελικά οι ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες και οι ανώνυμοι πολίτες. Αυτοί δηλαδή που δεν μπορούν να εκφραστούν και ν΄ αντιδράσουν οργανωμένα και με δυνατή φωνή.
Το όλο ζήτημα λοιπόν, δεν είναι ένα θέμα που τα Δικαστήρια μπορούν να λύσουν στη βάση του με ατομικές προσφυγές πολιτών. Είναι αντίθετα μείζον ζήτημα αμιγώς κοινωνικό και πολιτικό.

Ειδικότερα:
Όπως δείχνουν τα πράγματα η χώρα μας είναι το πειραματόζωο για την εφαρμογή πολιτικών που επινοούν νοσηροί εγκέφαλοι, οι οποίοι φαίνονται να κυριαρχούν μέσω των λεγόμενων διεθνών αγορών του χρήματος. Εγκέφαλοι που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν τις κοινωνίες σε κατάρρευση και απειλούν ανθρωπιστικές κρίσεις και σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό και σε διεθνές επίπεδο, με μόνο τους στόχο το ευκαιριακό προσωπικό κέρδος.
Από την άλλη πλευρά οι έλληνες πολιτικοί και τα κόμματα, σε κάθε περίπτωση δείχνουν την εικόνα ότι αδυνατούν και ότι σύρονται από τις εξελίξεις αντί να τις διαμορφώνουν. Δείχνουν ότι δεν έχουν την ισχυρή και πειστική φωνή προς το εξωτερικό της χώρας, για να αναδείξουν ότι η τραγωδία που βιώνει η χώρα μας τους αφορά, αφορά όλη την Ευρώπη. Αδυνατούν πολύ περισσότερο να προτείνουν και να συνδιαμορφώσουν λύσεις.
Τι απομένει: Τα ελληνικά συνδικάτα – με την έννοια των οργανώσεων εργαζομένων, επαγγελματιών και επιστημόνων – συντονισμένα και μεθοδικά να μεταφέρουν το ζήτημα στις αντίστοιχες οργανώσεις των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Να το μεταφέρουν με κατεύθυνση σοβαρών και συγκροτημένων προτάσεων που θα περιέχουν πακέτα λύσεων και μέτρων, τελείως βέβαια διαφορετικών από τις «λύσεις» που οι σημερινές διεθνείς αγορές χρήματος ορίζουν και επιβάλλουν.
Δυστυχώς όμως και σ ΅αυτή τη κατεύθυνση, η εικόνα είναι ότι οι κάθε είδους φορείς και οργανώσεις στη χώρα μας διατηρούν την εσωστρέφειά τους. Δείχνουν ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι μονόπλευρα ο ζωτικός χώρος τους. Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως είναι ότι λείπει από τους στόχους τους, σε άλλους λιγότερο σε άλλους περισσότερο, το αληθινό, γνήσιο δημόσιο και γενικό συμφέρον, με κεντρικό άξονα την κοινωνική αλληλεγγύη και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Ωστόσο θεωρώ ότι από τη περιοχή μας, τα Δωδεκάνησα, μπορεί να ανατείλει μια ακτίνα φωτός. ΄Εστω και αν τα τελευταία χρόνια η κρίση με την ίδια ένταση μεταφέρθηκε και εδώ, βρίσκοντάς μας απροετοίμαστους ή και ενδεχομένως διασπασμένους και παραδομένους στην νιρβάνα του παρελθόντος.
Τα Δωδεκάνησα τελευταίο κομμάτι της χώρας που ενώθηκε με τον εθνικό κορμό, κατάφερε όχι τυχαία παρά τις αντιξοότητες ν΄ αναδειχθεί σε πρότυπο ανάπτυξης για όλη τη χώρα.
Σ’ αυτήν την ευλογημένη αναπτυξιακή πορεία, καταλύτης ήταν πάντοτε οι τοπικοί φορείς.
Οι επαγγελματικές, επιμελητηριακές, εργατικές και επιστημονικές συντεχνίες που σε κρίσιμες περιστάσεις έπαιρναν τα ηνία και αναδείκνυαν και επέλυαν προβλήματα, με άξονα των ενεργειών τους όχι βέβαια το πνεύμα του στενού συντεχνιακού συμφέροντος. Στόχος τους ήταν το ιδανικό και το όραμα της γενικής κοινωνικής ευημερίας, της ειρηνικής συνύπαρξης των τάξεων και βέβαια της οικονομικής ανάπτυξης. Δηλαδή σύμφωνα με τις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης.
Πιο συγκεκριμένα για μια δραστική αντιμετώπιση του όλου προβλήματος, προτείνω δημόσια τη δημιουργία μιας ισχυρής Συντονιστικής Επιτροπής, με εκπροσώπους από όλες τις επαγγελματικές, επιμελητηριακές, εργατικές και επιστημονικές οργανώσεις της Δωδεκανήσου.
Έργο της Συντονιστικής Επιτροπής θα είναι σε όσο πιο σύντομο χρόνο γίνεται, με συστηματική επιστημονική τεκμηρίωση να καταδειχθεί ότι το δημοσιονομικό ζήτημα της Ελλάδας κάθε άλλο παρά είναι αποκλειστικό εσωτερικό πρόβλημα της χώρας μας. Το έργο της Συντονιστικής Επιτροπής θα συνεπικουρείται από υποεπιτροπές στελεχωμένες με νέους από την περιοχή μας επιστήμονες.
Οι τεκμηριώσεις αυτές, προτείνω να κοινολογηθούν σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, αρχικά μάλιστα μέσω της οργάνωσης μεγάλου ευρωπαϊκού συνεδρίου συνδικάτων στη Ρόδο, με θέμα «Η δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας – δημοσιονομική κρίση της Ευρώπης», όπου και οι τεκμηριώσεις θα ανακοινωθούν επίσημα.
Συνισταμένη των τεκμηριώσεων δεν μπορεί να είναι άλλη παρά η κατάδειξη του σημερινού αδιέξοδου της επιβαλλόμενης δημοσιονομικής πολιτικής και η συντονισμένη και οργανωμένη πίεση από όλους τους κοινωνικούς φορείς των χωρών της Ε.Ε. προκειμένου να πιέσουν να αλλάξει η πολιτική λιτότητας των διαρθρωτικών μέτρων , με μια αντίθετη πολιτική κοινωνικής δικαιοσύνης και ισόνομης ανάπτυξης . Γίνεται αντιληπτό πως αυτό μπορεί να γίνει πλέον μόνο μέσω των πιέσεων των κοινωνιών και πιο συγκεκριμένα με πρωτοβουλίες και αποφασιστικές ενέργειες των οργανωμένων κοινωνικών φορέων .
Οι επαγγελματικές, εργατικές και επιστημονικές οργανώσεις των χωρών της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, τόσο ανά χώρα όσο και σε επίπεδο ευρωπαϊκών συνομοσπονδιακών θεσμών πρέπει γρήγορα να καταλάβουν την κρισιμότητα των περιστάσεων. Να αφυπνισθούν και να αντιληφθούν ότι τα δημοσιονομικά μέτρα που επιβάλλονται στη χώρα μας ως «σωτήρια», όχι μόνο αποτυγχάνουν και προκαλούν την κοινωνική κατάρρευση, αλλά και ότι ήδη φαίνονται τα πρώτα σημάδια μιας ανθρωπιστικής κρίσης. Να καταλάβουν πριν είναι πολύ αργά, ότι η ίδια και χειρότερη κατάρρευση και ανθρωπιστική κρίση, απειλεί ανοικτά και τις δικές τους χώρες και κοινωνίες και ότι σαν «ντόμινο» θα ξεδιπλωθεί σύντομα και σε αυτές . Να καταλάβουν και να επιβάλλουν συντονισμένα και αποφασιστικά τη μόνη λύση, που δεν είναι άλλη παρά η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση να χειραφετηθεί και να αναδιοργανωθεί άμεσα σε Ομοσπονδία . Να αποτελέσει πλέον μια πραγματική ενιαία οντότητα ισχυρή και αυτόνομη από τις διεθνείς αγορές του χρήματος . Όχι όπως είναι σήμερα, ένα χωρίς συγκεκριμένη νομική οντότητα μόρφωμα, που σαν συρφετός κατάντησε να εξαρτιέται από ξένους παράγοντες σύροντας τη μια μετά την άλλη χώρα στο χάος .
Να καταστεί σαφές προς όλους ότι μόνο με την επιβολή των αρχών της κοινωνικής αλληλεγγύης και της αμοιβαιότητας αποκαθίσταται η κοινωνική δικαιοσύνη και όχι μέσω των επίπλαστων δεικτών του κέρδους των αμφίβολου ήθους διεθνών αγορών χρήματος.
Να γίνει τέλος, κατανοητό στη γλώσσα του Διεθνούς, Ευρωπαϊκού και Εθνικού Ποινικού Δικαίου, προς τους σημερινούς «ιθύνοντες» της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης και τούτο:

Όλες οι συγκυρίες δείχνουν ότι επέρχεται κοινωνική κατάρρευση και κατάλυση κάθε κοινωνικού – νομικού κεκτημένου εξ αιτίας των πράξεων και παραλείψεών τους. Συνεπώς αν δεν αλλάξει άρδην η πολιτική τους και διαρραγεί ο κοινωνικοοικονομικός ιστός όλης πλέον της Ευρώπης , όπως η ιστορία διδάσκει , ασφαλώς και θα αναζητηθούν ευθύνες και θα λογοδοτήσουν . Και θα λογοδοτήσουν όχι μόνο στην Ιστορία που μπορεί και να μην τους ενδιαφέρει, αλλά και στα Διεθνή και όχι μόνο Ποινικά Δικαστήρια …..