Σοβαρές καταγγελίες για το Νοσοκομείο Ρόδου

Σε σοβαρές καταγγελίες για εγκληματική αμέλεια ιατρών και λοιπού προσωπικού του νοσοκομείου Ρόδου που οδήγησαν στο θάνατο τον 62χρονο διαβητικό πατέρα της, σε τελικό στάδιο νεφρικής ανεπάρκειας, προβαίνει με επιστολή της προς την “δ” η κ. Ξένια Αλεξοπούλου.
Στην επιστολή της αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής:
“Πολύ καιρό τώρα ακούγονταν πολλά επικριτικά σχόλια για το νοσοκομείο της Ρόδου από ανθρώπους που είχαν την ατυχία να νοσηλευτούν σ’ αυτό: παντελής απουσία υλικοτεχνικών υποδομών, χρήση απαρχαιωμένων μεθόδων κατά την αντιμετώπιση των περιστατικών, ανεπάρκεια προσωπικού και πλήρης απουσία οργάνωσης. Και ενώ η προηγούμενη Διοίκηση παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενη για πλήθος ελλείψεων και ατασθαλιών, οι νυν Διοικούντες επιμένουν να σφυρίζουν αδιάφορα, σα να επιλύθηκαν ως δια μαγείας όλα τα προβλήματα ή να διορίστηκαν σε πρότυπο θεραπευτήριο της Ελβετίας. Δυστυχώς, όπως όλοι γνωρίζουμε, οι ασθενείς χρειάζονται πολύ περισσότερα από διαβεβαιώσεις ότι όλα λειτουργούν όπως πρέπει. Ένας μάλιστα από αυτούς το διαπίστωσε πολύ πρόσφατα, πληρώνοντας την εμπιστοσύνη που έδειξε στο εν λόγω νοσοκομείο με την ίδια του τη ζωή.
Τη Δευτέρα, 5/3, διαβητικός 62 ετών, αιμοκαθαρόμενος, σε τελικό στάδιο νεφρικής ανεπάρκειας, προσέρχεται στη μονάδα τεχνητού νεφρού για μια διαδικασία ρουτίνας, που πραγματοποιεί 3 φορές εβδομαδιαίως τα τελευταία 6 χρόνια. Η θρόμβωση της φλέβας του τη συγκεκριμένη μέρα καθιστά αναγκαία τη χρήση αντιπηκτικού υγρού. Στο νοσοκομείο της Ρόδου υπάρχει μόνο ένα μπουκάλι (!), στην Καρδιολογική, το οποίο παραχωρείται τελικώς, έπειτα από διαβουλεύσεις των γιατρών και παρακλήσεις της συζύγου. Με τη χορήγηση της 1ης δόσης παρατηρείται άμεση βελτίωση στην κατάσταση του ασθενούς, αλλά, πριν του χορηγηθεί η 2η δόση, το «υπεύθυνο» προσωπικό της μονάδας κατάφερε να σπάσει (!) το τελευταίο, υπερπολύτιμο μπουκάλι και να χύσει το υγρό. Την Τετάρτη, 7/3, πραγματοποιείται εκ νέου η αιμοκάθαρση, αλλά την Παρασκευή, 9/3 είναι αδύνατο να επαναληφθεί, διότι, καθώς το αντιπηκτικό υγρό ακόμα δεν αντικαταστάθηκε και δεν χορηγήθηκε στον ασθενή (!), αυτός εμφανίζει νέα θρόμβωση. Πλέον η κατάσταση απαιτεί την παρουσία Αγγειοχειρουργού, τον οποίο, όμως, δε διαθέτει το Νοσοκομείο (το αν απουσιάζει στην παρούσα φάση ή γενικώς, δε διευκρινίζεται). Και ενώ η σύζυγος αναζητά και τελικώς βρίσκει Αγγειοχειρουργό σε ιδιωτική κλινική, για να αναλάβει την περίπτωση, ένας εκ των Νεφρολόγων, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, αναλαμβάνει μια πρωτοβουλία : του τοποθετεί Υποκλείδιο στο λαιμό, ώστε να πραγματοποιήσει από εκεί την αιμοκάθαρση. Πρόκειται για μια μέθοδο που θεωρείται απαρχαιωμένη και δε χρησιμοποιείται, παρά μόνο σε μεμονωμένες περιπτώσεις, (!) στα Νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, διότι, όπως έχει αποδειχτεί, προκαλεί μολύνσεις. Φαίνεται, πάντως, ότι ο συγκεκριμένος γιατρός γνωρίζει πολύ καλά την τεχνική αυτή, γιατί καταφέρνει να τρυπήσει τον πνεύμονα του ασθενούς (!), ο οποίος γεμίζει αέρα, και έτσι καθίσταται αναγκαία η τοποθέτηση «Μπιλάου» (σωληνάκια για την αναρρόφηση του αέρα) εντός του πνεύμονά του. Η όλη διαδικασία επιδρά καταλυτικά στην ψυχολογία του νοσηλευομένου, προκαλώντας του έντονη νευρικότητα και παραισθήσεις, οπότε και αρχίζει να προσπαθεί να αφαιρέσει τα σωληνάκια. Ως εκ τούτου μετά την αιμοκάθαρση, τη Δευτέρα, 12/3, του χορηγείται ηρεμιστική ένεση, που τον φέρει σε κατάσταση καταστολής. Παρόλα αυτά, η νέα αιμοκάθαρση, που θα αποβάλλει το υγρό της αναισθησίας και θα τον βοηθήσει να επανέλθει, δεν κρίνεται αναγκαία από τους θεράποντες γιατρούς, ούτε την Τρίτη ούτε την Τετάρτη το πρωί, 14/3, παρά μόνο το βράδυ, όταν πλέον ο ασθενής έχει πρηστεί από τα υγρά και έχει περιέλθει σε πλήρη και μόνιμη καταστολή. Καθημερινή, 6ωρη αιμοκάθαρση από τους Νεφρολόγους γίνεται μόνο από την Πέμπτη πια, 15/3, όταν και έχει πραγματοποιηθεί εισαγωγή στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Εντός της τρέχουσας εβδομάδας, παρατηρείται βελτίωση του ασθενούς και, ενώ οι γιατροί της Μ.Ε.Θ. συνιστούν να βγει αυτός από την Εντατική, προειδοποιώντας για τα μικρόβια που μπορεί να τον προσβάλλουν, οι Νεφρολόγοι τον κρατούν εκεί μέχρι την Τρίτη 27/3 (!), όταν πια ο ασθενής έχει προσβληθεί από μικρόβια της Εντατικής, Κλεψιέλα και Σταφυλόκοκκο, και εμφανίζει υψηλό πυρετό. Οι διάφοροι συνδυασμοί αντιβιώσεων που δοκιμάστηκαν από τους εξαιρετικά φιλότιμους γιατρούς της ΜΕΘ, το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που επέδειξαν οι παρόντες θωρακοχειρουργοί και η φροντίδα των νοσοκόμων της μονάδας τεχνητού νεφρού, δεν έφτασαν για να αλλάξουν την κατάσταση του ασθενούς, που απεβίωσε στις 15/4″. Αφού προβαίνει και σε άλλες καταγγελίες που αρμόδιες για τον έλεγχό τους είναι οι δικαστικές αρχές η κ. Αλεξοπούλου, καταλήγει στην επιστολή της ως εξής:
“Δεν είμαι σίγουρη αν ο πατέρας μου θα ήταν χειρότερα αν ζούσε. Αυτό που έμαθα, δια της σκληρής οδού, είναι ότι, αν δεν υπάρξει κάποια άμεση παρέμβαση από την πολιτεία για όλη αυτή την ανευθυνότητα, την αδιαφορία, την προχειρότητα και τη διαφθορά, οι Δωδεκανήσιοι θα θρηνήσουν και νέα θύματα”.