Ρυθμίσεις αυθαιρέτων – απορρυθμίσεις της κοινωνίας και του κλάδου των μηχανικών

Με το Ν. 4014 / 11, είναι η πολλαπλή φορά που η Ελληνική Πολιτεία επιχειρεί να «ρυθμίσει» το πρόβλημα της αυθαίρετης δόμησης στη χώρα μας και είναι η πολλαπλή φορά που ένα υπαρκτό πρόβλημα αντιμετωπίζεται με πρόσκαιρα μέσα για επίτευξη αλλότριων στόχων.
Με ευθύνη της πολιτείας, όλη η χώρα, χρόνια τώρα αντιμετωπίζεται σαν ένα τεράστιο οικόπεδο που ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει, όπου θέλει. Η έλλειψη στοιχειώδους χωροταξικού σχεδιασμού, η έλλειψη πολεοδομημένης γης, η απίστευτη Ελληνική πολεοδομική νομοθεσία και εν γένει η πολυνομία που γεννά ανομία και διαφθορά, η ποδηγέτηση της δημόσιας διοίκησης, η «σπέκουλα» της γης, η απίστευτη κερδοσκοπία πάνω στα ακίνητα τόσο από το δημόσιο όσο και από τον ιδιωτικό τομέα καθώς και η εσκεμμένη ανυπαρξία μηχανισμών ελέγχου, οδήγησαν στην πλήρη ασυδοσία και τη μετατροπή της μισής ελληνικής επικράτειας σε «άνευ όρων κατεχόμενη χώρα».
Η χρονίζουσα αυτή έκνομη κατάσταση, κατά περιόδους αναμοχλεύεται προκειμένου ως δια μαγείας να «δοθεί λύση», άλλες φορές αντί πινακίου ψήφων και άλλες φορές αντί πινακίου ευρώ. Και κάθε φορά είναι η τελευταία φορά!
Το ίδιο γίνεται και τώρα.
Στην αιτιολογική έκθεση του ως άνω Νόμου, ομολογείται ευθέως και για πρώτη φορά η αποτυχία του κράτους να εφαρμόσει τη συνταγματική επιταγή για ένα βιώσιμο περιβάλλον και έτσι, κατά πως λέει, ρυθμίζει την αυθαίρετη δόμηση με τρόπο που να αντιμετωπίζει ρεαλιστικά την κατάσταση επιτρέποντας από τη μια στους ιδιοκτήτες αυθαιρέτων να τα διατηρήσουν, να τα ηλεκτροδοτήσουν και να έχουν δικαίωμα μεταβίβασης για τριάντα ή σαράντα έτη καταβάλλοντας βεβαίως το αντίστοιχο τίμημα και από την άλλη αποκαθιστώντας το αίσθημα δικαίου αφού τα χρήματα που θα εισπραχθούν θα είναι ανταποδοτικά προς το περιβάλλον (!) και θα διατεθούν για κατεδάφιση άλλων αυθαιρέτων (αλήθεια ποιών;) και για περιβαλλοντικές δράσεις μέσω του πράσινου ταμείου, το οποίο ειρήσθω εν παρόδω, δεν λειτουργεί…
Όσοι δεν τα «ρυθμίσουν» και σύμφωνα πάντα με το Νόμο θα υποβληθούν σε εξαντλητικά πρόστιμα και θα διατάσσεται η κατεδάφισή τους ενώ στο εξής για κάθε μεταβίβαση θα συντάσσεται υπεύθυνη δήλωση από μηχανικό (με διαβάθμιση ποινολογίου σε περίπτωση ψευδούς δηλώσεως που φθάνει ακόμα και σε άρση της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος) ότι η υπό μεταβίβαση κατασκευή είναι νόμιμη, μεταφέροντας για μια ακόμη φορά την ευθύνη αλλού. Έτσι, ο ηθικός αυτουργός δηλαδή το κράτος, ψάχνει για φυσικό αυτουργό δηλαδή το μηχανικό προκειμένου να αποποιηθεί των ευθυνών του!… Θα την πατήσουν όπως συνήθως γίνεται κάποιοι «φουκαράδες» μηχανικοί που μέσα στη δίνη των καιρών δεν θα μπορέσουν να αντισταθούν στις πιέσεις της αγοράς και παράλληλα θα τύχει να «στραβώσει» η ιστορία, για να έρθει ξανά το κράτος να δώσει λύση στο πρόβλημα που θα δημιουργηθεί σε μερικά χρόνια και πάει λέγοντας και η ιστορία επαναλαμβάνεται!
Με την «τακτοποίηση» των ημιυπαίθριων χώρων, των υπογείων κλπ, ήδη αυξήθηκε ο υλοποιημένος συντελεστής δόμησης στη χώρα μας σε ποσοστό άνω του 40%.
Με την «τακτοποίηση» των αυθαιρέτων, θα προστεθεί άλλο τόσο και ίσως περισσότερο. Δηλαδή νομιμοποιούμε έμμεσα τον παράνομο διπλασιασμό της δόμησης με ανταποδοτικούς περιβαλλοντικούς στόχους (;) που στην καλύτερη περίπτωση δεν θα αντιστοιχούν ούτε στο ένα χιλιοστό της ζημιάς που έχει γίνει στο περιβάλλον και το κυριότερο στην ισονομία και ισοπολιτεία, στην ποιότητα και ασφάλεια των κατασκευών και βέβαια στο αίσθημα δικαίου το οποίο βάναυσα πλήττεται.
Είναι προφανές ότι ο Νόμος για την «τακτοποίηση» των αυθαιρέτων, θεσμοθετήθηκε για καθαρά εισπρακτικούς λόγους στα πλαίσια της τρέχουσας δημοσιονομικής πολιτικής όπως εξ΄άλλου και τόσα άλλα μέτρα που τιμωρούν τα ακίνητα και τους ιδιοκτήτες τους (βλ. πλειάδα φόρων με αποκορύφωμα το τελευταίο «χαράτσι»). Στην πλάστιγγα της δικαιοσύνης μπαίνει από τη μια η ισονομία και από την άλλη τα ευρώ. Και βέβαια, η πλάστιγγα γέρνει υπέρ των ευρώ.
Το κράτος όμως, στην ουσία κάνει αυτό που πρέπει να κάνει για να καλύψει τις δικές του ανάγκες και προτεραιότητες έστω και ευκαιριακά. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς, η επιστημονική κοινότητα των μηχανικών όπως θεσμικά εκπροσωπούμαστε, μ’έσω δηλαδή του ΤΕΕ.
Η απάντηση δυστυχώς είναι καταλυτική. Όχι απλά δεν διατυπώνουμε ουδεμία θέση, αλλά στην ουσία συνεργαζόμαστε με τα αρμόδια Υπουργεία, μετατρέποντας το φορέα μας σε δημόσια υπηρεσία ή εταιρία, με τη λειτουργία σ΄αυτόν ψηφιακής πλατφόρμας για την εξυπηρέτηση όλης αυτής της έκνομης κατάστασης με το αιτιολογικό της πάταξης της γραφειοκρατίας, στην ουσία με μικροσυντεχνιακή αντίληψη, καθοδηγώντας τους συναδέλφους συνειδητά σε μικρολογιστικές πρακτικές σε αντίβαρο της κρίσης που μας μαστίζει και στον αγώνα τους για επιβίωση. Με τον τρόπο αυτό λουφάζουμε δημόσια και δεν γινόμαστε πλέον πιστευτοί σαν επιστήμονες και πρωτοπόρο κοινωνικό στρώμα όταν μιλάμε για ισονομία, ισοπολιτεία, ποιότητα και ασφάλεια των κατασκευών. Αν καταρρεύσουν οι φορείς, σε τι άλλο μπορούμε άραγε να ελπίζουμε σαν οργανωμένη κοινωνία. Και δυστυχώς καταρρέουμε στη δύνη των καιρών.
Παράλληλα, το τελευταίο διάστημα, συντελέσθηκε στο χώρο των μηχανικών όπως εξ΄άλλου και σε όλη την Ελληνική κοινωνία, ότι δεν είχε συντελεσθεί εδώ και πολλές δεκαετίες. Όλες οι κατακτήσεις του κλάδου που κερδήθηκαν με αγώνες και θυσίες, εξανεμίσθηκαν εν μια νυκτί και δυστυχώς πέσαμε αμαχητί. Ξεκινώντας από την «απελευθέρωση» του επαγγέλματος και την αντίστοιχη κατάργηση του κατώτατου ορίου αμοιβών μελετών στα δημόσια και ιδιωτικά έργα στα πλαίσια της μνημονιακής πολιτικής, συνεχίζοντας με τον υποδιπλασιασμό του μισθού του μηχανικού δημόσιου υπάλληλου και με την εν εξελίξει προσπάθεια για ιδιωτικοποίηση των βασικών λειτουργιών του κράτους που σχετίζονται με την ανάπτυξη και επομένως με τον κλάδο, προχωρώντας στην εν δυνάμει υποβάθμιση του επιπέδου σπουδών ιδίως των πολυτεχνικών σχολών με τη θεσμοθέτηση της δυνατότητας απομείωσης του πενταετούς κύκλου και επομένως των επαγγελματικών δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτόν έναντι άλλων βαθμίδων τεχνικών, συνεχίζοντας με την ανάσχεση της ανάπτυξης και το χαράτσωμα της οικοδομής, με τον υπερδιπλασιασμό των εισφορών στο ΤΣΜΕΔΕ, με την κατάργηση του μοναδιαίου συντελεστή φορολόγησης των ελεύθερων επαγγελματιών και πάει λέγοντας. Ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Για όλα αυτά, ο φορέας μας αποκομμένος πλήρως από τα μαζικά κινήματα, κυρίως σε κεντρικό αλλά και σε τοπικό επίπεδο, είτε έχει συνεργασθεί, είτε ένοχα σιωπήσει, είτε διαμαρτυρήθηκε ευκαιριακά απλά και μόνο για τις κάμερες.
Τώρα συνάδελφοι είναι πλέον αργά για δάκρυα.
Ένα χρόνο περίπου πριν, παραιτήθηκα από τα όργανα Διοίκησης του ΤΕΕ Δω/σου κάνοντας μια συμβολική κίνηση ενάντια σε κάθε τι που μας πάει πίσω, που διασπά την ενότητα του κλάδου και που θέτει το μικροπροσωπικό και μικροπαραταξιακό όφελος πάνω από το συλλογικό, αφού ένα μέρος ενός ολιγομελούς εκλεκτορικού σώματος καταστρατήγησε συνειδητά θεμελιώδεις κανόνες της δημοκρατίας, παραφράζοντας προς ίδιο όφελος τη βούληση της πλατιάς βάσης των συναδέλφων που ανέδειξε την παράταξή μας μακράν σε πρώτη δύναμη. Ευκαιριακές και ανιστόρητες πρακτικές που είχαν να συμβούν τουλάχιστο στον τόπο μας 25 έτη. Σήμερα, σκέφτομαι στα σοβαρά ακόμη και να καταθέσω την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, αφού σαν μηχανικοί έχουμε γίνει πλέον οι τελευταίες τρύπες του ζουρνά.
Ξυπνήστε συνάδελφοι, αντισταθείτε, όμως πραγματικά, έστω και αργά. «Εγώ θα είμαι εδώ να σας θυμίζω τις μέρες τις παληές» όπως λέει και ο φίλος μου ο Νιόνιος.
Καλές γιορτές σε όλους
20.12.11
Πάνος Βενέρης