Πώς η χώρα μπορεί να ξεπεράσει την κρίση

Σήμερα που η χώρα πρακτικά βρίσκεται σε παράλυση, με πραγματικές ή λευκές απεργίες, με καθημερινές σχεδόν διαδηλώσεις, με καταλήψεις υπουργείων, με όλους σχεδόν τους δημόσιους υπάλληλους να βρίσκονται σε στάση εργασίας, σήμερα η κυβέρνηση ζητά ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή για να αντιμετωπίσει την κρίση. Και παράλληλα προτείνει ένα δημοψήφισμα, πιστεύοντας ότι η κρίση θα εκτονωθεί.
Κατ’ αρχήν το δημοψήφισμα είναι ο καλύτερος τρόπος έκφρασης της άμεσης δημοκρατίας. Ο λαός αποφαίνεται άμεσα και όχι δια των αντιπροσώπων του, των βουλευτών. Στην Ελβετία, στην οποία για κάθε σοβαρό θέμα γίνεται δημοψήφισμα, υπάρχει μια απαραίτητη προϋπόθεση: ότι Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση συμφωνούν όχι μόνο για τη διεξαγωγή του αλλά και για τα ερωτήματα που θα τεθούν με το δημοψήφισμα, ώστε να μπορέσει ο λαός άμεσα να εκφρασθεί. Εάν η αντιπολίτευση δεν συμφωνεί στο δημοψήφισμα πλήρως, τότε η απάντηση του δημοψηφίσματος εκ μέρους του λαού, δεν είναι η πραγματική. Εάν η αντιπολίτευση μποϋκοτάρει το δημοψήφισμα, αυτός που δεν προσέρχεται ή αυτός που ψηφίζει Όχι σε ένα δημοψήφισμα που μονόπλευρα θέτει η κυβέρνηση, δεν απαντά ευθέως στα ερωτήματα κι έτσι το δημοψήφισμα τίθεται από την πρώτη στιγμή σε αμφισβήτηση.
Γι’ αυτό θα πρέπει κατά τη γνώμη μου, να συμφωνήσουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση στο ουσιαστικό περιεχόμενο του δημοψηφίσματος. Κανένας δεν μπορεί να διαφωνεί στο δημοψήφισμα όταν αυτό διεξάγεται με ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Από τις πρώτες ανακοινώσεις στον τύπο, το δημοψήφισμα λέγεται ότι θα περιλαμβάνει 3 ερωτήματα:
1. Ναι ή Όχι στην Ευρωπαϊκή Ενωση
2. Ναι ή Όχι στο Ευρώ (δηλ. ευρώ ή δραχμή) και
3. Ναι ή Όχι στη δανειακή συμφωνία.
Μα, χωρίς τη δανειακή συμφωνία, οδηγούμεθα σε στάση πληρωμών, μισθών, συντάξεων και πιθανόν σε απώλεια καταθέσεων – κυρίως των μικροκαταθετών στις τράπεζες. Ποιος ορθοφρονών εύκολα θα πει Όχι; Για τα άλλα δύο ερωτήματα, Ναι ή Όχι στην Ευρώπη και το Ευρώ, η πλειοψηφία των κομμάτων και η πλειοψηφία στον λαό, όπως αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, έχει ήδη απαντήσει.
Αυτοί λοιπόν που θα μποϋκοτάρουν το δημοψήφισμα ή θα ψηφίσουν Όχι :
Θα ψηφίσουν Όχι στη λιτότητα που μειώνει τους μισθούς και τις συντάξεις τους καθημερινά.
Θα ψηφίσουν Όχι γιατί αντιλαμβάνονται ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα κληθούν να το καλύψουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, όχι μόνο με τους μισθούς και τις συντάξεις τους αλλά και με τη φορολόγηση των εισοδημάτων τους και της μικρής ή μεσαίας ακίνητης περιουσίας τους.
Θα ψηφίσουν Όχι γιατί δεν ανέχονται όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα να εξαγγέλλουν ότι πατάσσουν τη φοροδιαφυγή και η φοροδιαφυγή να είναι ουσιαστικά αυτή υπεύθυνη για την εξαθλίωση του μισθωτού και του συνταξιούχου.
Θα ψηφίσουν Όχι γιατί δεν πιστεύουν ότι τελικά η Ελβετία θα φορολογήσει τις καταθέσεις των Ελλήνων στις Ελβετικές τράπεζες κατά 30%.
Θα ψηφίσουν Όχι γιατί ο ΣΔΟΕ συνεχώς ανακοινώνει ότι συλλαμβάνει και τιμωρεί τη φοροδιαφυγή αλλά στην ουσία όχι μόνον δεν συλλαμβάνονται οι μεγάλοι φοροφυγάδες αλλά η προστασία των προσωπικών δεδομένων τους συγκαλύπτει για να μην διασυρθούν, για να διατηρήσουν το κοινωνικό τους κύρος και να συνεχίσουν τη φοροδιαφυγή τους εις βάρος των μισθωτών και των συνταξιούχων.
Τέλος, για την αντιπολίτευση, και μάλιστα την αξιωματική: Ζητά από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να καταψηφίσουν την επικίνδυνη , όπως λέει, για τη χώρα κυβέρνηση. Μα αν πραγματικά πιστεύει ότι η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για τη χώρα, δεν έχει παρά να πράξει αυτό που έπραξε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1992. Ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1992 δεν κάλεσε τους βουλευτές της τότε κυβέρνησης να καταψηφίσουν την κυβέρνηση, παρ’ ότι η κυβέρνηση στηριζόταν μόνο σε μία ψήφο, είχε 151 βουλευτές, αλλά προσέφυγε στη δημοκρατική διέξοδο των εκλογών, στη Β’ Αθηνών. Και απέδειξε εμπράκτως ότι ο λαός επιθυμούσε την ανατροπή της κυβέρνησης. Μετά από λίγο αυτό συντελέσθηκε. Το να δημιουργείται ένταση με αποστασίες, με κατηγορίες εξαγοράς συνειδήσεων των βουλευτών και όλα αυτά, ιστορικά αποδείχθηκε ότι δεν βοήθησαν το δημοκρατικό πολίτευμα. Αντίθετα, συντέλεσαν στην ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος το 1967.
Γι’ αυτό σήμερα η ευθύνη των κομμάτων που η χώρα βρίσκεται ουσιαστικά σε χρεοκοπία είναι τεράστια.
Ο πραγματικός πατριωτισμός είναι αυτός που επιβάλλει να παραμεριστούν τα προσωπικά συμφέροντα, οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες και να σχηματισθεί μία κυβέρνηση η οποία θα αποτελείται από όλα ει δυνατόν τα κόμματα. Και ιδιαίτερα τα κόμματα που δεν έχουν κυβερνήσει ακόμα και λογικά έχουν τις λιγότερες δυνατές εξαρτήσεις και διαπλοκές.
Μια κυβέρνηση η οποία θα είναι ικανή να συλλάβει τη φοροδιαφυγή, να εφαρμόσει το Πόθεν Εσχες γι’ αυτούς που στο εξωτερικό απέστειλαν δισεκατομμύρια χωρίς να φορολογηθούν στη χώρα μας. Και μόνο με αυτόν τον τρόπο θα ανακουφιστεί ο συνταξιούχος κι ο μισθωτός. Αλλιώς, το πρωτογενές πλεόνασμα θα πρέπει να το πληρώσει και πάλι ο μισθωτός και ο συνταξιούχος, με νέους φόρους και πιθανή νέα μείωση των μισθών και συντάξεων, αφού το πρωτογενές πλεόνασμα δεν μπορεί άμεσα να προέλθει από ανάπτυξη και βελτίωση της ανταγωνιστικότητας.
Μία τέτοια κυβέρνηση θα μπορούσε να θέσει στους Ευρωπαίους εταίρους το τεράστιο θέμα της απώλειας της ανταγωνιστικότητας που αντιμετωπίζει η χώρα μας, δεδομένου ότι περιβάλλεται από χώρες που προσφέρουν πάμφθηνα εργατικά χέρια, μηδενική φορολογία στις επιχειρήσεις και κατά συνέπεια προσελκύουν τις επενδύσεις και τους επενδυτές. Από τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης προς τον Νότο αναμφισβήτητα κερδισμένες είναι οι χώρες του Βορρά και καταβαραθρωμένη οικονομικά είναι η χώρα μας. Κατά συνέπεια από τα πλεονάσματα των βορείων χωρών, η χώρα χρειάζεται επενδύσεις και ειδικά προγράμματα ανάπτυξης, τύπου Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων και όχι ελεημοσύνη – και όχι οίκτο.
Η χώρα χρειάζεται εθνική αξιοπρέπεια, την οποία θα τη διασφαλίσει μόνο η συμμετοχή όλων των κομμάτων σε μια κυβέρνηση με μόνο στόχο την αποτροπή της χρεοκοπίας και την αποκατάσταση της κοινωνικής γαλήνης.
Ετσι μόνο θα αντιμετωπισθεί το θέμα της χρεοκοπίας της χώρας μας με υπερηφάνεια και όχι με καταισχύνη. Όχι με το ΅Δεν πληρώνω’ άλλα με το ΅Πληρώνω και διεκδικώ αυτά που δικαιούμαι’.
Αυτή θα πρέπει να είναι η εικόνα της αυριανής Ελλάδας!
(Σημ.: το άρθρο αυτό έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του κ. Δημ. Κρεμαστινού).