Η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα εκφράζει τη συνολική χρεοκοπία ενός πολιτικού συστήματος, μιας ολόκληρης «σχολής» που άσκησε εξουσία, πήρε μοιραίες αποφάσεις και δεν έκανε αναγκαίες και τολμηρές επιλογές.
Στη ζωή μου δεν είχα ποτέ εξαρτήσεις, επιδίωξα να έχω σχέση ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης με τον πολίτη. Πιστεύω ότι ήμουν συνεπής σε όλα αυτά και κυρίως στις αρχές και στις αξίες με τις οποίες πορεύθηκα.
Οφείλω όμως να παραδεχθώ ότι στήριξα και εγώ κατά το παρελθόν αυτό το πολιτικό σύστημα με τη συμμετοχή μου σε κομματικά όργανα.
Η παραδοχή αυτή είναι αναγκαία για όλους όσους εκφέρουν δημόσιο λόγο, για όλους όσους ασκούν κριτική, για όλους όσους καταφέρονται εναντίων όλων λες και οι ίδιοι γεννήθηκαν μόλις χθες.
Αγαπώ τον τόπο μου, το νησί μου, την πόλη μου. Σε αυτά λοιπόν θέλω να αναφερθώ μιλώντας, όπως πάντα, με την σκληρή γλώσσα της αλήθειας.
Υπηρέτησα την αυτοδιοίκηση και τον πολίτη με ανιδιοτέλεια. Πίστεψα και εξακολουθώ να πιστεύω στο θεσμό. Τον θεωρώ τον πιο υγιή, συγκριτικά με άλλες βαθμίδες εξουσίας και ιδιαίτερα με την Κεντρική Εξουσία.
Όταν η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου προχώρησε εσπευσμένα, βεβιασμένα, χωρίς μελέτη στον Καλλικράτη, διατύπωσα δημόσια τις απόψεις μου. Με άρθρα, παρεμβάσεις, συνεντεύξεις και κυρίως με τις τοποθετήσεις μου στην τότε ΤΕΔΚ και στην ΚΕΔΚΕ.
Αμφιβάλλω αν και πόσοι με άκουσαν και τι συγκράτησαν τότε.
Οι περισσότεροι ήταν απασχολημένοι με τις προσωπικές τους επιδιώξεις, την αγωνία τους να βρουν ρόλο και καρέκλα στο νέο πεδίο. Δε γνωρίζω επίσης αν έφθανε ο λόγος και οι προτάσεις μου στη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.
Σήμερα είμαστε μπροστά σε μία πραγματικότητα που όλοι τη ζούμε και κανείς δε μπορεί να την αμφισβητήσει.
Ο ενιαίος Δήμος Ρόδου εμφανίζει αξεπέραστα λειτουργικά προβλήματα που δεν οφείλονται τόσο στη δεινή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας όσο στις αβελτηρίες του Καλλικράτη.
Κυρίως στο έλλειμμα θεσμικής, οικονομικής και στρατηγικής προετοιμασίας.
Ο Δήμος – Κυβερνείο οδήγησε σε ακυβερνησία και παράλυση.
Οι αποφασιστικές αρμοδιότητες έμειναν στα χαρτιά.
Ο ενιαίος Δήμος Ρόδου είναι ένα ανίσχυρος Δήμος που όχι μόνο δεν είναι κυρίαρχος στα μεγάλα διευρυμένα γεωγραφικά του όρια αλλά βλέπει να του αφαιρούν την ίδια του την περιουσία αλλά και τα κυριαρχικά του δικαιώματα.
Ο Δήμος είναι κυβερνείο μόνο για όσους είναι αιρετοί ή έχουν αξιώματα. Για τους υπαλλήλους και κυρίως τους πολίτες δεν είναι.
Στις δημοτικές ενότητες έχει χαθεί η άμεση σχέση που υπήρχε ανάμεσα στο Δήμο και στο δημότη. Τα συμβούλια των δημοτικών ενοτήτων, τα τοπικά συμβούλια έχουν διακοσμητικό χαρακτήρα. Δεν έχουν ούτε αρμοδιότητες αλλά ούτε και πόρους να διαχειριστούν. Το μικρό πρόβλημα της γειτονιάς ή του χωριού δε βρίσκει διέξοδο, δεν υπάρχει κάποιος να το χρεωθεί και να αναλάβει να το λύσει.
Δε θέλω να απαξιώσω τις καλές προθέσεις των αιρετών στα τοπικά συμβούλια αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Όταν το τοπικό συμβούλιο δεν έχει κάποια οργανική δομή να κινητοποιήσει με υπαλλήλους του Δήμου για να δώσει λύση τότε, πώς θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα; Όταν δεν έχει στη διάθεσή του, τους ελάχιστους πόρους για να κάνει ένα μικρό αλλά αναγκαίο έργο στο χωριό και στη γειτονιά, τι μπορούμε να περιμένουμε;
Θα αποδειχθεί όσο προχωράει ο καιρός ότι οι συνεδριάσεις των τοπικών συμβουλίων θα αραιώσουν χρονικά και θα αυτοκαταργηθούν τα όργανα.
Ο Δήμος Ρόδου για να επιλύσει δικά του ζητήματα δεν αρκεί πλέον να απευθύνεται στην Περιφέρεια. Πρέπει να αποταθεί στην Αθήνα αφού το επιτελικό Κράτος έγινε επιτελικό στα λόγια, όπως στα λόγια έγινε ισχυρή και η αυτοδιοίκηση.
Ουσιαστικά το Κράτος δεν άφησε τίποτα από τα χέρια του. Ακόμα και για τις παραλίες ο Δήμος Ρόδου πρέπει να συνεχίζει να ζητά άδεια για απλές μικρές και αυτονόητες παρεμβάσεις.
Μέσα σε λίγους μήνες, το Κράτος δεν αρκέστηκε σε αυτά που είχε αλλά αφαίρεσε κυριαρχικά δικαιώματα και κατακτήσεις του Ροδιακού λαού όπως το ποσοστό από την εκποίηση της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου (το γνωστό 75% που πλέον είναι 0%).
Έπεται και συνέχεια με τη συζήτηση για την κατάργηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ που σκοπίμως παραμένει ανοικτή και όποιος δεν το βλέπει, εθελοτυφλεί. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η κατάργηση του ΔΗΦΟΔΩ αφού εκτός όλων των άλλων αυτοί που τη μεθοδεύουν, αγνοούν το πολύ απλό και αυτονόητο.
«Ότι ενδεχόμενη κατάργηση του ΔΗΦΟΔΩ θα αποτελέσει ένα πρώτης τάξεως επιχείρημα για να υπάρξει επιβάρυνση και αύξηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ».
Και να μην ξεχάσουμε και το θέμα της εκχώρησης του Καλαμώνα και του Φυτωρίου στη Περιφέρεια και όχι στο Δήμο.
Για όσους το ξεχνούν, η Περιφέρεια έχει έδρα τη Σύρο…. που απέκτησε πλέον δικαίωμα να ορίζει γη που βρίσκεται και ανήκει στη Ρόδο.
Οι ίδιες επιδιώξεις υποκρύπτονται με την εμμονή ΕΟΤ και ΕΤΑ που δεν έχουν παραιτηθεί από τη διεκδίκηση του πάρκου «ΘΕΡΜΑΙ» με τη Δ/νση Δασών και την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου να συνεπικουρούν.
Στόχος τους είναι να πάρουν στη νομή τους, με κάθε τρόπο, το πάρκο «ΘΕΡΜΑΙ» αδιαφορώντας για το γεγονός ότι έχει μεταγραφεί στην ιδιοκτησία του Δήμου Ρόδου με τελεσίδικη δικαστική απόφαση. Επί του θέματος αυτού θα επανέλθω.
Μια άλλη διάσταση της σημερινής προβληματικής εικόνας αφορά τα οικονομικά δεδομένα. Η συνένωση των 10 Δήμων σε έναν συνοδεύτηκε από την αντίστοιχη συνένωση χρεών και υποχρεώσεων.
Η οικονομική ανεξαρτησία των Δήμων που υποσχόταν η κυβέρνηση για την εφαρμογή του Καλλικράτη, δεν υλοποιήθηκε αλλά και οι αιρετοί λησμόνησαν τις ομόφωνες αποφάσεις δύο έκτακτων συνεδρίων για την δέσμευση των απαιτούμενων πόρων σε ειδικό κωδικό στον προϋπολογισμό του Κράτους πριν την μετάβαση στην νέα κατάσταση.
Το δημοσιονομικό πρόβλημα δεν είναι η αιτία.
Είχα επισημάνει από την αρχή ότι το κίνητρο αυτών που σχεδίασαν με αυτή την πρωτοφανή προχειρότητα τον Καλλικράτη, ήταν η λογιστική «τακτοποίηση». Και όταν λέω λογιστική τακτοποίηση εννοώ αφαίρεση πόρων από την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί η ΣΑΤΑ, οι Δήμοι δεν γνωρίζουν σε ποια έσοδα μπορούν να υπολογίζουν για να προγραμματίσουν της υποχρεώσεις τους.
Ο Καλλικράτης δίπλα σε αρμοδιότητες που «ξεφορτώθηκε» το Κράτος και τις φόρτωσε στο Δήμο, δεν αντιστοίχισε τους πόρους για την άσκησή τους. Έτσι βλέπουμε απλήρωτους εργαζομένους και προβληματική και επισφαλή λειτουργία των κοινωνικών δομών των Δήμων.
Όλα αυτά δεν τα παραθέτω για να κατακρίνω την σημερινή Δημοτική Αρχή. Δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου ούτε βεβαίως να ασκήσω αντιπολίτευση στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. ¶λλωστε για την τελευταία, έχει ήδη κάνει την αποτίμησή του, ο κάθε πολίτης.
Σήμερα αντιλαμβάνονται όλοι την προχειρότητα με την οποία σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε ο Καλλικράτης. Είμαι βέβαιος ότι μπροστά σε αυτή την προχειρότητα βρίσκεται καθημερινά ο Δήμαρχος, η Δημοτική Αρχή αλλά και όλοι οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης.
Αυτό που προέχει σήμερα είναι να αντιληφθούμε τους κινδύνους που παραμονεύουν.
Αν το «ΘΕΡΜΑΙ» χαθεί, αν οι μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ και ο ΔΗΦΟΔΩ καταργηθούν δε θα έχει χάσει ο Δήμαρχος. Θα έχει χάσει η Ρόδος
Όλα αυτά τα χρόνια προσπάθησα να δημιουργήσω ένα ευρύ μέτωπο συναίνεσης για τα μεγάλα προβλήματα. Σε κάποιες περιπτώσεις το πέτυχα, όπως με την υπόθεση του Καζίνο, όπου η πόλη της Ρόδου δημιούργησε ένα ενιαίο και αρραγές κοινωνικό μέτωπο.
Αυτό το μέτωπο καλείται η σημερινή δημοτική αρχή να το διευρύνει και να του προσδώσει νέα δυναμική αφού η διεκδίκηση παραμένει ανοικτή.
Δεν πρέπει να περιοριστεί όμως μόνο σε αυτό το ζήτημα. Αν είχαμε αναπτύξει αντιστάσεις, αν είχε κυριαρχήσει πνεύμα συναίνεσης και αυτογνωσίας δε θα είχαμε χάσει το 75% της ακίνητης περιουσίας.
Υπάρχουν υπαρκτοί κίνδυνοι που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Και πρέπει να το κάνουμε ενωμένοι μακριά από κομματικές αγκυλώσεις. Η Κεντρική Εξουσία, είτε πράσινη είτε γαλάζια, έχει την ίδια πάντα αντίληψη.
Όταν δεν μεθοδεύει, κωφεύει.
Και όταν δεν αδιαφορεί, αυθαιρετεί.
Τα ζητήματα που μας απασχολούν και στα οποία αναφέρθηκα πριν, δεν λύνονται με υποσχέσεις, δεν αντιμετωπίζονται με κομματικούς μικροϋπολογισμούς και εξαρτήσεις.
Είναι πέρα και πάνω από προσωπικές στρατηγικές.
Οι προτεραιότητες είναι δύο σε αυτή τη συγκυρία.
Μία ενωτική πρωτοβουλία με τη συμμετοχή όλων για την αποτροπή δυσάρεστων εξελίξεων για τη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα και η μετεξέλιξη αυτής της πρωτοβουλίας σε κοινή δράση.
