«Εάν δεν δημιουργηθούν συνθήκες για ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και εάν δεν καμφθούν πλήρως τα συντεχνιακά εξαμβλώματα, που μολύνουν την παραγωγικότητα, η ανάπτυξη θα καθυστερεί και επιπλέον θα κινδυνεύουν να χαθούν οι θυσίες που έχει υποστεί μεγάλο μέρος του οικονομικά ενεργού πληθυσμού».
Αυτά αναφέρει, μεταξύ άλλων σοβαρών, σε συνέντευξή του προς την «δημοκρατική», ο οικονομολόγος και οικονομικός σύμβουλος της Τράπεζας Δωδ/νήσου κ. Παντ. Εμμ. Γεωργάκης, ενώ στο δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», έχει έτοιμη προ πολλού την απάντηση:
«Ειδικά για εμάς τους Ελληνες, η γεωπολιτική μας θέση και οι εγγενείς αδυναμίες μας, δεν μας επιτρέπουν, ούτε να διανοηθούμε να φύγουμε από το ευρωπαϊκό δίχτυ προστασίας, όταν γύρω μας αναπτύσσεται ο ισλαμικός φονταμενταλισμός και η κοσμική τουρκική ματαιόδοξη επιθετικότητα».
Αναφερόμενος στην κατάσταση της τοπικής οικονομίας εκφράζει την άποψη ότι «ο επερχόμενος χειμώνας προβλέπεται εξαιρετικά τραχύς οικονομικά για νοικοκυριά και επιχειρήσεις», ενώ για την Τράπεζα Δωδ/νήσου, τονίζει ότι «για να μπορέσει να διατηρήσει την αυτονομία της χρειάζεται κεφάλαια και ευελιξία».
Αναλυτικά η συνέντευξη του κ. Παντελή Εμμ. Γεωργάκη, που σίγουρα θα προσθέσει νέα σημαντικά στοιχεία για τον δημόσιο διάλογο:
• Πώς εξελίσσεται η οικονομική κατάσταση της χώρας; Πιστεύετε ότι μπορεί η Ελληνική Οικονομία να ορθοποδήσει γρήγορα;
Δυστυχώς η ύφεση βαθαίνει και οξύνεται. Η εκλογική περίοδος Μαρτίου – Ιουνίου 2012, και ο ακραίος λαϊκισμός που την συνόδευσε, υπήρξε καταστροφική και για τις επιχειρήσεις και για την οικονομία. Οικονομικοί δείκτες, αξιοπιστία και ψυχολογία επιβαρύνθηκαν. Είμαστε 4 χρόνια σε καθεστώς κρίσης και δεν έχουμε δει καμία διοικητική μεταρρύθμιση που να «σπάει κόκαλα», ούτε πώληση ή αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας, ούτε πλήρες άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, ούτε απελευθέρωση της αγοράς εργασίας. Για όλα αυτά δεν ευθύνεται η τρόικα. Εάν δεν δημιουργηθούν συνθήκες για ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και εάν δεν καμφθούν πλήρως τα συντεχνιακά εξαμβλώματα που μολύνουν την παραγωγικότητα, η ανάπτυξη θα καθυστερεί και επιπλέον θα κινδυνεύουν να χαθούν οι θυσίες που έχει υποστεί μεγάλο μέρος του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.
• Πώς κρίνετε την ευρωπαϊκή πορεία του ευρώ, ως ενιαίο νόμισμα; Θα αντέξει στις πιέσεις και τι πρέπει να γίνει για να ισχυροποιηθεί;
Το ενιαίο νόμισμα απαιτεί και ενιαία νομισματική και δημοσιονομική πολιτική. Δεν μπορεί ένα κράτος να εξοικονομεί και να παράγει και κάποιο άλλο να σπαταλά και να υπερκαταναλώνει και να έχουν ίδιες νομισματικές απαιτήσεις. Το ευρώ δεν θα αποκτήσει ποτέ σταθερότητα, εκτός αν δημιουργηθεί ενιαία Ευρωπαϊκή Οικονομική Πολιτική, που να καθορίζει τις δημοσιονομικές δαπάνες, τα ελλείμματα, την φορολόγηση, το οικονομικό περιβάλλον ανάπτυξης, γενικότερα. Με αυτό τον τρόπο θα επιτευχθεί η σύγκλιση των Οικονομιών και η απορρόφηση των ελλειμμάτων, που τώρα τρομάζουν και θα εξακολουθούν να τρομάζουν.
• Πλανάται το ερώτημα της χρησιμότητας του ευρώ Πανευρωπαϊκά. Μήπως η επιστροφή σε εθνικά νομίσματα είναι συζητήσιμη;
Για μένα όχι, δεν είναι συζητήσιμη αλλά είναι και εθνικά επιζήμια. Το ευρώ έδωσε και δίνει τη δυνατότητα στην Ευρώπη να ενδυναμώσει τις δομές της και να σταθεί με πρωτεύοντα ρόλο στον διεθνή ανταγωνισμό. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κατ’ αρχήν πολιτικό και όχι οικονομικό εγχείρημα. Δημιουργήθηκε για να προστατευθούν οι κοινές αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας. Δεν μπορούμε εμείς λοιπόν να την αποδομήσουμε οικονομικά. Ειδικά για εμάς τους Έλληνες, η γεωπολιτική μας θέση και οι εγγενείς αδυναμίες μας, δεν μας επιτρέπουν ούτε να διανοηθούμε να φύγουμε από το Ευρωπαϊκό δίχτυ προστασίας, όταν γύρω μας αναπτύσσεται ο ισλαμικός φονταμενταλισμός και η κοσμική τουρκική ματαιόδοξη επιθετικότητα.
• Γενικότερα, η Ευρωπαϊκή Οικονομία φαίνεται ότι χάνει σε ανταγωνιστικότητα. Πώς μπορεί αυτό να αναστραφεί;
Πρέπει να γνωρίζετε ότι η δημοκρατία είναι το πιο ακριβό πολίτευμα, με μεγάλο κόστος κοινωνικών παροχών. Όσο και αν φαίνεται παράδοξο, η συντήρηση των αρχών της δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους, κρατούν ψηλά το ευρώ και το κόστος παραγωγής, με αποτέλεσμα άλλες οικονομίες που δεν διαθέτουν τέτοιες «ευαισθησίες» να πρωταγωνιστούν στο Οικονομικό στερέωμα. Και αναφέρομαι κυρίως στην Κίνα, αλλά και σε αναδυόμενες δυνάμεις όπως η Ινδία, οι χώρες της Νοτιανατολικής Ασίας, κ.ο.κ. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να θυσιάσουμε την δημοκρατία και τις αξίες της. Η Ευρώπη όμως είναι υποχρεωμένη να βρίσκεται τεχνολογικά και επιχειρησιακά ένα βήμα μπρος απ’ τους άλλους για να είναι ανταγωνιστική, έναντι των «ανελεύθερων» αλλά παραγωγικών οικονομιών. Η επίτευξη αυτής της στρατηγικής είναι άλλος ένας βασικός λόγος που επιβάλλει ομογενή οικονομική πολιτική στα Ευρωπαϊκά κράτη.
• Η οικονομική απειλή της Κίνας πόσο σημαντική είναι και πόσο μπορεί να επηρεάσει τη ζωή μας;
Η Κίνα είναι ένας οικονομικοπολιτικός τυφώνας, που κινδυνεύει να διασπάσει όλο τον δυτικό κόσμο και τις αξίες του, εάν ο τελευταίος δεν συσπειρωθεί για να τον αντιμετωπίσει. Δεν μιλάμε για τον αγαθό γίγαντα που παράγει και προσφέρει φθηνά. Μιλάμε για μια χώρα που δεν κατανοεί τι σημαίνει δημοκρατία και έχει διαφορετική αντίληψη για έννοιες, όπως η ελευθερία, η ισότητα και η δικαιοσύνη. Για μια χώρα που υποστηρίζει ήδη οικονομικά τα περισσότερα απολυταρχικά καθεστώτα του τρίτου κόσμου, με αντάλλαγμα την άμεση πρόσβαση στις πρώτες τους ύλες. Για μια χώρα με σαφώς ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα.
Παράλληλα όμως, για μια χώρα με τεράστιες εσωτερικές αντιθέσεις. Την χώρα που παράγει την μεγαλύτερη περιβαλλοντική μόλυνση παγκοσμίως, που καταπατεί όλα σχεδόν τα ανθρώπινα δικαιώματα, που έχει δημιουργήσει στρατιές εργατών, που ζουν χειρότερα απ’ ό,τι στην εποχή του Μάο και που δεν έχει προβλέψει κανένα υλοποιήσιμο συνταξιοδοτικό σύστημα, έχοντας ήδη αποδομήσει τον παραδοσιακό τρόπο ζωής του μέσου πολίτη, που είχε τουλάχιστον τροφή, στέγη και περίθαλψη. Αυτές οι αντιθέσεις πιστεύω ότι θα προκαλέσουν κάποια χρονική στιγμή ή την βίαιη προσαρμογή της ή την κατάρρευσή της.
• Σε αυτό το οικονομικοπολιτικό περιβάλλον τι θέση πρέπει να έχουμε ως κράτος;
Η θέση μας ήταν και είναι στον δυτικό κόσμο και στην Ευρώπη. Ο πολιτισμός μας και οι αξίες μας γαλούχησαν τον δυτικό πολιτισμό, δεν μπορούμε εμείς λοιπόν να βρισκόμαστε πουθενά αλλού. Περιπλανώμενοι ιδεολόγοι και επί χάρτου ιδεαλιστές ας αναζητήσουν αλλού τις θεωρητικές ενατενίσεις τους. Δεν μπορεί κανένας να παίξει με το μέλλον των παιδιών μας. Δυστυχώς αν και είμαστε η χώρα με την πλουσιότερη Ιστορία, σημαντικό κομμάτι Ελλήνων είτε δεν ξέρει να την ερμηνεύει σωστά ή αφήνει την ερμηνεία της σε τρίτους.
• Επιστρέφοντας στην Ελληνική Οικονομία, πώς κρίνετε το πρόσθετο πακέτο μέτρων των 11,5 δισ. ευρώ που επιβάλλεται σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά;
Η νέα δανειακή σύμβαση, το Μνημόνιο Ι και όλα όσα συζητούνται έχουν ως στόχο, η Ελλάδα να δημιουργήσει πρωτογενές πλεόνασμα. Να σταματήσουμε δηλαδή να παράγουμε νέο δημόσιο χρέος. Όσο ακόμα δεν παίρνουμε συνολικά μέτρα αναδιάρθρωσης της οικονομίας, τόσο θα βλέπουμε νέα πακέτα μέτρων.
Η δέσμη μέτρων των 11,5 δισ. ευρώ είναι εξαιρετικά επώδυνη για όλους και θα εντείνει ακόμα περισσότερο την ύφεση, εκτός αν συνοδευθεί με διαρθρωτικές αλλαγές, που για πρώτη φορά φαίνεται να απολαμβάνουν διακομματική συναίνεση, έστω και σε περιορισμένο βαθμό.
• Πώς η χώρα θα ξαναμπεί στο δρόμο της ανάπτυξης;
Μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι η χώρα έχει και πόρους και ανθρώπινο δυναμικό για να ανακάμψει. Πρέπει όμως να τεθεί μια βάση ανάκαμψης και αυτή θα είναι η οικονομική σταθεροποίηση. Όσο υπάρχει αβεβαιότητα, δεν υπάρχει ούτε ψυχολογία, ούτε κίνητρο για επενδύσεις. Δεν μπορούμε πια να κρύψουμε τις αδυναμίες μας. Όλοι μας γνωρίζουν. Μόλις υπάρξει χειροπιαστή αλλαγή στη δημόσια διοίκηση και σταθερότητα στο οικονομικό περιβάλλον, θα έχουμε άμεση και έντονη πορεία ανάπτυξης.
• Στη Δωδεκάνησο και ειδικότερα στη Ρόδο πόσο τελικά βαθιά είναι η κρίση και τι πρέπει να περιμένουμε;
Συνηθίσαμε στη Ρόδο να λέμε ότι λόγω τουρισμού η κρίση δεν μας επηρεάζει τόσο πολύ. Φοβάμαι ότι φέτος δεν θα το πούμε αυτό. Παρότι πέρυσι το φθινόπωρο οι οιωνοί ήταν καλοί, η εκλογική περιπέτεια της χώρας έπληξε ανεπανόρθωτα τις κρατήσεις και τις τιμές της τουριστικής βιομηχανίας. Εάν, όπως εκτιμάται, η μείωση των εσόδων του τουριστικού κλάδου της Ρόδου, υπερβεί το 20%, αυτό θα σημάνει γενική καθίζηση της αγοράς μέχρι την επόμενη τουριστική περίοδο. Ο επερχόμενος χειμώνας προβλέπεται εξαιρετικά τραχύς οικονομικά για νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
• Ερχόμενοι σε επίπεδο τοπικής ανάπτυξης, τι άποψη έχετε για το εγχείρημα ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ, ενάμιση χρόνο μετά την εφαρμογή του;
Ακριβώς την ίδια με αυτή που είχα ενάμιση χρόνο πριν. Ότι πρόκειται για ένα βιαστικό εγχείρημα, που έγινε άρον – άρον για να χρωματιστούν κομματικά οι Δήμοι, χωρίς να υπάρξουν ούτε οι δομές, ούτε οι πόροι, ούτε η διαδικασία προσαρμογής για την υλοποίησή του. Δυστυχώς ήταν μόλις 3 οι επώνυμες φωνές φορέων που αντιτάχθηκαν στο εγχείρημα. Όλοι οι άλλοι, ακόμα και αυτοί που σήμερα δυσανασχετούν, έβλεπαν μέλλον λαμπρό στην επιδιωκόμενη διοικητική μεταρρύθμιση.
• Είναι πασιφανές πια, ότι ο Δήμος Ρόδου βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση. Πόσο αυτό είναι αναστρέψιμο;
Ο Δήμος Ρόδου είναι κλασικό παράδειγμα της διαχρονικά κακής διαχείρισης των χρημάτων του Ελληνικού Δημοσίου. Μια μικρογραφία της οικονομικής κατάστασης του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους. Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι κριτές πρέπει να πάμε πολλά χρόνια πίσω, λίγο μετά την μεταπολίτευση και να αθροίσουμε σωρευτικά το πώς έγινε και ο «πλουσιότερος» Δήμος της Ελλάδας φθάνει σήμερα με τα έσοδά του να καλύπτει οριακά την μισθοδοσία του και σχεδόν ελάχιστες άλλες δαπάνες. Δεν λέω κάτι καινούριο, όλοι ξέρουμε ότι οι Δήμοι έγιναν επιλεκτικά, αλλά δυστυχώς αθροιστικά, καταφύγιο εργασίας πιστών ψηφοφόρων και όλοι έχουμε δει τα τελευταία χρόνια τους Ισολογισμούς των 10 Δήμων του νησιού. Τώρα πώς θα ανατραπεί το σκηνικό, όταν η χώρα ζει στην χειρότερη οικονομική συγκυρία; Δεν βλέπω γρήγορη αναστροφή, τα νούμερα δεν βγαίνουν. Απαιτείται μακροχρόνιος προγραμματισμός.
• Εκφράζονται διαρκή παράπονα για τις πολιτικές και τα μέτρα που λαμβάνει ή δεν λαμβάνει ο Δήμος για την εύρυθμη λειτουργία της πόλης. Πόση βάση έχουν αυτά τα παράπονα;
Νομίζω ότι οποιονδήποτε Ροδίτη κι αν ρωτήσετε, ακόμα και τον ίδιο τον δήμαρχο θα σας απαντήσει ότι οι διαμαρτυρίες έχουν βάση. Υπάρχει βέβαια μια παράμετρος αξεπέραστη που πολλοί υποβαθμίζουν. Δεν υπάρχουν χρήματα. Δημοτικά έσοδα μειωμένα και κρατικές επιχορηγήσεις πετσοκομμένες. Χωρίς χρήματα και με υπέρμετρες ανελαστικές μισθοδοτικές δαπάνες, δεν μπορείς να ασκήσεις πολιτική. Μπορείς όμως και έχεις την υποχρέωση, να είσαι κέρβερος στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της πόλης. Δεν μπορεί λόγου χάρη 10η ώρα βράδυ Αυγούστου να κατεβαίνει την Σωκράτους ΙΧ αυτοκίνητο ανενόχλητο, ούτε στο μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς «Μεσαιωνική Πόλη Ρόδου» η διαδρομή Αγ. Παντελεήμονας – Σωκράτους να γίνεται ζιγκ – ζαγκ για να αποφύγεις τραπεζάκια, stands, καθίσματα και εμπορεύματα, τρεις μήνες τώρα.
Εκεί περιμένουμε όλοι περισσότερη πυγμή από τον Δήμο, αλλά και μεγαλύτερη συνοχή από ένα δημοτικό συμβούλιο που φαίνεται πολλές φορές να παλινδρομεί, να πλεονάζει σε καταγγελτικό λόγο και να εκλείπουν, ή να μην προβάλλονται για να μην αδικήσω κάποιους, οι προτάσεις αναβάθμισης της πόλης.
• Θίξατε το θέμα της λειτουργίας του δημοτικού συμβουλίου, τι εικόνα έχετε γι’ αυτό;
Αυτή που έχει η πλειοψηφία των Ροδιτών. Νομίζω έχουν κουράσει οι συχνοί διαπληκτισμοί, οι παρελθοντολογίες και οι ανούσιες αγορεύσεις. Ευθύνεται βέβαια γι’ αυτό και ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ που δημιούργησε ένα πλαδαρό, μεγάλο Σώμα. Έχω ακούσει σε συζητήσεις συμπολιτών μας να απαξιώνεται πλήρως ο ρόλος και η ικανότητα του δημοτικού συμβουλίου και αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό. Ως Σώμα πρέπει να είναι κυρίαρχο και να έχει τον σεβασμό των πολιτών. Γι’ αυτή την ανάκτηση του σεβασμού, ευθύνη έχουν όλοι ανεξαιρέτως οι δημοτικοί σύμβουλοι.
• Ποια είναι η γνώμη σας για δύο φλέγοντα τοπικά ζητήματα, τους μειωμένους συντελεστές Φ.Π.Α. και το ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.;
Οι μειωμένοι συντελεστές Φ.Π.Α. δεν είναι θέμα διαπραγμάτευσης, για όλους μας. Η αναγνωρισμένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση νησιωτικότητα τους κατοχυρώνει, ενώ πιστεύω ακράδαντα ότι η αναίρεσή τους θα μειώσει και δεν θα αυξήσει τα φορολογικά έσοδα. Δεν μπορούμε πάντως να εφησυχάζουμε.
Σε ό,τι αφορά στο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ., πάντα θεωρούσα ότι πρέπει να διατηρηθεί, με διόρθωση των μερικών στρεβλώσεών του και με αποδοχή, συμφωνία και έλεγχο των παραγωγικών τάξεων για την κατεύθυνση κατανομής των πόρων του. Τα πρόσκαιρα οφέλη των επιχειρήσεων από πιθανή κατάργησή του θα είναι μικρότερα από την δυνητική ζημιά που θα υποστούν δομές του Δήμου, που προσφέρουν στην τοπική επιχειρηματικότητα. Κι ας μην ξεχνάμε ότι μέσω ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. ενισχύουν τα δημοτικά έσοδα ορισμένες επιχειρήσεις που πολύ δύσκολα θα ξαναεισφέρουν τέτοιου είδους έσοδα στο Δήμο, αν αρθεί το συγκεκριμένο καθεστώς, όπως λόγου χάρη οι Τράπεζες και το Casino.
• Είστε γενικά αισιόδοξος για το νησί και της προοπτικές της Ρόδου;
Βεβαίως και είμαι. Το νησί μας σαν δυνατότητες και δυναμικό είναι ανεξάντλητο. Έχουμε πετύχει αρκετά και δεν πρέπει να μηδενίζουμε τα πάντα. Η κακή νοοτροπία πολλών από εμάς είναι ο ένας μας εχθρός και η οικονομική κρίση που επιφέρει απογοήτευση και χαλαρότητα αρχών είναι ο δεύτερος. Για να κρατήσουμε τις προοπτικές μας ζωντανές σε αυτή την πολύ δύσκολη περίοδο και για να οικοδομήσουμε σε αυτές χρειαζόμαστε πειθαρχία, σεβασμό στους γύρω μας, που αποτελεί συναίσθημα προς εξαφάνιση, και συνεργασία για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Ο ατομικισμός και η προστασία του ιδίου συμφέροντος είναι γνωρίσματα του καπιταλισμού. Μπορούν όμως να τιθασευτούν και να γίνουν αποδοτικότερα, σε καθεστώς συνεργασιών. Σε αυτό ως κοινωνία και ως οικονομία νομίζω ότι υστερούμε.
• Να έλθουμε λίγο στην ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ, στην οποία είστε Οικονομικός Σύμβουλος. Πώς βιώνει σήμερα την κρίση;
Η κρίση με τον άλφα ή βήτα τρόπο καταλήγει στις Τράπεζες. Τα περισσότερα προβλήματα χρηματοδότησης των επιχειρήσεων καταλήγουν στον τραπεζικό κλάδο. Η ρευστότητα της αγοράς είναι ακόμα περιορισμένη αν και σαφώς καλύτερη απ’ ό,τι πριν ένα δίμηνο. Λόγω εποχικότητας το προσεχές δίμηνο δε θα παρατηρηθεί ιδιαίτερη στενότητα ρευστότητας. Το υπ’ αριθμ. 1 πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι η μη εξυπηρέτηση των δανείων. Ένας στους τρεις πιστούχους δεν πληρώνει σήμερα είτε γιατί δεν έχει είτε γιατί πιστεύει ότι τα δάνεια θα του χαριστούν. Σε αυτό το τελευταίο έχουν μεγάλη ευθύνη συγκεκριμένοι πολιτικοί χώροι που καλλιεργούν τις ελπίδες του «κουρέματος» των δανείων. Μόνο που δε μας λένε, αν χαρίσουν τα δάνεια, ποιος θα επιστρέψει τα χρήματα στους καταθέτες. Παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, οι Τράπεζες έχουν υποστεί δυσανάλογο φορτίο της κρίσης απ’ ό,τι τους αναλογούσε.
• Τι ειδικότερα προβλήματα έχει, αν έχει, η ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ, σε σχέση και με τον υπόλοιπο Τραπεζικό κλάδο;
Το κύριο πρόβλημα όλων των Τραπεζών σήμερα ονομάζεται κεφαλαιακή επάρκεια. Η μη πληρωμή των δανείων δημιουργεί ζημιές, που με τη σειρά τους επιβάλλουν επιτακτικά την αναζήτηση νέων κεφαλαίων. Από πού όμως σήμερα μπορείς να αναζητήσεις κεφάλαια; Οι Ελληνικές Εμπορικές Τράπεζες ουσιαστικά μηδένισαν τα κεφάλαιά τους με το κούρεμα των ομολόγων. Πολύ σωστά και αποτελεσματικά οι Ευρωπαίοι εταίροι μας μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, έδωσαν κεφάλαια και συντήρησαν το Ελληνικό Τραπεζικό Σύστημα. Οι Συνεταιριστικές Τράπεζες δεν έχουν ακόμα ενταχθεί σε αυτόν τον μηχανισμό, με αποτέλεσμα η καθημερινή τους λειτουργία να είναι δυσκολότερη. Βρισκόμαστε όμως σε συνεχή διαπραγμάτευση έτσι ώστε να λυθεί αυτό το πρόβλημα σύντομα.
• Τι μέτρα προτίθεται να πάρει η Τράπεζα για να θωρακίσει τη βιωσιμότητα και την ανάπτυξή της;
Βλέπετε ότι το Τραπεζικό σύστημα της χώρας βρίσκεται σε πλήρη αναδιάταξη. Κατ’ αρχήν εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις κατευθύνσεις της τρόικας και υπάρχει τάση συγκέντρωσής του σε 2 – 3 μεγάλους ομίλους. Η Τράπεζα ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ για να μπορέσει να διατηρήσει την αυτονομία της χρειάζεται κεφάλαια και ευελιξία. Είμαστε ανοιχτοί σε κάθε συνεργασία ή συνέργεια που θα εξασφαλίσει τα συμφέροντα των συνεταίρων. Όμως πρωταρχικό μέλημα για να θωρακίσει τη βιωσιμότητά της είναι η αύξηση των ιδίων κεφαλαίων της. Γι’ αυτό το λόγο μελετά ήδη τους όρους για την αύξηση του Συνεταιριστικού της κεφαλαίου, που ήδη έχει προεγκρίνει η πρόσφατη γενική συνέλευση των μελών της. Παράλληλα, εσωτερικά, η Τράπεζα έχει διαμορφώσει πολιτικές και κανονισμούς έτσι ώστε να μειώσει τα επισφαλή δάνειά της, να βελτιώσει τις εξασφαλίσεις της, αλλά και να συνεχίσει να εξυπηρετεί με συνέπεια την πελατεία της.
