Να γίνει ιστορική έδρα του ενιαίου Δήμου, η Λίνδος!

Μετά την τοπική επιτροπή της δημοτικής ενότητας Ιαλυσού και η τοπική επιτροπή της δημοτικής ενότητας Λινδίων πρόκειται να εισηγηθεί στη δημοτική αρχή να επιλεγεί η Λίνδος ως ιστορική έδρα του ενιαίου Δήμου της Ρόδου!
Η πρώτη κίνηση έχει ήδη γίνει μετά την υπ’ αρίθμ. 91/2010 απόφαση που είχε λάβει εκτός ημερησίας διάταξης το δημοτικό συμβούλιο του πρώην δήμου Λινδίων η οποία και κοινοποιήθηκε στην υπό τον κ Στάθη Κουσουρνά δημοτική αρχή την Παρασκευή για τις δικές της ενέργειες. Ανάλογο αίτημα αναμένεται να υποβληθεί και από την τοπική επιτροπή Καμείρου.
Ο Δήμαρχος Ρόδου κ. Στάθης Κουσουρνάς, σύμφωνα με τις πληροφορίες, προτίθεται να εισηγηθεί στο δημοτικό συμβούλιο, να χαρακτηριστούν ως Ιστορικές Έδρες του Ενιαίου Δήμου της Ρόδου και οι τρεις αρχαίες πόλεις- κράτη της Ρόδου, Λίνδος, Κάμειρος και Ιαλυσός.
Όπως αναφέρεται στο σχετικό έγγραφο…
“η Λίνδος ήταν μια από τις αρχαιότερες και πιο σημαντικές πόλεις που ίδρυσαν οι Δωριείς όταν αποίκησαν το νησί της Ρόδου στις αρχές της 1ης χιλιετίας π.Χ.. Μαζί με τις πόλεις Κάμειρο, Ιαλυσό , Αλικαρνασσό, Κω και Κνίδο αποτελούσε την περίφημη Δωρική Εξάπολη, ένα είδος Αμφικτιονίας με στόχο τη διατήρηση των δωρικών δυνάμεων στην περιοχή του νότιου ανατολικού Αιγαίου. Υπήρξε η πιο ισχυρή πόλη της Ρόδου και η ανάπτυξη της οφειλόταν στη μεγάλη ναυτική και εμπορική της δύναμη. Τα δύο λιμάνια της, καθώς και η απόρθητη Ακρόπολη, ήταν μοναδικά στη Ρόδο.
Ήδη από τον 7ο αι. π.χ. μονοπωλούσε ένα αρκετά μεγάλος μέρος του εμπορίου και της ναυτιλίας της Μεσογείου. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι Λίνδιοι ήταν οι πρώτοι που συνέταξαν κώδικα ναυτικού δικαίου, που έγινε γνωστός ως Ροδιακός νόμος και αργότερα αποτέλεσε την βάση του Ρωμαϊκού δικαίου, που έθεσε τα θεμέλια στο σύγχρονο ναυτικό δίκαιο.
Η Λίνδος ιδρύει αποικίες ή συμμετέχει σε ίδρυση αποικιών ήδη από τον 7° αιώνα π.Χ. σε Ανατολή και Δύση : στους Σόλους και στη Φάσηλι στα μικρασιατικά παράλια, στην Κυρήνη και στη Γέλα της Σικελίας, όπου η πρωϊμότερη συνοικία είχε την ονομασία «Λίνδιοι». Λίνδιοι συμμετείχαν επίσης μαζί με τους άλλους Ροδίους στην ελληνική παροικία και το Ελλήνιον στη Ναύκρατι της Αιγύπτου.
Οι αρχαϊκοί χρόνοι, είναι η περίοδος της μεγάλης ακμής της πόλης, υπό την διακυβέρνηση του κυβερνήτη «τυράννου» Κλεόβουλου (6ος αιών. π.Χ.), ενός από τους «επτά σοφούς» της αρχαιότητας. Ως τύραννος ( κυβερνήτης ) της Λίνδου σηματοδότησε το πέρασμα της εξουσίας από τη βασιλεία και το αριστοκρατικό πολίτευμα στη δημοκρατία, αφού στην εποχή του το πολίτευμα της Λίνδου απέκτησε φιλελεύθερες και δημοκρατικές βάσεις. Του αποδίδονται ποιήματα (άσματα και γρίφοι) και πολλές νουθεσίες, όπως «μέτρον άριστον», «βία μηδέν ττράττειν» και «τέκνα τταιδεύειν».
Η ύπαρξη του ιερού της Λινδίας Αθηνάς στην Ακρόπολη ανέδειξε την Λίνδο σε μεγάλο θρησκευτικό λατρευτικό κέντρο για τον τότε γνωστό κόσμο και παρέμεινε σαν κέντρο λατρείας μέχρι τους Ελληνιστικούς και Ρωμαϊκούς χρόνους. Το ιερό της Λινδίας Αθηνάς καθιερώνεται όχι μόνο ως παν-ροδιακό κέντρο, αλλά και με ευρύτερη διεθνή ακτινοβολία, που έκτοτε κυριαρχεί στη ζωή της Λίνδου αλλά και ολόκληρης της Ρόδου,.
Η ζωή του ιερού φαίνεται να άρχισε τον 9° αιώνα π.Χ. με την λατρεία της Αθηνάς. Πολλά αγάλματα στόλιζαν την ακρόπολη, όπως δείχνουν βάσεις που σώθηκαν έως τώρα και άφθονες είναι οι επιγραφές, που μας πληροφορούν για διάφορα ιστορικά γεγονότα και την ιστορική κίνηση του νησιού γενικότερα.
Μεγάλη σημασία για την ιστορία του Ιερού της Λινδίας Αθηνάς έχει μια επιγραφή που βρέθηκε στις ανασκαφές των Δανών αρχαιολόγων (1904), γνωστή με το όνομα «Χρονικό της Λίνδου» και βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της Κοπεγχάγης.
Σημαντική ήταν επίσης και η, πνευματική συμβολή της Λίνδου στις τέχνες. Το περίφημο χάλκινο έργο του Κολοσσού της Ρόδου φιλοτεχνήθηκε από τον Λίνδιο αρχιτέκτονα ,καλλιτέχνη, Χάρη. Το 407με 408 π.Χ., η Λίνδος μαζί με τις άλλες δυο πόλεις, Ιαλυσό και Κάμειρο συμμετείχε στην ίδρυση της Ρόδου, η οποία αποτέλεσε τη σημαντικότερη πόλη και έγινε η πρωτεύουσα του νησιού.
Έκτοτε παρά την άνοδο της Ρόδου, η Λίνδος παρέμεινε σημαντικό κέντρο και στις επόμενες ιστορικές περιόδους των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων, της Βυζαντινής περιόδου.
Στους επόμενους αιώνες η ακμή της πόλης συνεχίστηκε από τους Ιππότες του τάγματος του Αγίου Ιωάννη, που γνώριζαν καλά την τέχνη του εμπορίου και της ναυτιλίας.
Όταν τη θέση τους πήραν οι Τούρκοι, επέτρεψαν στους Λινδίους να συνεχίσουν την οργάνωση του εμπορίου.
Σήμερα η Λίνδος με το μνημείο της Ακρόπολης, αλλά και τον παραδοσιακό διατηρητέο οικισμό, δείγμα της Δωδεκανησιακής λαϊκής αρχιτεκτονικής, αποτελεί το δεύτερο κατά σειρά αξιοθέατο το νησιού, μετά την Μεσαιωνική πόλη της Ρόδου. Συγκαταλέγεται στους σημαντικούς πολιτιστικούς και τουριστικούς πόρους της χώρας μας, με παγκόσμια εμβέλεια και μεγάλη τουριστική ανάπτυξη”.