Τον αντιπεριφερειάρχη Δωδεκανήσου Φώτη Χατζηδιάκο επισκέφθηκε χθες αντιπροσωπεία γονέων που εξέφρασε την αγωνία της για τη λειτουργία των παιδικών σταθμών, μετά τις δραστικές περικοπές πόρων που επεβλήθησαν για τις κοινωνικές δομές.
Ο κ. Χατζηδιάκος άκουσε με προσοχή τα προβλήματα που καλούνται πλέον να αντιμετωπίσουν πολλές οικογένειες της περιοχής μας και τους ενημέρωσε αναλυτικά για τις προσπάθειες που καταβάλλονται τόσο από την Περιφέρεια όσο και από την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), που έχουν και την αρμοδιότητα, για να εξευρεθούν λύσεις.
Εξήγησε τους λόγους που οδήγησαν στη δυσάρεστη αυτή εξέλιξη, διαβεβαιώνοντας ότι οι προσπάθειες θα συνεχιστούν σε κεντρικό επίπεδο, με την ελπίδα κυρίως το Υπουργείο Εργασίας να πετύχει την εξασφάλιση πόρων από άλλους κωδικούς, τουλάχιστον για τη φετινή χρονιά.
Για να εξευρεθεί λύση έχει προγραμματιστεί και σύσκεψη στην οποία έχουν προσκληθεί για να μετάσχουν και οι βουλευτές του νομού μας σε μια προσπάθεια να συνδράμουν όλοι για να βρεθεί λύση.
Επισημαίνεται πως ο Δήμος Ρόδου μόνο χάνει από την υπόθεση αυτή 1.500.000 ευρώ. Αν δεν εξευρεθούν πόροι θα οδηγηθούν σε κλείσιμο τέσσερις παιδικοί σταθμοί και δύο ΚΔΑΠ του νησιού μας. Ανάλογες απώλειες θα έχουν και οι άλλοι ΟΤΑ της Δωδεκανήσου.
Τα στοιχεία του Δήμου Ρόδου δείχνουν πως στα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης θα φοιτήσει μόνο το ένα πέμπτο των παιδιών που παρακολουθούσαν την ειδική αγωγή και τα προγράμματα πέρσι. Η εξέλιξη αυτή έφερε σε απόγνωση τους γονείς των παιδιών που δεν ξέρουν τι να κάνουν.
Με ανακοίνωσή τους, οι γονείς εκφράζουν την αγανάκτησή τους και τονίζουν πως τόσα χρόνια τώρα χόρτασαν και αηδίασαν από το εμπόριο ελπίδων.
Στην επιστολή, που υπογράφουν η πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Φίλων Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες «Πνοή» κ. Ολγα Παπασταματίου και ο γραμματέας κ. Νίκος Νάνος αναφέρονται αναλυτικά τα ακόλουθα:
Με κατάπληξη, οργή, αλλά και απογοήτευση τα μέλη του Συλλόγου Γονέων και Φίλων Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες, πληροφορηθήκαμε ότι αποφασίστηκε από την αρμόδια αρχή να δοθεί μόνο στο ένα πέμπτο από τα παιδιά που ήδη φοιτούν στα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης του νησιού το δικαίωμα να ξαναφοιτήσουν το Σεπτέμβριο. Τα πρώτα δυσάρεστα συναισθήματα διαδέχτηκε άγχος και πραγματικός πανικός. Το ξερίζωμα των παιδιών αυτών από έναν χώρο οικείο, η σχεδόν βιαία απομάκρυνσή τους από τους παιδαγωγούς τους, η διακοπή της εκπαίδευσής τους, η υφαρπαγή του αναφαίρετου δικαιώματός τους για αγωγή, θα τους προκαλέσει τέτοιο συναισθηματικό σοκ που πολλά από τα παιδιά αυτά θα παλινδρομήσουν σε βαθμό που θα απαιτηθεί τιτάνιος στη κυριολεξία αγώνας για να επανέλθουν σε κάποια συναισθηματική ισορροπία και διάθεση για συνεργασία.
Γίνεται ταυτόχρονα φανερό ότι οι αρμόδιοι αγνοούν εντελώς τις λεπτές ισορροπίες που με νύχια και δόντια αγωνίζονται νυχθημερόν να κρατήσουν στην οικογένειά τους οι γονείς που έτυχε να έχουν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Είναι αυτονόητο ότι η παραμονή στο σπίτι ενός παιδιού ανίκανου να αυτοεξυπηρετηθεί, και μάλιστα χωρίς επιτήρηση, θα αυξήσει τις εντάσεις, θα διαταράξει την οικογενειακή γαλήνη, θα προκαλέσει πολλαπλές συγκρούσεις σε διάφορα επίπεδα μέσα στην οικογένεια με γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα.
Το ελληνικό κράτος αντί να ενθαρρύνει τις οικογένειες, που έχουν στους κόλπους τους κάποιο παιδί με ειδικές ανάγκες, να στέλνουν τα παιδιά τους στα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης, αντί να επανδρώνει τα ήδη λειτουργούντα ή υπο-λειτουργούντα τέτοια Κέντρα με εξειδικευμένο προσωπικό-παιδοψυχολόγους, κλινικούς ψυχολόγους, λογοθεραπευτές, συμβούλους παιδοψυχίατρους, κλπ-, αντί να τα εξοπλίζει με σύγχρονο παιδαγωγικό υλικό, φροντίζει να κλείσει, όσα λειτουργούν, με την επίκληση της αδυναμίας για περαιτέρω χρηματοδότηση.
Τα προβλήματα ξεκίνησαν στη Ρόδο ήδη από πέρσι, όταν παρά τη χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση το ΚΔΑΠ παρέμεινε συνολικά κλειστό σχεδόν για τέσσερες μήνες, αφού οι αναγκαίες ευρωπαϊκές πιστώσεις -από όπου κυρίως χρηματοδοτούνταν τα προγράμματα αυτά- χρειάζονταν αρκετούς μήνες για να διανύσουν την …αστρική απόσταση Αθηνών -Ρόδου, με αποτέλεσμα το προσωπικό να μένει απλήρωτο για περισσότερο από έξι μήνες και δικαιολογημένα να διεκδικεί με επίσχεση εργασίας τα δεδουλευμένα του. Είναι φανερό ότι για την πολιτική εξουσία παιδιά με ειδικές ανάγκες σε τούτη τη χώρα -με τη μοναδική και ανεπανάληπτη ανθρωπιστική της παράδοση – πρέπει να εγκλειστούν στα τέσσερα ντουβάρια του σπιτιού τους, μια που δε συμβάλλουν στην αποπληρωμή του χρέους, για το οποίο βεβαιότατα ουδεμίαν ευθύνη έχουν.
Το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα των παιδιών μας στην εκπαίδευση δεν δικαιούται καμιά απολύτως πολιτική εξουσία με την επίκληση οποιασδήποτε οικονομικής δυσπραγίας να το καταργήσει ή να το περιορίσει. Όπως θα λειτουργήσουν τα Γυμνάσια και τα Λύκεια σε όλη τη χώρα, έτσι έχουμε την απαίτηση να λειτουργήσουν και τα σχολεία για τα παιδιά μας. Δεν πρόκειται να ανεχθούμε να πετάξουν τα παιδιά μας στη χωματερή της αδιαφορίας τους αποκλείοντας τα από την απολύτως αναγκαία γι’αυτά εκπαίδευση και στερώντας τους το διακίωμα για καλύτερη ποιότητα ζωής.
Όπως συνέβαινε ανέκαθεν σε τούτη τη χώρα υπήρξε ασύγγνωστη ολιγωρία, αδιαφορία και απρονοησία εκ μέρους των λεγομένων «αρμοδίων». Ήταν γνωστό στους κυρίους αυτούς ότι τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα από την Ε.Ε. έχουν ημερομηνία καταληκτική, μετά από την οποία η ελληνική Πολιτεία θα έπρεπε να αναλάβει αυτή κυρίως τη χρηματοδότηση για τη λειτουργία των προαναφερθέντων Κέντρων Απασχόλησης. Ωστόσο φαίνεται , όπως διδάσκει η πολύτιμη μυθολογία μας ότι ο τόπος είναι παραδομένος στα χέρια του Επιμηθέα. Τον Προμηθέα τον εξορίσαμε. Τώρα καθώς πέφτουμε στα τάρταρα ως κράτος και ως κοινωνία, αυτό γίνεται όλο και περισσότερο κατανοητό από όλους μας και ηλίου φαεινότερο. Καλούμε τους εκπροσώπους των Δωδεκανησίων στο Ελληνικό Κοινοβούλιο να
αναλάβουν αμέσως αποφασιστική δράση για αναζήτηση ισοδύναμων μέτρων
προκειμένου να καταστεί εφικτή η απρόσκοπτη λειτουργία των ΚΔΑΠ.
Οι επερωτήσεις προς τους αρμόδιους ή συναρμόδιους υπουργούς απλώς εκτονώνουν προσωρινά την οργή, δημιουργούν πρόσκαιρα φρούδες ελπίδες και μεταθέτουν τη λύση για αργότερα, αφού ζούμε στη χώρα του «έχει ο Θεός». Ως γονείς παιδιών με ειδικές ανάγκες έχουμε χορτάσει και αηδιάσει από το εμπόριο ελπίδων. Πρέπει άμεσα να δοθεί οριστική και μόνιμη λύση εδώ και τώρα. Τι θα πει, αλήθεια, «εφέτος μπορεί να λειτουργήσουν τα ΚΔΑΠ , αλλά για του χρόνου δεν υπάρχει καμία εγγύηση»; Δεν είναι δουλειά των γονιών να αναζητούν τη λύση ή τις λύσεις, είναι καθήκον των αρμοδίων. Ας μη μετακυλίουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλο, ας κάνουν αυτό που έπρεπε ήδη να έχουν κάνει: να έχουν έτοιμη τη λύση για την ομαλή μετάβαση στη διάδοχη κατάσταση μετά το δραστικό περιορισμό της χρηματοδότησης από την ΕΕ!
