«Η λογική της διαχείρισης δεν ταιριάζει στη Ρόδο»

«Η Ρόδος έχει αναμφισβήτητα ένα λαμπρό και ανεκτίμητο ιστορικό, πνευματικό, πολιτισμικό και κοινωνικό παρελθόν και δικαιούται συνακόλουθα ένα καλύτερο προοδευτικό και ελπιδοφόρο αύριο.Αυτό είναι το όραμα που πρέπει να φωλιάζει στην καρδιά κάθε Ροδίτη που αγαπά και πονεί τον τόπο του και που είναι αποφασισμένος να εργασθεί για την πρόοδο, την ευημερία και την ανάπτυξή της»
Αυτό υπογραμμίζει μεταξύ άλλων σε συνέντευξή του στη «δ» ο πρώην δήμαρχος Ρόδου κ. Μάνος Κόκκινος περιγράφοντας το όραμά του για τον τόπο που υπηρέτησε επί σειρά ετών. Η επισήμανσή του ότι οι έχοντες την ευθύνη του τόπου πρέπει να παραμερίσουν τον φόβο για το πολιτικό κόστος και να δώσουν αγώνες για ένα καλύτερο αύριο δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί για να έρθουν καλύτερες ημέρες στη Ρόδο που πρέπει να κατοχυρώσει τις κατακτήσεις της.
«Με λυπεί και με απογοητεύει περισσότερο η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η Ρόδος μας. Είναι γενική η διαπίστωση ότι άλλη έπρεπε να είναι η εικόνα αυτού του τόπου,», υπογραμμίζει ο κ. Μάνος Κόκκινος για να δείξει πως όσα γίνονται δεν είναι δυστυχως προς τη σωστή κατεύθυνση γιατί η λογική της διαχείρισης δεν ταιριάζει στη Ρόδο.
Αναφερόμενος στο Δημοτικό Φόρο ο κ. Κόκκινος υπογραμμίζει ότι πρέπει να υποστεί μια νομοθετική μεταρρύθμιση για να διασφαλισθεί και να κατοχυρωθεί ο ανταποδοτικός χαρακτήρας του σε κυρίως τεχνικές και τουριστικές υποδομές, για να αποτελέσει μια ελάχιστη συνεισφορά όλων στο χτίσιμο μιας καινούργιας πόλης και μιας καινούργιας κοινωνίας. Όμως δεν είναι μόνο αυτά γιατί ο κ. Κόκκινος αναφέρεται σε όλα σχεδόν τα θέματα που «καίνε» τους Ροδίτες ακόμη και σε αυτό του νοσοκομείου που το έζησε από τόσο κοντά.
Η συνέντευξη του πρώην δημάρχου Ρόδου κ. Μάνου Κόκκινου, αναλυτικά:
• Πώς κρίνετε την πορεία που έχει ακολουθήσει μέχρι τώρα ο Καλλικράτης καθώς μόνο προβλήματα φαίνεται να έχει δημιουργήσει στους ΟΤΑ και ειδικά στο Δήμο Ρόδου. Θα ήταν καλύτερα να διατηρούνταν ο Καποδίστριας με τους δέκα δήμους στο νησί μας;
Ο «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ» σαν θεσμική μεταρρύθμιση και σαν επαναστατική τομή στον συνταγματικό χώρο της Αυτοδιοίκησης έχει τη δική του φιλοσοφία, που τον φέρνει πιο κοντά στην συνταγματική του πρόβλεψη και κατοχύρωση. Αναμφισβήτητα μόνο ισχυρή Τοπική Αυτοδιοίκηση, με διευρυμένους χωρικά και θεματικά Δήμους και Περιφέρειες μπορούν να ανταποκριθούν στο αυτοδιοικητικό όραμα μιας αποκεντρωμένης τοπικής εξουσίας με διοικητική αυτοτέλεια, οικονομική αυτοδυναμία και με περιφερειακούς μοχλούς τοπικής ανάπτυξης που θα μπορούν να συναγωνιστούν τους αντίστοιχους φορείς της Ευρωζώνης.
Δεν θα συμφωνήσω ότι ήλθε σε λάθος εποχή. Έπρεπε κάποτε να τολμήσουμε και να φύγουμε από το σύνδρομο της ατολμίας και της παραπομπής κάθε νέου θεσμού στις καλένδες. Όμως ήλθε απροετοίμαστος σε δομές και κατεστημένες τοπικιστικές νοοτροπίες και φτωχός σε οικονομική αυτάρκεια και αυτοδυναμία και σε τεχνική και διοικητική υποστήριξη και είναι επόμενο να χάνει τη συνταγματική φυσιογνωμία και ακτινοβολία του, αλλά και να διαψεύδει τις προσδοκίες αυτών που τον πίστεψαν.
Οπωσδήποτε θεωρώ τον «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ» πιο σύγχρονο, πιο προοδευτικό από τον προηγούμενο «ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ», γιατί επιτέλους κάποτε πρέπει να τολμάμε να εκσυγχρονισθούμε, πρέπει να ταράσσουμε τα στάσιμα νερά και να κάνουμε την υπέρβαση, αναλαμβάνοντας το κόστος κάθε ριζοσπαστικής μεταρρύθμισης. Πιστεύω πως το πρόβλημα κάθε νέου θεσμού δεν είναι μόνον οι όποιες εγγενείς ή νηπιακές αδυναμίες του, αλλά κατ΄εξοχήν οι άνθρωποι που καλούνται να τον υπηρετήσουν. Όσοι απ΄αυτούς είναι αποφασισμένοι να αγωνισθούν, όσοι έχουν πρόθεση και δύναμη να κάμουν τις υπερβάσεις και να έρθουν σε ρήξεις με την κεντρική εξουσία και κάθε σάπιο κατεστημένο, πιστεύω πως θα κατορθώσουν να ξεπεράσουν τα βρεφικά του προβλήματα και να τον ενηλικιώσουν και να τον ανδρώσουν γερά, αποφασιστικά και αποτελεσματικά.
• Με ποιο τρόπο θα μπορούσε ο Δήμος Ρόδου να ξεπεράσει τα οικονομικά του προβλήματα και να καταφέρει να κάνει έργα υποδομής;
Ο Δήμος της Ρόδου σήμερα με τη χωρική και πληθυσμιακή έκταση που διαθέτει, ασφαλώς και βρίσκεται σε μια δυσαρμονία με τα οικονομικά που έχει στη διάθεσή του. Την κατάσταση αυτή επίτεινε το γεγονός ότι κληρονομεί χρέη και αμαρτίες που δυστυχώς ανατρέπουν προσωρινά έστω την όποια προσπάθεια.
Από την άλλη πλευρά η κεντρική δεξαμενή που κάποτε υδροδοτούσε έκτακτα κάποιους άνυδρους Δήμους, κινδυνεύει και αυτή να στερέψει. Η όποια δανειακή διέξοδος φαίνεται και αυτή αδύνατη κάτω από την τραγική κατάσταση της οικονομίας μας που παρασύρει σε ανασφάλεια και το τραπεζικό μας σύστημα. Είναι λοιπόν επόμενο ο σημερινός νησιωτικός μας Δήμος να αντιμετωπίσει άμεσα, σοβαρά και δυσεπίλυτα οικονομικά προβλήματα που αγγίζουν τα όρια όχι πια μιας υποτυπώδους και αναιμικής λειτουργίας αλλά και αυτής ακόμη της επιβίωσής του. Ευτυχώς που η Αυτοδιοίκηση στην πατρίδα μας ευρίσκεται έξω από τις εξουσίες της κεντρικής φορομπηκτικής πολιτικής, που κάτω από τον καταιγισμό της μνημονιακής φοροεπιδρομής θα έφερναν σε πλήρη εξαθλίωση τον ήδη οικονομικά αφυδατωμένο λαό μας. Έτσι λοιπόν η μόνη διέξοδος που απομένει στους σημερινούς διαχειριστές της είναι η όσο το δυνατόν ορθολογικότερη διαχείριση στον χώρο των δαπανών που να μην αγγίζει όμως τον χώρο της κοινωνικής πρόνοιας και του πολιτισμού.
Υπάρχουν πολλές τρύπες, κληροδοτήματα ενός σπάταλου παρελθόντος που μπορούν και πρέπει να κλείσουν, για τη θεμελίωση ενός προγράμματος, μιας πιο ορθολογικής διαχείρισης με έντονο και ορατό τον αναπτυξιακό της ορίζοντα. Δεν τις κατονομάζω, γιατί είναι πολλές και γνωστές. Φτάνει να θελήσουν οι Αυτοδιοικήσεις μας να παρακάμψουν το όποιο πολιτικό κόστος και να φθάσουν το μαχαίρι στο κόκαλο. Κάτω από τέτοιες συνθήκες η όποια ανάπτυξη θα είναι αναγκαστικά περιορισμένη και θα πρέπει να επικεντρωθεί στο νοικοκύρεμα των οικονομικών μας.
• Έχετε διατελέσει επί σειρά ετών δήμαρχος Ρόδου. Σας ενοχλεί η εικόνα που παρουσιάζει ο τόπος μας και κυρίως ότι σημαντικά έργα δεν έχουν τελειώσει ακόμη;
Όχι μόνο με ενοχλεί, αλλά με λυπεί και με απογοητεύει περισσότερο η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η Ρόδος μας. Είναι γενική η διαπίστωση ότι άλλη έπρεπε να είναι η εικόνα αυτού του τόπου, όχι μόνο απέναντι στις προκλήσεις των καιρών, αλλά κυρίως σ΄αυτά που διαθέτει, σ΄αυτά που προσφέρει και σ΄αυτά που χρειάζεται. Είναι δεδομένη η ευθύνη της κεντρικής εξουσίας. Όμως περισσότερο δεδομένη είναι η δική μας ευθύνη, ευθύνη που δεν περιορίζεται μόνο σ΄αυτούς που εκπροσωπούν την Αυτοδιοίκηση, τους κοινωνικούς φορείς και τις παραγωγικές τάξεις, αλλά και σε όλους εμάς συλλογικά σαν τοπικής κοινωνίας. Δεν λείπει μόνο το διεκδικητικό πλαίσιο. Λείπει η συλλογική προσπάθεια και η αγωνιστική διάθεση και απόφαση.
Είναι μεγάλο το κοινωνικό και αναπτυξιακό έλλειμμα που παρουσιάζει αυτός ο τόπος σε έργα υποδομής και κοινωνικής και τουριστικής ανάπτυξης. Αλλά είναι εξίσου μεγάλη και εγκληματική η καθυστέρηση στην πρόοδο κάποιων έργων που καρκινοβατούν στην κατασκευή και ολοκλήρωσή τους.
• Θέμα συζήτησης στην πρόσφατη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Ρόδου ήταν ο δημοτικός φόρος. Αποτελεί κατάκτηση για την αυτοδιοίκηση ή βάρος για τους επιχειρηματίες;
Ο δημοτικός φόρος αποτελεί αναμφισβήτητα μια αυτοδιοικητική κατάκτηση που απαλλάχθηκε εδώ και 20 χρόνια από τη μονόπλευρη επιβάρυνση του εμπορικού μας κόσμου και απέκτησε μια συλλογικότητα που τον φέρνει πιο κοντά στο δόγμα της ίσης κατανομής των βαρών σε κάθε κοινωνία. Αυτή η αυτοδιοικητική κατάκτηση όταν λειτουργεί σωστά και ανταποδοτικά αποτελεί μια θετική προσφορά. Είναι ανακριβείς οι ισχυρισμοί και η εντύπωση που καλλιεργείται συντεχνιακά ότι δήθεν ο δημοτικός φόρος πλήττει μόνο τους επιχειρηματίες. Ο δημοτικός φόρος είναι ένας καθολικός φόρος που αγγίζει κάθε οικονομική δραστηριότητα σ΄αυτόν τον τόπο με κριτήρια κοινωνικά. Έχω τονίσει και άλλοτε πως το πρόβλημα του δημοτικού φόρου και η όποια αντίδραση παρατηρείται στη λειτουργία του, δεν ευρίσκεται τόσο στην επιβάρυνση των οικονομικών αυτών που τον πληρώνουν, αλλά στη διαχείρισή του. Αναμφισβήτητα αποτελεί ένα επιπλέον έστω και μικρό βάρος πάνω στους ώμους μιας κοινωνίας και μιας οικονομίας που γονατίζει καθημερινά και κινδυνεύει να φθάσει σε πλήρη κατάρρευση. Όμως είναι μια ισχυρή βιταμίνη στο αδυνατισμένο ανοσοποιητικό μας σύστημα και που μένει έξω από τη ληστρική μανία οικονομικής αφαίμαξης που επιχειρεί η κεντρική εξουσία. Είναι ανάγκη να σταματήσει αυτή η κοινωνική αντιπαράθεση και να συνεργασθούμε όλοι σωστά να μετατρέψουμε τον δημοτικό φόρο σε κοινό εργαλείο κοινωνικής και τουριστικής ανάπτυξης αυτού του τόπου. Πιστεύω λοιπόν σε μια νομοθετική μεταρρύθμισή του, που να κατοχυρώνει και να προστατεύει τον προορισμό και τη διαχείρισή του σε παραγωγικό μοχλό ανάπτυξης του τόπου μας.
• Συμφωνείτε με την άποψη ότι τα χρήματα του ΔΗΦΟΔΩ πρέπει να χρησιμοποιούνται για την προβολή του νησιού και για έργα και όχι για τη μισθοδοσία του προσωπικού του Δήμου Ρόδου;
Ο δημοτικός φόρος δεν αποτελεί καθαρό φορολογικό βάρος αλλά ένα τέλος που επιβαρύνει συγκεκριμένες κατηγορίες συμπολιτών μας , αφαιρώντας ένα μικρό κομμάτι από την επιχειρηματική τους δραστηριότητα.
Αυτός ακριβώς ο λόγος τον οδηγεί και τον υποχρεώνει σε μια καθαρά ανταποδοτική λειτουργία και διαχείριση. Μόνον έτσι κατοχυρώνει και εισπράττει την κοινωνική συναίνεση και μόνον έτσι ανταποκρίνεται στη φιλοσοφία κάθε πρόσθετου τέλους, που έρχεται να προστεθεί στον ζυγό ενός φορολογικά υπερφορτωμένου οργανισμού και μόνον έτσι συμβάλλει στην ανάπτυξη.
Ο δημοτικός φόρος πρέπει να υποστεί μια νομοθετική μεταρρύθμιση για να διασφαλισθεί και κατοχυρωθεί ο ανταποδοτικός χαρακτήρας του σε κυρίως τεχνικές και τουριστικές υποδομές, για να αποτελέσει μια ελάχιστη συνεισφορά όλων μας στο χτίσιμο μιας καινούργιας πόλης και μιας καινούργιας κοινωνίας.
• Πρέπει να προχωρήσουν οι διαδικασίες για την αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας και με ποιους κανόνες;
Η αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας είναι χρέος κάθε ιδιοκτήτη, είναι χρέος ηθικό, νομικό, οικονομικό, τόσο απέναντι σ΄αυτόν που την παρέδωσε όσο και περισσότερο στον ίδιο τον σημερινό διαχειριστή. Και είναι λογικό αυτή η διαχείριση να είναι παραγωγική και αναπτυξιακή στα πλαίσια της αγοράς της φύσης του ακινήτου και της τοπικής οικονομίας και κοινωνίας.
Η σωστή, ορθολογιστική και περισσότερο παραγωγική αξιοποίηση αυτής της περιουσίας παίρνει ιδιαίτερη σημασία, προσοχή και ενδιαφέρον σε περιπτώσεις οικονομικής κρίσης, όπου η περιουσία αυτή καλείται πολλές φορές να αποτελεί το σωσίβιο πάνω στο οποίο θα στηριχθεί η προσπάθεια σωτηρίας μιας χώρας από κάθε μορφής οικονομικό ναυάγιο.
Η αξιοποίηση αυτή πρέπει να πειθαρχήσει στους παρακάτω κανόνες. Να γίνει απογραφή και σύνταξη κτηματολογίου ολόκληρης της ακίνητης περιουσίας. Να συνταχθεί άμεσα μία γενική μελέτη (μάστερ-πλαν) για το ποια από τα ακίνητα αυτά άμεσα ή και σε κάποιο βάθος χρόνου θα χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες της Αυτοδιοικητικής και της τοπικής κοινωνίας και ποια θα μπουν στη διαδικασία της αξιοποίησης.
Στη δεύτερη περίπτωση θα συνταχθεί μια ειδικότερη μελέτη που θα αφορά ποιά από τα ακίνητα αυτά, 1) θα οδηγηθούν σε εκποιήσεις και για ποιούς λόγους, 2) θα οδηγηθούν σε εκμίσθωση και με ποιους όρους, 3) ποια θα μπουν σε αυτοδιαχείριση, 4) ποιά θα δοθούν σε Δημοτικές επιχειρήσεις.
• Πόσο αρνητικά μετράει η καθυστέρηση στην υπογραφή της σύμβασης για τη Μεσαιωνική Πόλη;
Η προγραμματική σύμβαση για τη Μεσαιωνική Πόλη υπήρξε αναμφισβήτητα μια κατάκτηση της τότε Τοπικής Αυτοδιοίκησης που έφερνε όμως τη σφραγίδα, την αύρα αλλά και έντονο το Ροδιτισμό και την πολιτισμικολατρεία εκείνης της μεγάλης Ελληνίδας, της αξέχαστης Μελίνας Μερκούρη.
Συνδέθηκε χρονικά με την ανακυττάρωση της πόλης μας σαν μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και ήλθε να υπηρετήσει την ύψιστη αυτή πολιτισμική μας αναγνώριση. Είχε έντονα τα χαρακτηριστικά της ανταποδοτικότητας, αφού ανελάμβανε να αναδείξει, να προστατεύσει και να συντηρήσει τα ανεπανάληπτα πολιτισμικά μας μνημεία μέσα από τους πόρους που τα ίδια μας προσφέρουν σήμερα και που δυστυχώς μεγάλο μέρος του γίνεται λεία του διεφθαρμένου και σπάταλου κεντρικού κράτους μας. Όσο εγκληματική υπήρξε η απόφαση της διακοπής της λειτουργίας της, τόσο απαραίτητη είναι σήμερα η επαναλειτουργία της. Και σίγουρα μετράει πολύ αρνητικά η όποια καθυστέρηση υπογραφής της.
Αυτή η πόλη φέρνει στους ώμους της ένα πολιτισμικό πλούτο και μια βαρειά ιστορική και μνημειακή κληρονομιά, που όχι μόνο μαρτυρούν και συντηρούν την ιστορική μας συνέχεια, όχι μόνο τεκμηριώνουν την εθνική μας ταυτότητα, αλλά αποτελούν και μια αναγκαία υποδομή στην τουριστική μας ανάπτυξη και ιδιαίτερα στη σημερινή τουριστική μονοκαλλιέργεια, στην οποία δυστυχώς αφέθηκε να στηρίζεται η τοπική μας οικονομία.
• Παρακολουθήσατε πολύ στενά το θέμα του νοσοκομείου της Ρόδου. Ποια είναι η άποψή σας για το θέμα που καίει τους πολίτες του νησιού;
Τα προβλήματα δυσλειτουργίας του Νοσοκομείου είναι σε κάποιο βαθμό διαχρονικά και συνεχώς ογκούμενα. Δυστυχώς η αδιαφορία της κεντρικής εξουσίας να σκύψει ανθρώπινα και υπεύθυνα πάνω στο χώρο της υγείας, οδήγησε τη νοσοκομειακή περίθαλψη σε υπολειτουργία και ανασφάλεια.
Όλοι δυστυχώς περιορίζοντο στην εύκολη λύση να συντηρούν και να αναπαράγουν τα προβλήματα με προσωρινές και παροδικές παρεμβάσεις, που όξυναν περισσότερο την έκταση και την έντασή τους.
Ουδέποτε εδόθησαν οριστικές και αποτελεσματικές λύσεις. Αντίθετα τα προβλήματα είτε διαιωνίζοντο, είτε αντιμετωπίζοντο αποσπασματικά και επιδερμικά με εμβόλιμες παρεμβάσεις που καθιστούσαν τη λειτουργία του Νοσοκομείου προβληματική έως επικίνδυνη.
Η εκτίμηση ότι το Νοσοκομείο οδηγείτο να εξελιχθεί σε Περιφερειακό Κέντρο Υγείας δεν ήτο αυθαίρετη. Ήτο μια αξιολόγηση των ΜΜΕ αλλά και του ίδιου του Ροδιακού λαού που έβλεπε καθημερινά να ταλαιπωρείται και να αντιμετωπίζει υποβαθμισμένες έως και ανασφαλείς υπηρεσίες υγείας. Και ενώ εγένετο πολύς λόγος και θόρυβος για την ανάγκη υπογραφής και ισχύος του νέου Οργανισμού του Νοσοκομείου που θα του επέτρεπε να αναπτύξει το απαραίτητο επιστημονικό και νοσηλευτικό προσωπικό για μια βελτιωμένη λειτουργία του, δεν πρόφθασε να περάσει ένας χρόνος για να διαταχθεί η διοίκηση του Νοσοκομείου να ανατρέψει τη νέα αυτή βελτιωμένη κατάσταση και να επαναφέρει το Νοσοκομείο στις παλιές κακές εποχές υπολειτουργίας του.
Θα προβληθεί ίσως η ένσταση ότι η χώρα αντιμετωπίζει έκρυθμη οικονομική κρίση και επιβάλλονται περιορισμοί στην οικονομική της διαχείριση. Όμως εύλογη είναι η απάντηση ότι η υγεία δεν μπαίνει σε οικονομικούς συμβιβασμούς, ούτε παζαρεύεται ποσοτικά και ποιοτικά . Η ανθρώπινη υγεία και αξιοπρέπεια είναι καθορισμένη και αδιαπραγμάτευτη.
Είναι γνωστή η παθογένειά του και γνωστή η συνταγή της θεραπείας του. Όμως όλοι την αντιπαρέρχονται, καταφεύγοντας σε μέτρα και ρυθμίσεις προσωρινού χαρακτήρα, που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία των ασθενών και υποβαθμίζουν τη νοσηλευτική περίθαλψη, που αποτελεί ύψιστη και πρωταρχική ευθύνη της πολιτείας.
Οικογενειακοί λόγοι με έφεραν τους τελευταίους είκοσι μήνες πιο κοντά στο πρόβλημα και στις πραγματικές του διαστάσεις. Γνώρισα την αγωνία ενός ανθρώπου που εξάντλησε όλες τις δυνάμεις και όλα τα αποθέματα της ψυχής του, που έθεσε σε κίνδυνο την υγεία του, που στερήθηκε τη θαλπωρή της οικογένειάς του, παλεύοντας μερόνυχτα να κρατήσει το Νοσοκομείο στα όρια της αντοχής του.
Αλλά εισέπραξα παράλληλα και τη λαϊκή επιδοκιμασία για τη γενναία πράξη του να δώσει ένα μάθημα αξιοπρέπειας και να ξυπνήσει από τον λήθαργο όλους αυτούς τους καρεκλοκένταυρους της Αθήνας που πλαστογραφούν συνειδητά την αλήθεια και που θέλουν να ευημερούν μόνο οι αριθμοί, χωρίς παράλληλα να ευημερούν και να αισθάνονται ασφαλείς και οι άνθρωποι.
Δυστυχώς οι απεγνωσμένες φωνές των ιατρών και των νοσηλευτών του Νοσοκομείου δεν συγκινούν τους κεντρικούς φορείς της υγείας, αλλά ούτε και αντιμετωπίζονται με ζωντανό και αποτελεσματικό ενδιαφέρον από τους τοπικούς μας εκπροσώπους. Μοιρολατρικά υπηρετούν όλοι μια κατάσταση, αποφεύγοντας να βάλουν τα χέρια τους στα καμένα κάρβουνα και να έρθουν σε ρήξη με το αθηναϊκό κατεστημένο.
• Ποιο είναι το δικό σας όραμα για τη Ρόδο;
Η Ρόδος έχει αναμφισβήτητα ένα λαμπρό και ανεκτίμητο ιστορικό, πνευματικό, πολιτισμικό και κοινωνικό παρελθόν και δικαιούται συνακόλουθα ένα καλύτερο προοδευτικό και ελπιδοφόρο αύριο.
Αυτό είναι το όραμα που πρέπει να φωλιάζει στην καρδιά κάθε Ροδίτη που αγαπά και πονεί τον τόπο του και που είναι αποφασισμένος να εργασθεί για την πρόοδο, την ευημερία και την ανάπτυξή της. Είναι το όραμα που πρέπει να γίνει σημαία ενός ανένδοτου αγώνα της νέας γενιάς, για να απαλλάξει την κοινωνία μας από τον εφησυχασμό του ωχαδελφισμού και να την ενεργοποιήσει σε μια νέα πορεία ανάπτυξης και προόδου. Είναι το όραμα να ανακτήσει το νησί μας την παλαιά του δόξα, αίγλη και μεγαλείο για να συνεχίσει τον δρόμο των ιστορικών του πεπρωμένων. Να αναδείξει τον πολιτισμό και την ιστορία του. Να γίνει και πάλι φυτώριο της φιλοσοφίας, της αστρονομίας και του ναυτικού δικαίου. Να προσφέρει στο λαό της μια σύγχρονη ποιότητα ζωής, απαλλαγμένη από την αβεβαιότητα του σήμερα και από τις ανασφάλειες του αύριο και να αποκαταστήσει τη χαμένη αξιοπρέπει και σεβασμό του στην υγεία, στο περιβάλλον και την κοινωνική πρόνοια και αλληλεγγύη. Να εμπεδώσει στο λαό του το αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης στο σήμερα και ελπίδα και αισιοδοξία στο αύριο. Να κατοχυρώσει τις κατακτήσεις του και να προγραμματίσει ένα διεκδικητικό πλαίσιο. Να προστατεύσει τον ανεκτίμητο μνημειακό του πλούτο και την παγκόσμια πολιτισμική και ιστορική του ακτινοβολία. Να αξιοποιήσει τις παραγωγικές δραστηριότητες που προσφέρουν το φυσικό και δομημένο περιβάλλον του. Να βελτιώσει τις τουριστικές του υποδομές για να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα του τουριστικού μας προϊόντος. Αυτό το όραμα με εκφράζει και αυτό το όραμα υπηρέτησα και θα εξακολουθώ να υπηρετώ.
• Θεωρείτε ότι θα καταφέρει να βγει από το αδιέξοδο που βρίσκεται τώρα η χώρα μας; Θα δώσουν ώθηση σε αυτό οι εκλογές και γιατί;
Δεν υπήρξα ποτέ στη ζωή μου απαισιόδοξος και θα μπορούσα με αυτό το πρίσμα να απαντήσω στην ερώτησή σας. Όμως η μέχρι σήμερα αισιοδοξία μου είχε πάντοτε τα κοινωνικά της θεμέλια και τη δική της πίστη στις αστείρευτες δυνάμεις του λαού μας. Προσπαθώ καθημερινά και σήμερα να επιστρατεύσω κάθε ελπίδα. Όμως δυστυχώς η σκληρή πραγματικότητα με προσγειώνει σε μια θλιβερή διαπίστωση. Πως δυστυχώς επτωχεύσαμε.
Όμως μπορεί να πτώχευσε η οικονομία μας, αλλά δεν πτώχευσε η χώρα μας. Η χώρα μας ζει, υπάρχει και πρέπει να υπάρχει για να συνεχίσει τον δρόμο των εθνικών της πεπρωμένων. Γιατί ο πλούτος μιας χώρας είναι ο λαός της. Και ο ελληνικός λαός δεν πτώχευσε. Δεν έχασε την αξιοπρέπειά του. Πτώχευσαν μόνο οι πολιτικοί της. Πτώχευσαν το διεφθαρμένο κατεστημένο και το πελατειακό κράτος που συντηρούσαν μέχρι σήμερα οι εκάστοτε πολιτευόμενοι και κυβερνώντες. Αυτούς και μόνο αυτούς πρέπει να παρασύρει η όποια χρεωκοπία και η όποια λαϊκή καταδίκη. Και αυτή η πτώχευση μπορεί και πρέπει να οδηγήσει το σήμερα σε ένα οριστικό παρελθόν. Να παρασύρει νοοτροπίες, επιλογές, αντιλήψεις, αδυναμίες, αγκυλώσεις. Δεν πρέπει όμως και δεν μπορεί να παρασύρει ιστορία, πολιτισμό. Δεν μπορεί να παρασύρει τη φλόγα για δημιουργία, πρόοδο και ανάκαμψη. Δεν μπορεί να παρασύρει το αθάνατο ελληνικό δαιμόνιο, που θριαμβεύει όπου βρεθεί. Δεν μπορεί να αγγίξει και να παρασύρει το μέλλον μας, τη νεολαία μας.
Και όπως πολύ σωστά λέμε ότι το περιβάλλον δεν το κληρονομήσαμε από τους γονείς μας, αλλά το δανεισθήκαμε από τα παιδιά μας. Έτσι και αυτόν τον τόπο, αυτό το χώμα, αυτή την ιστορία δεν την κληρονομήσαμε από τους παππούδες μας. Την δανεισθήκαμε από τα παιδιά μας. Σε αυτά ανήκει και εν ονόματι αυτών την διαχειριζόμαστε σήμερα. Και σ΄αυτά θα λογοδοτήσουμε αύριο. Αυτά λοιπόν τα παιδιά θέλουν να ζήσουν και θα ζήσουν. Θέλουν να χτίσουν τον δικό τους κόσμο, κόντρα στο σημερινό σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, κόντρα σε μια αδιάφορη κοινωνία μπροστά στο παρόν και το μέλλον της.
Αναμφισβήτητα οι εκλογές θα μας απαλλάξουν από το σημερινό αδιέξοδο. Όμως δεν δίδουν αυτοδίκαια τις λύσεις. Είναι ορατά τα αποτελέσματα της επικείμενης εκλογικής αναμέτρησης και γνωστή η νέα περιπέτεια, στην οποία θα περιέλθει η δημοκρατία και η κοινωνία μας. Δεν συζητούμε και δεν υιοθετούμε οποιαδήποτε άλλη λύση ή διέξοδο. Είναι χρέος όλων μας να προστατεύσουμε τη δημοκρατία.
Είναι όμως και παράλληλα και ίσως πιο επιτακτικό χρέος μας να την απαλλάξουμε από τις σημερινές αγκυλώσεις της και κυρίως να την απαλλάξουμε από όλους αυτούς που μας οδήγησαν σ΄αυτόν τον διεθνή εξευτελισμό και σ΄αυτή την εθνική και οικονομική χρεωκοπία. Δεν μπορούμε να περιμένουμε την αλλαγή με τα ίδια κόμματα και τα ίδια πρόσωπα. Δεν μπορούμε να περιμένουμε ένα καλύτερο αύριο με το ίδιο διεφθαρμένο και διαβρωμένο πολιτικό σύστημα, με την ίδια πελατειακή νοοτροπία του πολιτικού κατεστημένου. Πριν λοιπόν φθάσουμε σε μια απειλούμενη κοινωνική έκρηξη με απρόβλεπτες συνέπειες, ας φροντίσουμε ώστε η ίδια Δημοκρατία να δώσει διέξοδο στο σημερινό αδιέξοδο.
• Ανήκετε στο χώρο του ΠΑΣΟΚ το οποίο βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα εξαιτίας των όσων έχουν γίνει. Θα καταφέρει να κατακτήσει την εξουσία γιατί το μόνο που είναι σε εξέλιξη τώρα είναι οι δελφινομαχίες;
Το ΠΑΣΟΚ και σαν Κυβέρνηση και σαν κόμμα εξουσίας και κοινοβουλευτικός μηχανισμός απεδείχθη κατά την τελευταία του κυβερνητική θητεία κατώτερο των περιστάσεων στη διαχείριση της πιο μεγάλης και κρίσιμης δοκιμασίας που βίωσε η χώρα μας. Και μπορεί να κληρονόμησε από μια προηγούμενη κυβέρνηση ένα υπό χρεωκοπία κράτος. Όμως απέτυχε παταγωδώς να διαχειρισθεί αυτή τη μεγάλη οικονομική και κοινωνική κρίση, με συνέπεια να οδηγήσει τη χώρα στη μεγαλύτερη μεταπολεμική ύφεση και σε ορατή πλέον άτακτη χρεωκοπία.
Ασφαλώς και δεν ευθύνεται για ό,τι παρέλαβε. Ευθύνεται όμως για την ανικανότητα, την αδυναμία και την ατολμία να επιχειρήσει τις μεγάλες εκείνες μεταρρυθμίσεις και τομές που ήσαν απαραίτητες για να σταματήσει τον κατήφορο, στον οποίο οδηγείτο η οικονομία και η κοινωνία μας. Βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη πρόκληση της ιστορίας, δέχθηκε μια μεγάλη στήριξη ανοχής και υπομονής από το λαό μας, που κλήθηκε να σηκώσει δυσβάσταχτα φορολογικά βάρη και απέτυχε, βυθίζοντας τη χώρα στη μεγαλύτερη ύφεση των τελευταίων δεκαετιών. Πάντα στις δύσκολες ώρες λαός και έθνος αναδεικνύει ηγέτες και επιχειρούν τις μεγάλες ρήξεις με συμφέροντα και κατεστημένα στους πιο μεγάλους τομείς αλλά και τις πιο μεγάλες επαναστατικές μεταρρυθμίσεις. Δυστυχώς στην περιπέτεια αυτή το ΠΑΣΟΚ διέψευσε ένα μεγάλο λαό που πιστέψαμε στο όραμα της μεγάλης αλλαγής του Ανδρέα Παπανδρέου, σήκωσε το βάρος μιας μεγάλης πραγματικά μεταρρυθμιστικής επανάστασης στο χώρο της αυτοδιοίκησης, της αποκέντρωσης και της κοινωνικής πρόνοιας. Έκαμε λάβαρό του την εθνική μας ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία και σήμερα βλέπει να γκρεμίζονται όνειρα και κατακτήσεις που μας παραπέμπουν σε τριτοκοσμικές χώρες και σε επάρατες για τη δημοκρατία και την ανθρώπινη και εθνική αξιοπρέπεια εποχές. Καταλύσαμε κάθε έννοια δημοκρατίας, εκχωρήσαμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας, κατακρεουργήσαμε το κράτος πρόνοιας που χτίσαμε για να υπερασπισθούμε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτή τη σκληρή ομολογία πρέπει όλοι εμείς που στηρίξαμε αυτό το κόμμα τρεις ολόκληρες δεκαετίες να την κάνουμε στον ελληνικό λαό. Έάν θέλουμε να σώσουμε κάτι από τα οράματα της 3ης Σεπτεμβρίου , εάν θέλουμε να δώσουμε και πάλι στον λαό μας την ελπίδα πως εμείς θα αποφασίσουμε να διαγράψουμε το τραγικό αυτό παρόν και να ξαναγυρίσουμε στη γνωστή πατρίδα μας και στα μεγάλα ιδανικά που θέρμαναν τις καρδιές των χιλιάδων νέων του 1981.Και αυτό το νέο κίνημα δεν θα κτισθεί με τα παλαιά άχρηστα υλικά μιας χρεωκοπημένης νοοτροπίας και μικροπολιτικής συμπεριφοράς. Χρειάζεται να γίνει μια ολική αιμοκάθαρση και να ακολουθήσει μια μεταμόσχευση νέου μοσχεύματος. Είναι σαν την ψυχή που δεν πεθαίνει με το σώμα, αλλά ξαναγυρνάει στην αρχή της υπόστασης έτοιμη να ζωντανέψει την παλαιά της μορφή. Το εάν καταφέρει να αναστηθεί και πάλι στην εξουσία, θα το πει σε λίγους μήνες ο μόνος αρμόδιος να αποφασίσει ελληνικός λαός. Φτάνει να μείνει ελεύθερος και ανεμπόδιστος και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων εκτιμώντας την κρισιμότητα της ψήφου του για το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου. Σίγουρα όμως τα οράματα και οι αρχές που γέννησαν το κόμμα αυτό είναι συνδεδεμένα με το μέλλον αυτού του τόπου παραμένει βαρειά παρακαταθήκη για όσους οραματίζονται ένα καλύτερο μέλλον σ΄αυτόν τον τόπο. Όσο για τις δελφινομαχίες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη είναι δυστυχώς η πιο άθλια αναπαράσταση ενός τραγικού δράματος που καλούνται να το παίξουν γελωτοποιοί της σημερινής πολιτικής μας ζωής.
• Είναι κοντά στους πολίτες οι οργανώσεις του κόμματος ή έχασαν την επαφή οριστικά;
Ο ρόλος και η δραστηριότητα μιας κομματικής οργάνωσης σε μια τοπική κοινωνία είναι εκ των πραγμάτων περιορισμένη και οριοθετείται στα πλαίσια μιας γέφυρας επικοινωνίας μεταξύ του κεντρικού κομματικού μηχανισμού και της τοπικής κοινωνίας. Είναι λοιπόν επόμενο και η τοπική οργάνωση να αποτελεί τον καθρέφτη και την εκπροσώπηση της κάθε πολιτικής ιδεολογίας στον χώρο της. .Μπορεί και πρέπει να αναδεικνύει τα τοπικά κοινωνικά προβλήματα και να τα μεταφέρει σε κεντρικό επίπεδο. Όμως την τελική αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών το δίνει η κεντρική κομματική οργάνωση και πολύ περισσότερο όταν αυτή εκφράζει και την εκτελεστική εξουσία.Θα πρέπει όμως τα μέλη κάθε τοπικής κομματικής οργάνωσης να είναι υγιή, ζωντανά και πολιτικοποιημένα μέλη κάθε τοπικής κοινωνίας για να μπορούν να γίνονται δέκτες και πομποί των κοινωνικών ερεθισμάτων και προβλημάτων της.