Γράφει: Ο Γραμματέας του Περιφερειακού Συμβουλίου Ν. Αιγαίου
Γιώργος Η. Ζωγραφίδης
Στις 6 Μαϊου 2013, δεύτερη ημέρα του Πάσχα έφυγε για πάντα από κοντά μας και κηδεύτηκε σεμνά και αθόρυβα, ένας ξεχωριστός συμπατριώτης μας και μπροστάρης της εργατιάς , ο Σταύρος Παπαδογιάννης.
Ο Σταύρος Ανδρέα Παπαδογιάννης γεννήθηκε στην Αγιά Ρεθύμνης στις 12 Ιανουαρίου 1925 από πατέρα ιερέα, που διακονούσε ταπεινά την Αγιά και τα γύρω μικροχώρια.
Μετά τα γυμνασιακά του χρόνια κατετάγη στη χωροφυλακή και υπηρέτησε στη αρχή στη Σύμη και από την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου, το 1947 και ύστερα στη Ρόδο.
Εδώ ερωτεύτηκε και νυμφεύτηκε τον Οκτώβριο του 1950 την Φλώρα Μιχ. Μελίνη με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά. Το Μιχάλη, την Αρχοντούλα και την Κωνσταντίνα.
Η σύζυγος, τα παιδιά και τα εγγόνια του αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση στη γειτονιά του Αγίου Ιωάννη, αλλά και σε ολόκληρη την πόλη της Ρόδου.
Όταν αποστρατεύτηκε από την Υπηρεσία του και προκειμένου να ζήσει με αξιοπρέπεια και περισσότερη οικονομική άνεση την οικογένειά του, εργάστηκε για τριάντα ακόμα χρόνια ως ξενοδοχοϋπάλληλος στο ξακουστό τότε ξενοδοχείο Θέρμαι και αργότερα στο Grand hotel, άλλοτε ως ταμπλίστας και άλλοτε ως θυρωρός.
Η εντιμότητα ,η εργατικότητά, η κοινωνικότητα και το συνεχές ενδιαφέρον του για τους συναδέλφους του, τον ώθησε να ασχοληθεί με τον συνδικαλισμό, σε μια εποχή δύσκολη που όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η δικτατορία του Παπαδόπουλου.
Οργάνωσε εκ βάθρων το σωματείο των ξενοδοχοϋπαλλήλων Ρόδου και αφού εκλέχτηκε δημοκρατικά με πολλή ισχυρή πλειοψηφία, παρά τις απειλές και τις τρικλοποδιές του καθεστώτος, υπηρέτησε μεθοδικά και λογικά τον κλάδο του βρίσκοντας πάντα τρόπους που καλυτέρευαν τους όρους και τις αποδοχές των συναδέλφων του.
Στο τιμόνι των ξενοδοχοϋπαλλήλων βρέθηκε από το 1972 έως και το 1981. Αποσύρθηκε όταν ξέσπασε ο λαϊκισμός και οι κλαδικές του ΠΑΣΟΚ και επανήλθε όταν το Σωματείο περνούσε ξανά δύσκολα, κατά τα έτη 1995 και 1996, αν και ήταν πια απόμαχος και συνταξιούχος.
Ο Σταύρος πίστευε πολύ στο διάλογο και στις διαπραγματεύσεις με την εργοδοτική πλευρά , γι’αυτό κατάφερνε πάντα να υπογράφει με τους ξενοδόχους τοπικές συμφωνίες, οι οποίες προέβλεπαν όρους εργασίας και αμοιβές κατά πολύ καλλίτερες από εκείνες της υπόλοιπης χώρας.
Δεν θα ξεχάσω τον σεβασμό που έτρεφε στον αείμνηστο Γιώργο Λαμπριανό και τον τρόπο με τον οποίο ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο σε θέματα κοινού εργατικού σκοπού.
Είχα τη χαρά και την τιμή ως Επιθεωρητής Εργασίας Δωδεκανήσου, να συμβάλω μαζί με τους άλλους εκλεκτούς συναδέλφους μου από το 1976 και ύστερα, σ’εκείνη την κοινή προσπάθεια για την ευημερία των εργαζομένων με την παράλληλη κοινωνική γαληνή και ανάπτυξη του τόπου μας.
Ο Σταύρος Παπαδογιάνης στις διεκδικήσεις και τις διαπραγματεύσεις του με την Ένωση Ξενοδόχων Ρόδου, ήταν μεθοδικός και υπομονετικός, αν και οι περισσότεροι πίστευαν ότι ήταν θορυβώδης και άκαμπτος στις αρχικές του θέσεις.
Τα αποτελέσματα που είχε στη συνδικαλιστική του διαδρομή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της αξίας του.
Διασταύρωσα πολλές φορές την εντιμότητά του στα πλαίσια της άσκησης του λειτουργήματός μου και γι’αυτό τον θεωρούσα και με θεωρούσε φίλο, αφού αξίες όπως το ήθος, η κοινωνική συνοχή, η οικογένεια, η πατρίδα και η δημοκρατία, ήταν εμβλήματα κοινά στις σημαίες μας.
Την Παρασκευή, 14 Ιουνίου, ώρα 8 π.μ θα τελεστήεί 40ήμερο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου (παλιό Νεκροταφείο).
Είμαι βέβαιος ότι ο φίλος πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ρόδου κ. Σάββας Χατζησάββας, το Δ.Σ του Σωματείου των ξενοδοχοϋπαλλήλων της Ρόδου και οι παλιοί του συνεργάτες και φίλοι, δεν θα παραλείψουν να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη του και θα συλλυπηθούν τα εκλεκτά του παιδιά.
Αγαπημένε μου φίλε Σταύρο!
Ας είναι η μνήμη σου αιωνία.
Εύχομαι να δίνει ο Θεός κουράγιο και δύναμη στη σύζυγό σου, στα παιδιά και τα εγγόνια σου και να είναι πουπουλένιο το χώμα της Ροδίτικης γης, που διάλεξες για παντοτινή σου κατοικία.
Γιώργος Η. Ζωγραφίδης
