Λίνα Μενδώνη: Τριάντα πέντε χρόνια Πατριαρχίας κ.κ. Βαρθολομαίου, με διεθνές κύρος και ακτινοβολία

Η συμπλή­ρωση τριάντα πέντε ετών της ευλο­γη­μέ­νης δια­κο­νίας του κ.κ. Βαρ­θο­λο­μαίου στην Αγία και Μεγάλη του Χριστού Εκκλη­σία της Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως, γιορ­τά­στηκε στο Φανάρι όχι μόνον με τη δέουσα εκκλη­σια­στική λαμπρό­τητα, αλλά απο­τέ­λεσε αφορμή οι γενεαί πάσαι να εκφρά­σουν την αγάπη τους στο πρόσωπο του Οικου­με­νι­κού Πατριάρχη και την κραταιά πίστη τους στην Ορθό­δοξη Χρι­στια­νική Παρά­δοση.

Το Οικου­με­νικό Πατριαρ­χείο Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως, το πρώτο τη τάξει μεταξύ των πρε­σβυ­γε­νών, είναι ζωντα­νός φορέας μνήμης, πίστης και πολι­τι­σμού. Πέρα από τον πνευ­μα­τικό, ποι­μα­ντικό και εκκλη­σια­στικό ρόλο του, υπήρξε δια­χρο­νικά ένας από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους φορείς της δια­φύ­λα­ξης και της μετά­δο­σης της πολι­τι­στι­κής παρά­δο­σης του Ελλη­νι­σμού. Η Μεγάλη Εκκλη­σία Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως είναι ο εκκλη­σια­στι­κός θεσμός που επι­βί­ωσε δεκα­ε­πτά αιώνες, συν­δέ­ο­ντας την Αρχαία Ελλάδα, το Βυζά­ντιο και τη σύγ­χρονη Ελλάδα, στη μεγάλη δια­χρο­νία της ιστο­ρίας του Ελλη­νι­σμού.

«Η σημασία της σημε­ρι­νής επε­τείου», σημεί­ωσε στην ομιλία της η Υπουρ­γός Πολι­τι­σμού Λίνα Μενδώνη, «δεν έγκει­ται μόνο στη διάρ­κεια της πατριαρ­χι­κής δια­κο­νίας. Έγκει­ται, κυρίως, στο πολυ­σχι­δές έργο, στις πρω­το­βου­λίες και στο δια­χρο­νικό απο­τύ­πωμα της προ­σω­πι­κό­τη­τας του οικου­με­νι­κού Πατριάρχη κ.κ. Βαρ­θο­λο­μαίου, μιας προ­σω­πι­κό­τη­τας που ενί­σχυσε με τη διεθνή παρου­σία, το κύρος και την ακτι­νο­βο­λία της, τον παγκό­σμιο ρόλο του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου, δια­τη­ρώ­ντας ταυ­τό­χρονα ακέραιη την προ­σή­λωσή του στην ιστο­ρική παρά­δοση και στην οικου­με­νική απο­στολή της Μητρός Εκκλη­σίας».

Η Λίνα Μενδώνη ανα­φε­ρό­μενη στη μεγίστη συμβολή του Οικου­με­νι­κού Πατριάρχη στην αφύ­πνιση της υφηλίου για την προ­στα­σία του Περι­βάλ­λο­ντος τόνισε ότι «η μέριμνα για την προ­στα­σία του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος κατέχει μία ξεχω­ρι­στή θέση στην πατριαρ­χική δια­κο­νία του Οικου­με­νι­κού. Πολύ πριν ανα­δει­χθεί η κλι­μα­τική αλλαγή σε μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες προ­κλή­σεις της εποχής μας, ο Πατριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαίος έθεσε την προ­στα­σία της δημιουρ­γίας στο επί­κε­ντρο του δημό­σιου προ­βλη­μα­τι­σμού, συν­δέ­ο­ντάς τη με την ηθική ευθύνη του ανθρώ­που, την κοι­νω­νική δικαιο­σύνη και το χρέος μας απέ­να­ντι στις μελ­λο­ντι­κές γενιές. Η διεθνής ανα­γνώ­ρισή του ως «Πρά­σι­νου Πατριάρχη», απο­τυ­πώ­νει τη σημασία της πρω­το­πο­ρια­κής προ­σέγ­γι­σης του, η οποία ανέ­δειξε την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος, όχι μόνον ως ζήτημα επι­στη­μο­νικό και πολι­τικό, αλλά και ως θεμε­λιώδη ηθική και πνευ­μα­τική υπο­χρέ­ωση για τον  άνθρωπο, ως οικο­νόμο και δια­χει­ρι­στή της φύσης απέ­να­ντι στον Δημιουργό της. Ως μία αδιά­λει­πτη προ­σευχή για τη βιω­σι­μό­τητα του πλανήτη και το μέλλον της ανθρω­πό­τη­τας».

Ανα­φε­ρό­μενη στην πολι­τι­στική απο­στολή του Πατριαρ­χείου, η Λίνα Μενδώνη ανέφερε: «Στους ναούς, στις μονές, στα χει­ρό­γραφα και στα κει­μή­λια, στη βυζα­ντινή τέχνη και στη μουσική, στην εκκλη­σια­στική γραμ­μα­τεία, στη γλώσσα και στις παρα­δό­σεις του λαού μας, απο­τυ­πώ­νε­ται μια μονα­δική σύνθεση πίστης, ιστο­ρίας και πολι­τι­σμού. Μία παρά­δοση που εξε­λίσ­σε­ται και ανα­νε­ώ­νε­ται, δια­τη­ρώ­ντας ζωντανή την ιστο­ρική μνήμη και τη συνέ­χεια των γενεών. Η Αγία Σοφία και η Μονή της Χώρας, δύο κορυ­φαία μνημεία της παγκό­σμιας πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς, απο­τε­λούν τις πλέον ανε­κτί­μη­τες μαρ­τυ­ρίες της υψηλής βυζα­ντι­νής τέχνης και της μεγάλης πνευ­μα­τι­κής παρά­δο­σης της Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως. Η προ­στα­σία της αυθε­ντι­κό­τη­τας, της ακε­ραιό­τη­τας, της ιστο­ρι­κής ταυ­τό­τη­τας και -της διαρ­κούς και με κάθε τρόπο υπόμνησης- του θρη­σκευ­τι­κού τους χαρα­κτήρα απο­τε­λεί χρέος απέ­να­ντι στην παγκό­σμια πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά και στις επό­με­νες γενιές».

Είναι γεγονός ότι ο κ.κ. Βαρ­θο­λο­μαίος επί τρια­ντα­πέ­ντε έτη, από την ανά­δειξή του στον Πατριαρ­χικό θρόνο ως σήμερα, δεν ξέχασε ποτέ την Ίμβρο, στο νησί που είδε το φως της μέρας. «Η Ιμβρος», είπε η Υπουρ­γός Πολι­τι­σμού, «η γενέ­τειρα του Οικου­με­νι­κού Πατριάρχη, κατέχει ξεχω­ρι­στή θέση σε αυτή τη μακρά πατριαρ­χική πορεία. Ένας τόπος με βαθιές ιστο­ρι­κές ρίζες και ισχυρή ελλη­νική πολι­τι­στική ταυ­τό­τητα, που παρά τις δοκι­μα­σίες και τις δυσκο­λίες των προη­γού­με­νων δεκα­ε­τιών δια­τή­ρησε ζωντανή τη μνήμη και την παρά­δοσή του. Χάρη στο προ­σω­πικό ενδια­φέ­ρον και στη διαρκή μέριμνα του Πατριάρχη Βαρ­θο­λο­μαίου, η Ίμβρος γνω­ρί­ζει σήμερα μία νέα περίοδο ελπίδας και ανα­ζω­ο­γό­νη­σης, απο­τε­λώ­ντας το χαρα­κτη­ρι­στι­κό­τερο παρά­δειγμα της δύναμης της ιστο­ρι­κής μνήμης, αλλά και της παι­δείας και του πολι­τι­σμού. Ανα­δει­κνύει τη δυνα­τό­τητα του Ελλη­νι­σμού να δια­τη­ρεί τις ρίζες και την ταυ­τό­τητά του, ακόμη και υπό δύσκο­λες συν­θή­κες, και συγ­χρό­νως να παρα­μέ­νει ανοι­κτός στον κόσμο, στη συνερ­γα­σία και στην ειρη­νική συνύ­παρξη. Αυτήν ακριβώς τη σύνθεση της προ­σή­λω­σης στην παρά­δοση με την οικου­με­νική προ­ο­πτική εκφρά­ζει, με το έργο και την προ­σω­πι­κό­τητά του, ὁ Πατριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαίος».

Τη συγκί­νηση των εκα­το­ντά­δων παρι­στα­μέ­νων και εκκλη­σια­στι­κών αρχών επέ­τεινε η παρου­σία των εκατό περίπου παιδιών που ταξί­δε­ψαν από το Σίδνεϋ και τη Μελ­βούρνη της Αυστρα­λίας, στη Κων­στα­ντι­νού­πολη. Τα παιδιά παρου­σί­α­σαν ένα καλο­σχε­δια­σμένο πολι­τι­στικό και εκκλη­σια­στικό πρό­γραμμα, το οποίο οργά­νωσε εξαι­ρε­τικά η Αρχιε­πι­σκοπή Αυστρα­λίας, απο­δει­κνύ­ο­ντας τις γερές ρίζες του Ελλη­νι­σμού στην άλλη άκρη του κόσμου, στους Αντί­πο­δες, με υψηλής ποιό­τη­τας και πνευ­μα­τι­κό­τη­τας δια­λό­γους, τρα­γού­δια και χορούς.

Τη λαμπρή γιορτή, η οποία προ­κά­λεσε μεγάλη συγκί­νηση, καθώς κάλυψε τα τελευ­ταία 35 έτη λει­τουρ­γίας του Πατριαρ­χείου με ανα­δρο­μές στη ζωή και το έργο του Πατριάρχη, ετοί­μα­σαν και παρου­σί­α­σαν οι νέοι της Αρχιε­πι­σκο­πής Αυστρα­λίας, ενώπιον του κ.κ. Βαρ­θο­λο­μαίου, της Υπουρ­γού Πολι­τι­σμού Λίνας Μενδώνη ως εκπρο­σώ­που της Ελλη­νι­κής Κυβέρ­νη­σης, της Υφυ­πουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών Αλε­ξάν­δρας Παπα­δο­πού­λου, των Αρχιε­πι­σκό­πων Αυστρα­λίας, Αμε­ρι­κής και Καναδά, Μητρο­πο­λι­τών του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου και των Νέων Χωρών, κλη­ρι­κών και μοναχών, όπως και των επί­ση­μων τουρ­κι­κών αρχών, αλλά και εκα­το­ντά­δων Ελλήνων της Δια­σπο­ράς, που ταξί­δε­ψαν από τις τρεις ηπεί­ρους, Αυστρα­λία, Αμερική και Ευρώπη, για να τιμή­σουν τη μακρά δια­κο­νία του Πατέρα και Ποι­με­νάρχη τους.