Το νησί που νοικιάζει τους κηπουρούς του

Σχεδόν 3 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ για 2 χρόνια πρα­σί­νου δεν είναι μικρό ποσό για έναν Δήμο που πλη­ρώ­νει από το ταμείο του, χωρίς ΕΣΠΑ και χωρίς Περι­φέ­ρεια. Είναι όμως και μια ομο­λο­γία. Ο Δήμος Ρόδου, με όλες τις δημο­τι­κές ενό­τη­τες από την Ιαλυσό μέχρι τον Αττα­βύρο, δεν δια­θέ­τει πια τη δική του δύναμη να κλα­δέ­ψει ένα δέντρο 4 μέτρων και το αγο­ρά­ζει ως υπη­ρε­σία, μήνα με τον μήνα, από εργο­λάβο με καλα­θο­φόρο και ενα­ε­ρίτη.

Η δια­κή­ρυξη έχει αρετές. Οι 4 ζώνες από­στα­σης είναι μια σπάνια δόση ρεα­λι­σμού σε δημο­τικό δια­γω­νι­σμό και οι απαι­τή­σεις για γεω­πό­νους, ασφά­λιση και πιστο­ποι­ή­σεις δεί­χνουν ότι κάποιος στο Τμήμα Πρα­σί­νου έμαθε από παλιό­τε­ρες εμπει­ρίες. Η υπο­χρε­ω­τική επι­τό­πια επί­σκηση με υπάλ­ληλο της υπη­ρε­σίας κλείνει την πόρτα σε όσους υπο­λο­γί­ζουν προ­σφο­ρές από το γραφείο τους στην Αθήνα. Όλα αυτά είναι θετικά, αρκεί να μην κατα­λή­ξουν σε δια­γω­νι­σμό με 1 ή 2 συμ­με­τέ­χο­ντες, που είναι ο κλα­σι­κός τρόπος να πλη­ρώ­σει το νησί πλήρη τιμή για μισή δουλειά.

Η Δημο­τική Επι­τροπή τη Δευτέρα δεν εγκρί­νει απλώς μια μελέτη, εγκρί­νει αν η Ρόδος θα έχει πράσινο ή δικα­στή­ρια το 2027.