Α.Ε. Καλλιθέα: «Οι διαδικασίες δεν είναι δράμα: Ο κ. Πλύγκος μαθαίνει τι σημαίνει πρωτόκολλο»

Νέα ανα­κοί­νωση της Α.Ε. Καλ­λι­θέας με απο­δέ­κτη το εντε­ταλ­μένο Αθλη­τι­σμού του Δήμου Ρόδου, Μιχάλη Πλύγκο, στην οποία ανα­φέ­ρο­νται τα ακό­λουθα:

«Πριν ξεκι­νή­σουμε, μια διευ­κρί­νιση. Δεν διψάμε για αντι­πα­ρά­θεση, δεν γρά­φουμε για να γεμί­σουμε χώρο και ούτε έχουμε σκοπό να γίνουμε κου­ρα­στι­κοί. Οι δια­δι­κα­σίες, άλλωστε, δεν είναι δράμα: είναι ημε­ρο­μη­νίες, αριθμοί πρω­το­κόλ­λου και γραπτές απα­ντή­σεις. Αν υπάρ­χουν, δεν χρειά­ζε­ται δράμα. Αν δεν υπάρ­χουν, κάποιος πρέπει να το πει.

Όμως σε αυτή τη ζωή, όσο μικρό κι αν φαί­νε­ται το θέμα στα μάτια του άλλου, κάποια πράγ­ματα απα­ντιού­νται. Κάθε πρό­κληση, κάθε ασάφεια και κάθε ειρω­νι­κός χαρα­κτη­ρι­σμός δεν θα μείνει ανα­πά­ντη­τος. Και επειδή ο εντε­ταλ­μέ­νος αθλη­τι­σμού του Δήμου μας έκανε τη χάρη να βγει στο ραδιό­φωνο με τόση δηλω­τική άνεση, του αντα­πο­δί­δουμε με την ίδια ευγέ­νεια, μόνο που εμείς φέρ­νουμε και χαρτιά.

Ο κ. Πλύγκος ‘’έπεσε από τα σύννεφα’’’. Δεν μας εξέ­πληξε. Από εκεί ψηλά, δύσκολα ξεχω­ρί­ζεις μια προ­πο­νή­τρια.

Γιατί ο άνθρω­πος που ήταν «δίπλα μας δύο χρόνια» κατά­φερε σε μία συνέ­ντευξη να αλλάξει το φύλο στην προ­πο­νή­τρια της Καλ­λι­θέας. Η Ευτυχία Γαλα­χου­σίδη είναι η προ­πο­νή­τρια. Ο κ. Μπίλιας, που μας παρου­σί­ασε ως προ­πο­νητή της, είναι βοηθός της και προ­πο­νη­τής των ακα­δη­μιών της Ελπίδας, ενός εντελώς δια­φο­ρε­τι­κού σωμα­τείου. Μάλλον οι φάκελοι έχουν το ίδιο χρώμα και μπερ­δεύ­τηκε.

Το ημε­ρο­λό­γιο που ο κ. Πλύγκος δεν θέλει να ανοίξει

Το αίτημα. Δηλώ­σαμε το κλειστό της Κρε­μα­στής ως εναλ­λα­κτική έδρα, όπως οφεί­λαμε. Ζητή­σαμε και εκεί ώρες, αλλά ως πρό­σθε­τες, γιατί είχαμε ανα­γνω­ρί­σει νωρίς το πρό­βλημα λόγω των υπο­χρε­ώ­σεων του Κολοσ­σού. Το κυρί­αρχο αίτημα έμεινε ένα: προ­πο­νη­τι­κές ώρες στην Καλ­λι­θέα. Η ομάδα έδειξε ευαι­σθη­σία. Και αντα­μεί­φθηκε με το να γίνει το συμπλή­ρωμα το κυρίως πιάτο.

23/7: Κατα­τί­θε­ται το αίτημα για το κλειστό της Καλ­λι­θέας. Αριθμός πρω­το­κόλ­λου: κανένας. Απά­ντηση: καμία. Το έγγραφο εξα­φα­νί­στηκε, μάλλον στα σύννεφα απ’ όπου έπεσε ο εντε­ταλ­μέ­νος.

Τέλη Αυγού­στου: Η επι­τροπή ζητά συνά­ντηση για το κλειστό της Κρε­μα­στής. Εκεί ήταν ο κ. Μπίλιας, ως προ­πο­νη­τής των ακα­δη­μιών της Ελπίδας, όχι ως εκπρό­σω­πος της γυναι­κείας ομάδας της Καλ­λι­θέας. Και αυτή τη συνά­ντηση μας την παρου­σιά­ζει σήμερα ως από­δειξη ότι ‘’οι ώρες τις διάλεξε ο προπονητής’’.

7/9: Επα­νερ­χό­μα­στε με νέο αίτημα, με κυρί­αρχο ζητού­μενο πάλι την Καλ­λι­θέα. Αυτή τη φορά παίρνει πρω­τό­κολλο. Άρα το πρώτο δεν ‘’χάθηκε στο ταχυδρομείο’’: δεν κατα­χω­ρί­στηκε ποτέ.

15/9: Η απά­ντηση έρχεται, και αφορά μόνο την Κρε­μα­στή, δηλαδή μόνο το πρό­σθετο. Το βασικό ζητού­μενο, οι ώρες στην Καλ­λι­θέα, δεν απα­ντή­θηκε ούτε με ναι ούτε με όχι ούτε με αιτιο­λο­γία. Στο τηλέ­φωνο μάθαμε ότι η Κρε­μα­στή ήταν ‘’προσωρινή’’, γιατί την ίδια μέρα έληγε η προ­θε­σμία στο e-kouros. Ένα προ­σω­ρινό που υπάρχει μόνο στο τηλέ­φωνο, την τελευ­ταία μέρα της προ­θε­σμίας, αντί για το πράγμα που ζητή­θηκε. Στο Δήμο αυτό λέγεται ‘’επιλογή του προπονητή’’.

Μια ερώτηση που δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε: έγινε αντί­στοιχη συνά­ντηση για τις ώρες του κλει­στού της Καλ­λι­θέας, εκείνες που κατά δική του παρα­δοχή μοι­ρά­στη­καν στον Κολοσσό και σε άλλα σωμα­τεία; Αν έγινε, πότε; Και η ομώνυμη ομάδα, η πρω­τα­θλή­τρια γυναι­κών, είχε ή δεν είχε πρό­σκληση; Αν δεν είχε, οι ώρες μοι­ρά­στη­καν στην Καλ­λι­θέα χωρίς την Καλ­λι­θέα. Θα ήταν η πρώτη φορά που η έδρα μοι­ρά­ζε­ται εν τη απουσία του γηπε­δού­χου.

Οι ‘’τρεις-τέσσερις συναντήσεις’’. Πρό­σκληση προς την Καλ­λι­θέα δεν υπήρξε. Πρα­κτικά δεν υπάρ­χουν. Αν είχαν κλείσει όλα τον Αύγου­στο, γιατί χρειά­στηκε δεύτερο αίτημα στις 7/9; Μήπως οι συνα­ντή­σεις ήταν τόσο παρα­γω­γι­κές που χρειά­στηκε δεύτερη αίτηση για να γίνει η πρώτη;

Τα άλλα σωμα­τεία. Στην αρχή έκαναν πως δεν ήξεραν ότι δόθηκαν ώρες σε άλλα σωμα­τεία. Αλλά η αλήθεια είναι το μόνο που δεν χωράει σε συρτάρι. Βγήκε τελικά από το ίδιο του το στόμα, στον αέρα της εκπο­μπής, χωρίς να τον πιέσει κανείς. Εντυ­πω­σιακό: να κρύβεις κάτι τόσο καιρό και να το ομο­λο­γείς ο ίδιος, ζωντανά.

Η επι­στολή δια­μαρ­τυ­ρίας. Ρωτή­σαμε γραπτά ένα πράγμα: γιατί δόθηκαν ώρες σε άλλα σωμα­τεία, πλην του Κολοσ­σού, και απο­κλεί­στηκε μόνο η γυναι­κεία ομάδα από την Καλ­λι­θέα; Απά­ντηση: καμία. Στο τηλέ­φωνο: ‘’δεν είμαστε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να απαντήσουμε’’. Και μετά, στο ραδιό­φωνο, άλλα λόγια να αγα­πιό­μα­στε. Για την ερώτηση που τέθηκε εγγρά­φως, χρόνο δεν βρέθηκε. Προ­φα­νώς το «δεν είμαστε υπο­χρε­ω­μέ­νοι» ισχύει μόνο όταν υπάρχει χαρτί, και όχι όταν υπάρχει μικρό­φωνο.

Η ΑΕΝ Αφάντου και η δια­πραγ­μά­τευση χωρίς αντι­συμ­βαλ­λό­μενο. Ο κ. Πλήγκος μας δια­βε­βαιώ­νει ότι πρό­τεινε ανταλ­λαγή ωρών με την ΑΕΝ. Εμείς δεν ακού­σαμε ποτέ τέτοια πρόταση. Και η ΑΕΝ δεν ήταν καν παρούσα στη συνά­ντηση. Ρωτάμε λοιπόν: ενη­με­ρώ­θηκε το σωμα­τείο ότι ο εντε­ταλ­μέ­νος δια­πραγ­μα­τευό­ταν τις προ­πο­νη­τι­κές του ώρες στο γήπεδο της Κρε­μα­στής, χωρίς να το γνω­ρί­ζει; Αν όχι, έχουμε μια εντυ­πω­σιακή και­νο­το­μία στη διοί­κηση: ανταλ­λα­γές ωρών με απόντες, συμ­φω­νίες χωρίς τον ένα από τους δύο συμ­βαλ­λο­μέ­νους, και προ­τά­σεις που ο απο­δέ­κτης τις μαθαί­νει ίσως από το ραδιό­φωνο, μαζί με τους ακρο­α­τές. Αν ναι, ας δείξει την πρό­σκληση ή έστω ένα μήνυμα. Αν όμως υπήρχαν, μάλλον θα ήταν στον φάκελο που χάθηκε μαζί με το αίτημα της 23/7. Και αν κάποιος μπορεί να μοι­ρά­ζει τις ώρες ενός σωμα­τείου χωρίς να το ρωτά, η παντο­δυ­να­μία του είναι εντυ­πω­σιακή. Εξηγεί και γιατί ‘’έπεσε από τα σύννεφα’’: από εκεί πάνω, μάλλον, όλα τα γήπεδα φαί­νο­νται δικά του και όλα τα σωμα­τεία υπάλ­λη­λοι. (Δεν έχουμε κανένα πρό­βλημα με το σωμα­τείο της ΑΕΝ ούτε με κανένα άλλο. Το πρό­βλημά μας είναι με όποιον δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται τις ώρες τους χωρίς αυτούς, και μετά μας τα παρου­σιά­ζει ως συμ­φω­νη­μένα.)

Ο Κολοσ­σός. Λίγοι θα τολ­μού­σαν να κάνουν το όνομα ενός σωμα­τείου που εκπρο­σω­πεί επάξια τη Ρόδο στην Α1 και στην Ευρώπη δικαιο­λο­γία για να μείνει μια γυναι­κεία ομάδα χωρίς γήπεδο. Η επι­τυ­χία του Κολοσ­σού τιμά το νησί. Δεν ζήτησε ποτέ να γίνει ασπίδα, και δεν πήρε όλες τις ώρες. Εμείς, μάλιστα, ανα­γνω­ρί­σαμε εξαρχής τις υπο­χρε­ώ­σεις του και ζητή­σαμε πρό­σθε­τες ώρες αλλού. Αυτό που δεν δεχό­μα­στε είναι να μας απα­ντούν με τον Κολοσσό όταν ρωτάμε για τους υπό­λοι­πους. Αν η δόξα ενός σωμα­τείου της Ρόδου σημαί­νει ότι δεν υπάρχει ώρα για τα άλλα, πώς βρέθηκε ώρα για όλους τους άλλους; Ο Κολοσ­σός δεν έχει ανάγκη από υπε­ρα­σπι­στές που τον φορούν σαν πανω­φόρι. Το δικό σας αφήγημα γυρίζει ενα­ντίον σας: αν η Ευρώπη φτάνει για να μην υπάρχει ώρα για τις γυναί­κες, ας μας πείτε τι ώρα έχει η Ευρώπη για τους άλλους.

Το Βενε­τό­κλειο. ‘’Εννέα ομάδες’’, λέει. Ρωτάμε, με απόλυτη ευγέ­νεια: μετράτε όντως ομάδες ή τμήματα ανά ηλικία; Γιατί αν ισχύει το δεύτερο, τότε έχουμε νέα αριθ­μη­τική, όπου ένα σωμα­τείο μετριέ­ται τόσες φορές όσες χρειά­ζο­νται για να φαί­νε­ται γεμάτο το πρό­γραμμα.

«Μάλλον ζουν σε άλλο νησί». Έχει δίκιο. Ζούμε σε νησί όπου το αίτημα παίρνει αριθμό, η απά­ντηση έρχεται γραπτώς, η προ­πο­νή­τρια λέγεται Ευτυχία Γαλα­χου­σίδη και ο Μπίλιας ανήκει στην Ελπίδα. Ο κ. Πλύγκος ζει στο δικό του νησί: εκεί η συνά­ντηση γίνεται, το πρα­κτικό όχι, η πρό­σκληση χάνεται, οι ώρες μοι­ρά­ζο­νται χωρίς να μας ρωτήσει κανείς, και η αλήθεια ομο­λο­γεί­ται στο μικρό­φωνο. Για εκείνο το νησί δεν έχουμε χάρτη. Έχουμε μόνο αλλη­λο­γρα­φία που δεν ήρθε ποτέ.

Και το ερώτημα που μένει: σε τι ακριβώς προ­σέ­φερε στην Καλ­λι­θέα; Με ποιο έγγραφο, με ποιον αριθμό πρω­το­κόλ­λου, με ποια γραπτή απά­ντηση; Αν υπάρ­χουν, ας τα δημο­σιεύ­σει. Αν δεν υπάρ­χουν, ας μην ζητά να τον πιστέ­ψουμε επειδή το είπε στο ραδιό­φωνο.

Εν έτει 2026, κύριε Πλύγκο, το ‘’τα είπαμε στο τηλέφωνο’’ δεν είναι διοί­κηση. Είναι καφε­νείο με θέρ­μανση. Εμείς έχουμε τα χαρτιά, με ημε­ρο­μη­νίες και αριθ­μούς πρω­το­κόλ­λου. Εσείς έχετε μικρό­φωνο.

Υστε­ρό­γραφο: Όλοι όσοι είναι ‘’τόσο κοντά’’ στο μπάσκετ της Ρόδου: ξέρουν τι χρώμα έχει η μπάλα; Το ρωτάμε γιατί αρχί­σαμε να το αμφι­σβη­τούμε. Ήδη δεν είμαστε σίγου­ροι ότι ξέρουν ποια προ­πο­νή­τρια είναι ποια, ποιο σωμα­τείο είναι ποιο και ποιο γήπεδο βρί­σκε­ται πού. Αν η μπάλα είναι πορ­το­καλί, ας το επι­βε­βαιώ­σουν γραπτώς, με αριθμό πρω­το­κόλ­λου. Εμείς, για σιγου­ριά, έχουμε φωτο­γρα­φία.

Υστε­ρό­γραφο 2: Έχεις δίκαιο να αντι­δρας για το ‘λιγος’ της αρχικής ανα­κοί­νω­σης, αντι­κα­τέ­στησε το με το άσχετος και ξανα­διά­βασε την από την αρχή…».