Απόφαση «κόλαφος» για τη ΔΕΥΑΡ: Το Διοικητικό Εφετείο Πειραιά που αρνήθηκε να «παγώσει» την είσπραξη των 2.172.692,27 ευρώ του φράγματος

• Η Πρό­ε­δρος του Γ΄ Τμή­μα­τος άφησε σε ισχύ την ταμειακή βεβαί­ωση της Περι­φέ­ρειας

• Περιο­ρι­σμέ­νης εμβέ­λειας η διαταγή του Πρω­το­δι­κείου Ρόδου για 9 ξενο­δο­χεία, όταν περίπου 50 έχουν δηλώσει οφειλές άνω των 2,8 εκατ. ευρώ

Η ΔΕΥΑΡ δεν κατά­φερε να απο­σπά­σει από το Διοι­κη­τικό Εφετείο Πειραιά την «ασπίδα» που ζητούσε απέ­να­ντι στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου. Η προ­σω­ρινή διαταγή 3837/2026 εκδό­θηκε την Δευτέρα 19 Οκτω­βρίου 2026 από την Πρόεδρο του Γ΄ Τμή­μα­τος. Με αυτήν απορ­ρί­πτε­ται το αίτημα της επι­χεί­ρη­σης να ανα­στα­λεί η εκτέ­λεση της ταμεια­κής βεβαί­ω­σης για την οφειλή των 2.172.692,27 ευρώ από τον έκτο λογα­ρια­σμό της σύμ­βα­σης του φράγ­μα­τος Γαδουρά.

Για την Περι­φέ­ρεια το απο­τέ­λε­σμα έχει άμεση πρα­κτική σημασία. Η ταμειακή βεβαί­ωση, πάνω στην οποία στη­ρί­ζο­νται όλα τα μέτρα είσπρα­ξης, δεν «παγώνει».

Η ΔΕΥΑΡ είχε κατα­θέ­σει στις 22 Σεπτεμ­βρίου 2026 προ­σφυγή και ανακοπή, μαζί με αίτηση ανα­στο­λής και αίτημα προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής. Στρε­φό­ταν κατά της ταμεια­κής βεβαί­ω­σης της 15ης Σεπτεμ­βρίου 2026 του ταμία του Τμή­μα­τος Ταμεια­κής Υπη­ρε­σίας της Περι­φε­ρεια­κής Ενό­τη­τας Δωδε­κα­νή­σου, για οφειλή που αφορά το διά­στημα από 1 Σεπτεμ­βρίου 2025 έως 31 Μαρτίου 2026. Στο υπό­μνημα της 13ης Οκτω­βρίου κλι­μά­κωσε την επίθεσή της. Χαρα­κτή­ρισε «άκρως κατα­χρη­στική» τη στάση της Περι­φέ­ρειας και έκανε λόγο για σχέδιο οικο­νο­μι­κής της εξό­ντω­σης. Τίποτε από αυτά δεν οδήγησε σε ανα­στολή.

Ισότιμα μέρη μιας σύμ­βα­σης

Κατά την κύρια σκέψη της Προ­έ­δρου, η διαφορά είναι ιδιω­τική και υπά­γε­ται στα πολι­τικά δικα­στή­ρια. Προ­κύ­πτει από προ­γραμ­μα­τική σύμβαση που δεν εμπί­πτει στο καθε­στώς του ν. 4412/2016 για τις δημό­σιες συμ­βά­σεις. Ούτε περι­λαμ­βά­νει εξαι­ρε­τι­κές ρήτρες που απο­κλί­νουν από το κοινό δίκαιο.

Η εκτί­μηση έχει βάρος. Η επι­χεί­ρηση έχει στήσει ολό­κληρη τη δικα­στική της άμυνα στη διοι­κη­τική δικαιο­σύνη, με προ­σφυ­γές, ανα­κο­πές και δια­δο­χι­κές αιτή­σεις ανα­στο­λής. Κατά την Πρόεδρο, η διαφορά δεν είναι καν διοι­κη­τική. Είναι διαφορά από σύμβαση που η ΔΕΥΑΡ υπέ­γραψε το 2022 ως ισότιμο μέρος και που τη δεσμεύει όπως κάθε αντι­συμ­βαλ­λό­μενο.

Τα παράλ­ληλα δικό­γραφα στρά­φη­καν ενα­ντίον της

Η διαταγή εξε­τά­ζει και την εκδοχή να θεω­ρη­θεί η υπόθεση διοι­κη­τική διαφορά ουσίας. Ακόμη και τότε η απά­ντηση προς τη ΔΕΥΑΡ παρα­μέ­νει αρνη­τική. Ο λόγος για τον οποίο η υπόθεση δεν μπορεί να μείνει στο Εφετείο βρί­σκε­ται στις κινή­σεις της ίδιας της επι­χεί­ρη­σης. Την ίδια ημέρα, η ΔΕΥΑΡ είχε κατα­θέ­σει χωριστή προ­σφυγή στο ίδιο δικα­στή­ριο. Με αυτήν προ­σέ­βαλε το έβδομο Πρα­κτικό Συνε­δρί­α­σης και Βεβαί­ω­σης Καλής Εκτέ­λε­σης της Επι­τρο­πής Παρα­κο­λού­θη­σης, με το οποίο εγκρί­θηκε ο έκτος λογα­ρια­σμός, καθώς και τον ίδιο τον λογα­ρια­σμό. Αφού τα είχε προ­σβά­λει αυτο­τε­λώς, δεν μπο­ρούσε να θεω­ρη­θεί ότι η προ­σβολή τους σωρεύ­ε­ται παρα­δε­κτά με την ανακοπή κατά της βεβαί­ω­σης.

Η πρα­κτική των πολ­λα­πλών δικο­γρά­φων, που έχει γίνει σήμα κατα­τε­θέν της επι­χεί­ρη­σης σε αυτή την υπόθεση, γύρισε τελικά ενα­ντίον της.

Στο ίδιο σημείο του σκε­πτι­κού, η Πρό­ε­δρος ανα­φέ­ρε­ται στο πρα­κτικό και στον λογα­ρια­σμό ως εκείνα «που απο­τε­λούν τον νόμιμο τίτλο με βάση την σύμβαση αυτή». Η δια­τύ­πωση δεν κρίνει αν και πόσα οφεί­λο­νται, ζήτημα που θα εξε­τα­στεί στην ουσία. Απο­τυ­πώ­νει όμως τον μηχα­νι­σμό της σύμ­βα­σης, όπου η έγκριση της Επι­τρο­πής Παρα­κο­λού­θη­σης απο­τε­λεί τον τίτλο της απαί­τη­σης της Περι­φέ­ρειας.

Η αντα­παί­τηση των 9,4 εκατ. δεν άλλαξε την έκβαση

Κεντρικό όπλο του υπο­μνή­μα­τος ήταν η επί­κληση «ληξι­πρό­θε­σμης και απαι­τη­τής χρη­μα­τι­κής αξίωσης» 9.400.000 ευρώ έναντι της Περι­φέ­ρειας. Η ΔΕΥΑΡ την απο­δί­δει σε τέλη ύδρευ­σης κτηρίων της Περι­φέ­ρειας και σε πρό­στιμο για παρά­νομη υδρο­λη­ψία στις νησίδες. Υπο­στή­ριξε ακόμη ότι η απαί­τηση δεν έχει καν γεν­νη­θεί, επειδή η Περι­φέ­ρεια δεν έχει εξο­φλή­σει 4 εκατ. ευρώ στον ανάδοχο. Επα­νέ­λαβε ότι η σύμβαση του ανα­δό­χου χρη­μα­το­δο­τεί­ται από το Πρό­γραμμα Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων και μετρούσε του­λά­χι­στον 25 κατα­σχέ­σεις για την ίδια οφειλή, με ταμειακά δια­θέ­σιμα μόλις 319.000 ευρώ.

Η απόρ­ριψη στη­ρί­χθηκε σε λόγους δικαιο­δο­σίας και αρμο­διό­τη­τας. Γι’ αυτό το σκε­πτικό δεν ασχο­λεί­ται με την αντα­παί­τηση ούτε την ανα­γνω­ρί­ζει. Το πρα­κτικό απο­τέ­λε­σμα, ωστόσο, είναι σαφές, αφού το επι­χεί­ρημα του συμ­ψη­φι­σμού δεν απέ­τρεψε την απόρ­ριψη.

Η «αντα­παί­τηση» αντι­στοι­χεί στα τιμο­λό­για για το νερό άρδευ­σης των νησίδων και των κόμβων που συντη­ρεί η Περι­φέ­ρεια. Το πρώτο, της 2ας Ιουλίου 2025, ύψους 8.046.255,17 ευρώ, χρέωνε 3.005.288 κυβικά μέτρα και πρό­στιμο υδρο­κλο­πής για 38 συν­δέ­σεις. Απορ­ρί­φθηκε στο MyData και ακυ­ρώ­θηκε με πιστω­τικό στις 31 Ιουλίου 2025. Τα 4 νέα τιμο­λό­για της 13ης Αυγού­στου 2025, ύψους 9.468.838,05 ευρώ, απορ­ρί­φθη­καν επίσης. Στο αίτημα συμ­ψη­φι­σμού προς τη ΔΟΥ εμφα­νί­στη­καν ως 9.853.153,20 ευρώ.

Για τα τιμο­λό­για αυτά η Περι­φέ­ρεια κατέ­θεσε τον Μάρτιο του 2026 έγκληση στην Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου. Η έγκληση στρέ­φε­ται κατά του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ και κάθε συνερ­γού ή συναυ­τουρ­γού, για από­πειρα απάτης κατά νομικού προ­σώ­που δημο­σίου δικαίου, πλα­στο­γρα­φία και ψευδή βεβαί­ωση. Η Περι­φέ­ρεια υπο­στη­ρί­ζει ότι οι 38 παρά­νο­μες συν­δέ­σεις δεν υπάρ­χουν και ότι τα 3 εκατ. κυβικά δεν αντι­στοι­χούν σε πραγ­μα­τική κατα­νά­λωση. Κατά την ίδια, σκοπός ήταν να δημιουρ­γη­θεί λογι­στικό αντι­κεί­μενο προς συμ­ψη­φι­σμό με την οφειλή από το φράγμα. Η ΔΕΥΑΡ εμμένει ότι η οφειλή είναι πραγ­μα­τική. Η έγκληση εκκρε­μεί.

Η διαταγή της Ρόδου αφορά 9 από τα περίπου 50 ξενο­δο­χεία

Στις 16 Οκτω­βρίου, η ΔΕΥΑΡ κέρδισε μια προ­σω­ρινή ανάσα στο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου. Η δικα­στής υπη­ρε­σίας δέχθηκε το αίτημά της για προ­σω­ρινή διαταγή ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης του κατα­σχε­τη­ρίου της 29ης Σεπτεμ­βρίου 2026. Το κατα­σχε­τή­ριο εκδό­θηκε από την προϊ­στα­μένη της Γενικής Διεύ­θυν­σης Οικο­νο­μι­κού της Περι­φέ­ρειας και επέβαλε κατά­σχεση έως 2.172.692,27 ευρώ στα χέρια 9 ξενο­δο­χεια­κών επι­χει­ρή­σεων, ως τρίτων. Η διαταγή ισχύει μέχρι να κριθούν η αίτηση ανα­στο­λής και η ανακοπή που κατέ­θεσε η επι­χεί­ρηση στις 8 Οκτω­βρίου.

Η διαταγή δεν περιέ­χει αιτιο­λο­γία ούτε κρίνει αν η απαί­τηση οφεί­λε­ται. Η εμβέ­λειά της περιο­ρί­ζε­ται ρητά στις 9 εται­ρείες του συγκε­κρι­μέ­νου κατα­σχε­τη­ρίου. Η εικόνα στην αγορά, όμως, είναι πολύ ευρύ­τερη. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», δηλώ­σεις τρίτου έχουν υπο­βά­λει περίπου 50 ξενο­δο­χεια­κές εται­ρείες, με οφειλές προς τη ΔΕΥΑΡ που υπερ­βαί­νουν συνο­λικά τα 2,8 εκατ. ευρώ. Το ποσό ξεπερνά την ίδια την απαί­τηση της Περι­φέ­ρειας.

Η ίδια η επι­χεί­ρηση μετρούσε στο υπό­μνημά της 11 ακόμη κατα­σχέ­σεις σε ξενο­δο­χεία μετά τις 8 Οκτω­βρίου. Αυτές δεν καλύ­πτο­νται από τη διαταγή, όπως είναι δια­τυ­πω­μένη, αν και η ΔΕΥΑΡ έχει επι­φυ­λα­χθεί να στραφεί και κατά όσων περιέλ­θουν σε γνώση της.

Τα 2,8 εκατ. ευρώ δύσκολα συμ­βα­δί­ζουν με τον ισχυ­ρι­σμό της ΔΕΥΑΡ ότι η «συντρι­πτική πλειο­ψη­φία» των ξενο­δο­χείων δεν είχε ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές κατά την κατά­σχεση. Η Περι­φέ­ρεια υπεν­θυ­μί­ζει ότι οι επι­χει­ρή­σεις οφεί­λουν να υπο­βά­λουν δήλωση τρίτου μέσα σε 8 εργά­σι­μες ημέρες, δια­φο­ρε­τικά καθί­στα­νται οι ίδιες υπό­χρεες. Με τη βεβαί­ωση σε ισχύ και την πλειο­νό­τητα των ξενο­δο­χείων εκτός δια­τα­γής, η απόφαση της Ρόδου μοιάζει περισ­σό­τερο με προ­σω­ρινή ανα­κού­φιση για ένα μέρος των εσόδων παρά με ανα­τροπή της εικόνας.

Οι θέσεις της Περι­φέ­ρειας

Η Περι­φέ­ρεια έχει κατα­στή­σει σαφές ότι η σύμβαση ελέγ­χθηκε από το Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο και προ­βλέ­πει κατα­βολή εντός 30 ημερών. Επι­ση­μαί­νει ότι η ΔΕΥΑΡ δεν έχει πλη­ρώ­σει ούτε τα 1.216.632,62 ευρώ που η ίδια ανα­γνω­ρί­ζει. Το ποσό αυτό προ­κύ­πτει από δική της μελέτη κοστο­λό­γη­σης, η οποία υπο­λο­γί­ζει τον έκτο λογα­ρια­σμό κατά 931.231,09 ευρώ χαμη­λό­τερα.

Υπο­στη­ρί­ζει επίσης ότι για κατα­σχέ­σεις στα χέρια τρίτων δεν απαι­τεί­ται προη­γού­μενη ειδο­ποί­ηση. Έχει επι­κα­λε­στεί απο­φά­σεις του Αρείου Πάγου σύμφωνα με τις οποίες τα δια­θέ­σιμα των ΔΕΥΑ δεν είναι ακα­τά­σχετα. Έχει προ­σκο­μί­σει και έγγραφο του υπουρ­γείου που βεβαιώ­νει ότι το Πρό­γραμμα Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων δεν χρη­μα­το­δο­τεί τη σύμβαση του ανα­δό­χου.