Ανοικτοί ορίζοντες στο Νότιο Αιγαίο: Είναι ώρα θλίψης και όχι για επίρριψης ευθυνών

Από την πα­ρά­τα­ξη ” Ανοι­κτοί Ορί­ζο­ντες στο Νότιο Αι­γαίο” ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Θέ­λου­με να εκ­φρά­σου­με τα θερμά μας συλ­λυ­πη­τή­ρια στην οι­κο­γέ­νεια και στους συ­να­δέλ­φους του Ευάγ­γε­λου Γιο­μπλιά­κη.

Είναι ώρα θλί­ψης και όχι για επίρ­ρι­ψης ευ­θυ­νών.    Όμως δε γί­νε­ται να  μην το­νι­στεί,  ότι όσο η κλι­μα­τι­κή κρίση αντι­με­τω­πί­ζε­ται με ευ­χο­λό­για, θα θρη­νού­με όχι μόνο πε­ριου­σί­ες αλλά και αν­θρώ­πι­νες ζωές, όπως σή­με­ρα ξανά στη Ρόδο.

Η αλό­γι­στη και άναρ­χη “εκ­με­τάλ­λευ­ση” του πε­ρι­βάλ­λο­ντος,  με δό­μη­ση μέσα σε ρέ­μα­τα, πο­τά­μια και γε­νι­κά στις δια­δρο­μές του νερού, ανα­γκά­ζει τη φύση να “εκ­δι­κεί­ται”. Δε φταί­ει η “κακιά η ώρα”.

Η κα­θυ­στέ­ρη­ση  και η ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα στις πα­ρεμ­βά­σεις αντι­με­τώ­πι­σης πλημ­μυ­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων είναι αδιαμ­φι­σβή­τη­το γε­γο­νός. Ήδη από το 2014 ήταν γνω­στό στις “αρ­μό­διες αρχές” ότι αντι­πλημ­μυ­ρι­κά έργα ήταν απα­ραί­τη­τα στις πε­ριο­χές Αρ­χαγ­γέ­λου, Αφά­ντου, Λίν­δου, Λάρ­δου, Πα­στί­δας, Κρε­μα­στής, Ια­λυ­σού. Σε αυτά προ­στί­θε­ται το πρό­βλη­μα των  κα­κο­τε­χνιών, που όχι μόνο κο­στί­ζει σε πό­ρους και  χρόνο, αλλά τε­λι­κά αφή­νει αθω­ρά­κι­στες τις πε­ριο­χές.

Η ορι­ζό­ντια ανα­στο­λή λει­τουρ­γί­ας των σχο­λεί­ων  και το 112 δεν  είναι πα­νά­κεια. Γιατί, υπάρ­χουν  ερ­γα­ζό­με­νοι που είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να βρε­θούν στον ερ­γα­σια­κό τους χώρο, ανε­ξάρ­τη­τα από και­ρι­κές συν­θή­κες, όπως ο άτυ­χος ξε­νο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λος που έχασε τη ζωή του στα Στε­γνά Αρ­χαγ­γέ­λου της Ρόδου. Πόσο λυ­πη­ρό είναι η επαγ­γελ­μα­τι­κή υπευ­θυ­νό­τη­τα να κο­στί­ζει τη ζωή κά­ποιου.

Όσο για τους «υπεύ­θυ­νους»; Ο κα­τα­κερ­μα­τι­σμός  αρ­μο­διο­τή­των, οδη­γεί μέσα από το γνω­στό “πιγκ-πογκ”  στην απο­ποί­η­ση ευ­θυ­νών, πα­ρέ­χο­ντας τους το ιδα­νι­κό άλ­λο­θι.

Συ­νε­πώς, χρειά­ζε­ται ένα  εφαρ­μό­σι­μο μα­κρο­πρό­θε­σμο, συ­γκρο­τη­μέ­νο  και συ­νε­κτι­κό σχέ­διο, με  στόχο την αν­θε­κτι­κό­τη­τα των νη­σιω­τι­κών πε­ριο­χών. Απαι­τεί­ται από τη μία προ­γραμ­μα­τι­σμός και έλεγ­χος, ώστε τα κον­δύ­λια που προ­ο­ρί­ζο­νται για την αντι­με­τώ­πι­ση της κλι­μα­τι­κής κρί­σης, πραγ­μα­τι­κά να αξιο­ποιού­νται σε έργα υπο­δο­μής και από την άλλη ορθή – δια­φα­νής δια­χεί­ρι­ση των κα­τα­στά­σε­ων έκτα­κτης ανά­γκης. Η συ­νερ­γα­σία ανά­με­σα στους αρ­μό­διους φο­ρείς και στα επί­πε­δα διοί­κη­σης είναι ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας, αλλά και η ευαι­σθη­το­ποί­η­ση και επο­πτεία των πο­λι­τών, που οφεί­λουν να συν­δρά­μουν στην αλυ­σί­δα της αντι­πλημ­μυ­ρι­κής προ­στα­σί­ας.

Πηγή Φω­το­γρα­φί­ας protothema.gr