Το Ίδρυμα «Κλεόβουλος ο Λίνδιος» ζητά την επιστροφή του στη Ρόδο

Προ­σπά­θεια να μετα­φερ­θεί στη Ρόδο η έδρα του Πολι­τι­στι­κού Ιδρύ­μα­τος Δωδε­κα­νή­σου «Κλε­ό­βου­λος ο Λίνδιος» – δημιούρ­γημα του Γιάννη Ζίγδη -ανέλαβε το διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο του ιδρύ­μα­τος.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Δ.Σ. του ιδρύ­μα­τος Φίλιππο Καλούδη για τον σκοπό αυτό έχουν ήδη ενη­με­ρω­θεί οι βου­λευ­τές Δωδε­κα­νή­σου και έχουν κατα­βλη­θεί ιδιαί­τε­ρες προ­σπά­θειες από τον πρόεδρο της Επι­τρο­πής Περι­φε­ρειών Μάνο Κόνσολα, ώστε να υπάρξει η σχετική συναί­νεση από τον Δήμο Ρόδου. Στις μέχρι τώρα εκκλή­σεις του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου δεν έχει αντα­πο­κρι­θεί η δημο­τική αρχή Ρόδου, παρά το γεγονός ότι έχουν ενη­με­ρω­θεί τόσο ο δήμαρ­χος Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης, όσο ο αντι­δή­μαρ­χος Νίκος Παυ­λα­κί­δης που κατά­γο­νται από την Λίνδο.

Σε «ακι­νη­σία» και το Πνευ­μα­τικό Κέντρο Ζίγδη στη Λίνδο

Ο Γιάννης Ζίγδης επι­θυ­μούσε σε κεντρικό επίπεδο ένας επί­ση­μος φορέας, να εκπρο­σω­πεί τα Δωδε­κά­νησα και όχι ίδιος ως φυσικό πρόσωπο. Χρη­μα­το­δό­τησε λοιπόν την δημιουρ­γία του Πολι­τι­στι­κού ιδρύ­μα­τος με δικούς του πόρους, ώστε το ίδρυμα να μπορεί να λει­τουρ­γεί και να παρεμ­βαί­νει σε κεντρικό επίπεδο, υπέρ των Δωδε­κα­νή­σων υπό μορφή λόμπι. «Μετά από τριάντα χρόνια αυτός ο κύκλος έκλεισε κι επι­βάλ­λε­ται η έδρα του ιδρύ­μα­τος να μετα­φερ­θεί στη Ρόδο, ώστε σε συν­δυα­σμό με το Πνευ­μα­τικό Κέντρο Ζίγδη στην Λίνδο να υλο­ποι­η­θεί ο στόχος της δημιουρ­γίας τους. Δηλαδή σύμφωνα και με την διαθήκη του δωρητή, η αξιο­ποί­ηση του πνευ­μα­τι­κού έργου, της βιβλιο­θή­κης και του προ­σω­πι­κού αρχείου του αεί­μνη­στου πολι­τι­κού και ευπα­τρίδη Ζίγδη. Η πρω­το­βου­λία αυτή συν­δέ­ε­ται με τον ίδιο τον λόγο για τον οποίο δημιουρ­γή­θηκε το Ίδρυμα, να υπη­ρε­τή­σει τον πολι­τι­σμό, την ιστορία και την πνευ­μα­τική παρου­σία της Δωδε­κα­νή­σου και να απο­τε­λέ­σει έναν ενεργό φορέα με αναφορά στον τόπο. Η μετα­φορά της έδρας στη Ρόδο δεν θα πρέπει να αντι­με­τω­πι­στεί ως μια τυπική διοι­κη­τική μετα­βολή. Θα μπο­ρούσε να απο­τε­λέ­σει ουσια­στικό βήμα για την ενερ­γο­ποί­ηση ενός ακόμη δωδε­κα­νη­σια­κού θεσμού στον ίδιο τον τόπο που καλεί­ται να υπη­ρε­τή­σει» δηλώνει στη «δ» ο κ. Καλού­δης.

Σημειώ­νε­ται ότι το ΔΣ «τρέχει» το Ίδρυμα «Κλε­ό­βου­λος ο Λίνδιος» ιδίοις πόροις των μελών του, καθώς ήδη πριν τον θάνατο του ιδρυτή – αεί­μνη­στου Ζίγδη, είχαν εξα­ντλη­θεί όλοι οι οικο­νο­μι­κοί πόροι που είχαν δια­τε­θεί για την οργά­νωση του ιδρύ­μα­τος. Παράλ­ληλα έχουν περάσει 26 χρόνια από τα εγκαί­νια του Πνευ­μα­τι­κού Κέντρου της Ψάλτου και εκτός από ελά­χι­στες σημα­ντι­κές εκδη­λώ­σεις (τελευ­ταία επί θητείας Χατζη­διά­κου με το Ελλη­νικό Ίδρυμα Πολι­τι­σμού για την Πολι­τι­στική Διπλω­μα­τία) το μονα­δικό αυτό κτίριο βρί­σκε­ται εν «υπνώσει» σε ότι αφορά την πολι­τι­στική προ­σφορά. Το Πνευ­μα­τικό Κέντρο Ι. Ζίγδη στην Ψάλτο στε­γά­ζει τις τοπικές ανάγκες, χωρίς να υλο­ποίει τους πραγ­μα­τι­κούς λογούς ίδρυσης του και οι «πνευ­μα­τι­κοί θησαυ­ροί» του ευπα­τρίδη Ζίγδη παρα­μέ­νουν ανα­ξιο­ποί­η­τοι!

Τα δώρισε όλα στη γενέ­τειρά του…

Το Κέντρο είναι δωρεά του Γιάννη Ζίγδη στη γενέ­τειρά του, τη Λίνδο, το οποίο, εκτός των άλλων δρα­στη­ριο­τή­των, στε­γά­ζει ένα μεγάλο μέρος από τα αρχεία του αει­μνή­στου Δωδε­κα­νή­σιου πολι­τι­κού, επι­θυ­μία που την εξέ­φρασε με τη διαθήκη του, με συμ­βο­λαιο­γρα­φική πράξη ένα χρόνο, περίπου, προ του θανάτου του, με αριθμό 3491/8.10.1996. Επι­θυ­μία του Γιάννη Ζίγδη, το Πνευ­μα­τικό Κέντρο να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί και για ερευ­νη­τι­κούς σκοπούς. Και όπως ανα­φέ­ρει στη Διαθήκη του: «…Επιθυμώ, μετά το θάνατό μου: Α) Στην Κοι­νό­τητα Λίνδου της Ρόδου, που είναι η γενέ­τειρά μου, να περιέλ­θουν τα εξής: α) Το Αρχείο μου, τα ευρι­σκό­μενα στην Βιβλιο­θήκη μου πρα­κτικά της Βουλής, ως και όσα εκ των Βιβλίων της Βιβλιο­θή­κης μου, που αφορούν τη Δωδε­κά­νησο. β) Το ακί­νη­τόν, οικία μετά του οικο­πέ­δου της, που βρί­σκε­ται επί της οδού Ευρι­πί­δου, αρ. 16 στην Πολι­τεία της Κηφισιάς-Αττικής, προ­κει­μέ­νου η εν λόγω Κοι­νό­τητα να το που­λή­σει και να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει τα εκ της πωλή­σεώς του χρήματα για την κατα­σκευή στη Λίνδο ενός ανά­λο­γου με την ιστορία της Πνευ­μα­τι­κού Κέντρου, στο οποίο θα φυλάσ­σο­νται τα Αρχεία της Κοι­νό­τη­τας, ας και το Αρχείο μου και όσα βιβλία μου, όπως παρα­πάνω αναφέρω, αφήνω στην Κοι­νό­τητα και στο οποίο Πνευ­μα­τικό θα υπάρχει ένα τμήμα, που θα μπορεί να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί ως αίθουσα παρα­μο­νής δια­κε­κρι­μέ­νων ξένων μελε­τη­τών της ιστο­ρίας και των Μνη­μείων της Κοι­νό­τη­τας Λίνδου. Έτσι, ο πολι­τι­κός Γιάννης Ζίγδης, που ορα­μα­τί­στηκε κι εν ζωή υπη­ρε­τούσε πάντα την ανά­πτυξη και την πολι­τι­στική πρόοδο, της Δωδε­κα­νή­σου και της Ελλάδας γενι­κό­τερα, έδωσε στη Λίνδο ένα ανε­κτί­μητο δώρο για την καλ­λιέρ­γεια του πνεύ­μα­τος και της ευαι­σθη­σίας.

Στον Γιάννη Ζίγδη εν ζωή, στις 14 Αυγού­στου 1994, με ομόφωνη απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου Λίνδου απο­νε­μή­θηκε το «Χρυσό Κλειδί της Λίνδου». Μετά το θάνατο το όνομά του δόθηκε σε κεντρικό δρόμο της Λίνδου. Επι­πλέον, μετά τον θάνατό του με ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. Λίνδου ανα­κη­ρύ­χτηκε Μεγάλος Ευερ­γέ­της της Λίνδου και η προτομή του βρί­σκε­ται τοπο­θε­τη­μένη στην κεντρική πλατεία της ιστο­ρι­κής Κοι­νό­τη­τας Λίνδου, γενέ­τει­ρας του Γ. Ζίγδη.