Η φώκια που κολυμπά μέχρι τη Μεγίστη

Ένα «θαλάσσιο πάρκο» 21.706 τετραγωνικών χιλιομέτρων που ξεκινά από το Φετιγιέ και το Κας, απλώνεται πολύ πέρα από τα 6 ναυτικά μίλια των τουρκικών χωρικών υδάτων και σταματά ακριβώς βόρεια του Καστελλορίζου δεν είναι οικολογία, είναι χαρτογραφία με άλλο όνομα. Η ίδια η Άγκυρα το ομολόγησε πριν το κρύψει πίσω από τις χελώνες, όταν ο τουρκικός Τύπος πανηγύρισε στις 17 Αυγούστου ότι «στένεψε» η θαλάσσια σύνδεση της Μεγίστης με την Ελλάδα. Κανένα κράτος δεν χαίρεται επειδή απομόνωσε ένα γειτονικό νησί από τη μητρόπολή του στο όνομα της μεσογειακής φώκιας. Η ρηματική διακοίνωση της 28ης Αυγούστου, που χαρακτηρίζει τα 2 προεδρικά διατάγματα παράνομα, ανύπαρκτα και χωρίς έννομο αποτέλεσμα, λέει το αυτονόητο με τη μόνη γλώσσα που δεν δέχεται μετάφραση, αυτή του διεθνούς δικαίου, και η προοπτική προσφυγής στον ΟΗΕ μεταφέρει τη διαφορά εκεί όπου η «Γαλάζια Πατρίδα» παύει να είναι δόγμα και γίνεται απλώς ένα σχέδιο σε χαρτί.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι το διάταγμα, είναι ο συγχρονισμός. Την ημέρα που φεύγει η διακοίνωση, τουρκικοί λογαριασμοί ανακοινώνουν «χάρτη» ελληνικών αποθηκών πυρομαχικών και προαναγγέλλουν ότι «ίσως το επόμενο θέμα να είναι τα ραντάρ». Ακόμη κι αν πρόκειται για συρραφή δημόσιων πληροφοριών, ο σκοπός δεν είναι η έρευνα αλλά η καλλιέργεια της αίσθησης ότι ο χώρος γύρω από τα νησιά μας είναι «αμφισβητούμενος» και η χώρα υπό συνεχή παρακολούθηση. Διατάγματα, δημοσιεύματα, drones και ψηφιακές απειλές μέσα σε 15 ημέρες δεν είναι σύμπτωση, είναι μέθοδος.

Το Καστελλόριζο απέχει 2,7 χιλιόμετρα από την Τουρκία και όσα πάρκα κι αν σχεδιαστούν γύρω του, η απόσταση από το διεθνές δίκαιο παραμένει ίδια.