Η φώκια που κολυμπά μέχρι τη Μεγίστη

Ένα «θαλάσ­σιο πάρκο» 21.706 τετρα­γω­νι­κών χιλιο­μέ­τρων που ξεκινά από το Φετιγιέ και το Κας, απλώ­νε­ται πολύ πέρα από τα 6 ναυτικά μίλια των τουρ­κι­κών χωρικών υδάτων και σταματά ακριβώς βόρεια του Καστελ­λο­ρί­ζου δεν είναι οικο­λο­γία, είναι χαρ­το­γρα­φία με άλλο όνομα. Η ίδια η Άγκυρα το ομο­λό­γησε πριν το κρύψει πίσω από τις χελώνες, όταν ο τουρ­κι­κός Τύπος πανη­γύ­ρισε στις 17 Αυγού­στου ότι «στένεψε» η θαλάσ­σια σύνδεση της Μεγί­στης με την Ελλάδα. Κανένα κράτος δεν χαί­ρε­ται επειδή απο­μό­νωσε ένα γει­το­νικό νησί από τη μητρό­πολή του στο όνομα της μεσο­γεια­κής φώκιας. Η ρημα­τική δια­κοί­νωση της 28ης Αυγού­στου, που χαρα­κτη­ρί­ζει τα 2 προ­ε­δρικά δια­τάγ­ματα παρά­νομα, ανύ­παρ­κτα και χωρίς έννομο απο­τέ­λε­σμα, λέει το αυτο­νό­ητο με τη μόνη γλώσσα που δεν δέχεται μετά­φραση, αυτή του διε­θνούς δικαίου, και η προ­ο­πτική προ­σφυ­γής στον ΟΗΕ μετα­φέ­ρει τη διαφορά εκεί όπου η «Γαλάζια Πατρίδα» παύει να είναι δόγμα και γίνεται απλώς ένα σχέδιο σε χαρτί.

Το πιο ανη­συ­χη­τικό όμως δεν είναι το διά­ταγμα, είναι ο συγ­χρο­νι­σμός. Την ημέρα που φεύγει η δια­κοί­νωση, τουρ­κι­κοί λογα­ρια­σμοί ανα­κοι­νώ­νουν «χάρτη» ελλη­νι­κών απο­θη­κών πυρο­μα­χι­κών και προ­α­ναγ­γέλ­λουν ότι «ίσως το επόμενο θέμα να είναι τα ραντάρ». Ακόμη κι αν πρό­κει­ται για συρραφή δημό­σιων πλη­ρο­φο­ριών, ο σκοπός δεν είναι η έρευνα αλλά η καλ­λιέρ­γεια της αίσθη­σης ότι ο χώρος γύρω από τα νησιά μας είναι «αμφι­σβη­τού­με­νος» και η χώρα υπό συνεχή παρα­κο­λού­θηση. Δια­τάγ­ματα, δημο­σιεύ­ματα, drones και ψηφια­κές απειλές μέσα σε 15 ημέρες δεν είναι σύμ­πτωση, είναι μέθοδος.

Το Καστελ­λό­ριζο απέχει 2,7 χιλιό­με­τρα από την Τουρκία και όσα πάρκα κι αν σχε­δια­στούν γύρω του, η από­σταση από το διεθνές δίκαιο παρα­μέ­νει ίδια.