Οι Γάλλοι που χτίζουν τον Προμηθέα του Ίλον Μασκ θέλουν να ξαναχτίσουν τον Κολοσσό της Ρόδου

• Το Atelier Missor, που υψώνει χάλκινο Προ­μη­θέα 15 μέτρων δίπλα στις εγκα­τα­στά­σεις της SpaceX, ζητά δημο­σίως τόπο και χρη­μα­το­δό­τηση για να ανα­βιώ­σει το θαύμα του αρχαίου κόσμου. Η πρό­σκληση συγκέ­ντρωσε χιλιά­δες αντι­δρά­σεις, όμως καμία επίσημη απά­ντηση από την ελλη­νική πλευρά

Μια ανάρ­τηση 14 λέξεων στην πλατ­φόρμα X ήταν αρκετή για να ξανα­φέ­ρει στη δημόσια συζή­τηση ένα από τα πιο επίμονα όνειρα της Ρόδου. Στις 26 Αυγού­στου 2026 το γαλλικό εργα­στή­ριο κλα­σι­κής γλυ­πτι­κής Atelier Missor δημο­σί­ευσε μια καλ­λι­τε­χνική απει­κό­νιση του Κολοσ­σού, όρθιου πάνω από την είσοδο λιμα­νιού με το ξίφος στο χέρι, και δήλωσε ότι, αν του δοθεί χώρος και χρη­μα­το­δό­τηση, θα ξανα­χτί­σει φυσικά το αρχαίο μνημείο. Το εργα­στή­ριο δεν είναι τυχαίο. Είναι το ίδιο που τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες συναρ­μο­λο­γεί έναν χάλκινο Προ­μη­θέα 15 μέτρων στην πύλη της Starbase, της δια­στη­μι­κής βάσης της SpaceX του κ. Ίλον Μασκ στο Τέξας, με δικά του χρήματα και χωρίς καμία παραγ­γε­λία.

Η πρό­σκληση για τον Κολοσσό

Η ανάρ­τηση για τον Κολοσσό της Ρόδου συγκέ­ντρωσε περίπου 10.900 επι­ση­μάν­σεις «μου αρέσει», 710 ανα­δη­μο­σιεύ­σεις και 258 απα­ντή­σεις. Η εικόνα που τη συνό­δευε δείχνει έναν χάλκινο Ήλιο με ακτι­νωτό στέμμα να στέ­κε­ται με τα πόδια ανοιχτά σε 2 βάθρα, ενώ αρχαία πλοία περνούν από κάτω, μια απει­κό­νιση που ακο­λου­θεί τη δημο­φιλή αλλά ιστο­ρικά αμφι­σβη­τού­μενη εκδοχή του αγάλ­μα­τος που «καβα­λούσε» την είσοδο του λιμα­νιού.

Το μήνυμα δεν απευ­θύ­νε­ται σε συγκε­κρι­μένο παρα­λή­πτη. Η δια­τύ­πωση «δώστε μας μια περιοχή και τους πόρους» αφήνει ανοιχτό το ενδε­χό­μενο η πρόταση να αφορά τη Ρόδο, την ελλη­νική πολι­τεία, ιδιώτες χορη­γούς ή ακόμη και κάποιον από τους μεγι­στά­νες της τεχνο­λο­γίας με τους οποίους το εργα­στή­ριο έχει καλ­λιερ­γή­σει σχέσεις. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, έως σήμερα δεν υπάρχει καμία δημόσια τοπο­θέ­τηση από τον Δήμο Ρόδου, την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου ή το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού.

Ποιοι είναι οι Γάλλοι πίσω από την πρόταση

Το Atelier Missor είναι ένα χυτήριο κλα­σι­κής γλυ­πτι­κής με έδρα την περιοχή του Παρι­σιού, το οποίο διευ­θύ­νουν 2 αδέλφια που είναι γνωστά με τα ονόματα Missor και Massoud. Το εργα­στή­ριο ιδρύ­θηκε το 2020 και ειδι­κεύ­ε­ται σε αγάλ­ματα από τιτάνιο, ενώ στα δημο­σιεύ­ματα του αμε­ρι­κα­νι­κού Τύπου οι 2 αδελφοί εμφα­νί­ζο­νται με το πλήρες επώνυμο Movahed Ghaleh Nouri.

Ο ιδρυτής και ηγετική μορφή του εργα­στη­ρίου, κ. Missor Movahed, έχει μια ασυ­νή­θι­στη δια­δρομή. Εγκα­τέ­λειψε το σχολείο την ημέρα που του επι­τρε­πό­ταν νομίμως, σε ηλικία 17 ετών, και 17 χρόνια αργό­τερα είναι αυτο­δί­δα­κτος γλύπτης και αυτο­χρη­μα­το­δο­τού­με­νος επι­χει­ρη­μα­τίας που φιλο­δο­ξεί να χτίσει έναν τιτάνιο Προ­μη­θέα για τα πεδία εκτό­ξευ­σης της Starbase. Το εργα­στή­ριο δηλώνει ότι θέλει να ανοίξει χυτήριο στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες και να κατα­σκευά­σει χιλιά­δες αγάλ­ματα προς τιμήν της δυτικής παρά­δο­σης.

Η ομάδα δια­κρί­νε­ται και από την εμφά­νισή της. Τα μέλη της φορούν ομοιό­μορφη ενδυ­μα­σία με σκούρα γκρι παντε­λό­νια, λευκά που­κά­μισα, καφέ μπότες και τιρά­ντες, στολή που στο Τέξας συμπλη­ρώ­θηκε με καου­μπόικα καπέλα. Ο κ. Missor Movahed, όπως περι­γρά­φε­ται σε ρεπορ­τάζ από τον τόπο των εργα­σιών, σπανίως συγκολλά ο ίδιος και περνά περισ­σό­τερο χρόνο δίνο­ντας εντολές στα γαλλικά.

Ο Προ­μη­θέας ως από­δειξη ικα­νο­τή­των

Η αξιο­πι­στία της πρό­τα­σης για τον Κολοσσό στη­ρί­ζε­ται σε ένα έργο που βρί­σκε­ται ήδη σε εξέλιξη. Το εργα­στή­ριο συναρ­μο­λο­γεί έναν μνη­μειώδη Προ­μη­θέα σε ιδιω­τική έκταση ακριβώς έξω από τα όρια της Starbase, της εται­ρι­κής πόλης που η SpaceX ενσω­μά­τωσε γύρω από το πεδίο εκτό­ξευ­σης των Starship. Τα τμήματα χυτεύ­τη­καν στη Γαλλία, η μορφή στέ­κε­ται με τη δάδα υψωμένη, και το στού­ντιο έχει ξεκα­θα­ρί­σει ότι το έργο είναι ανε­ξάρ­τητο, ούτε παραγ­γελ­θέν ούτε χρη­μα­το­δο­τού­μενο από τη SpaceX ή τον Ίλον Μασκ. Το κόστος υπο­λο­γί­ζε­ται σε περίπου 1 εκα­τομ­μύ­ριο δολάρια.

Το άγαλμα των 50 ποδιών αντι­στοι­χεί σε περίπου 45% του ύψους του σώματος του Αγάλ­μα­τος της Ελευ­θε­ρίας, ενώ το εργα­στή­ριο ανα­κοί­νωσε στις 9 Αυγού­στου 2026 ότι ο Προ­μη­θέας θα στε­κό­ταν σε λίγες ημέρες όρθιος, κρα­τώ­ντας ψηλά «τη δάδα της Δύσης». Οι δημιουρ­γοί περι­γρά­φουν το έργο ως δώρο που συμ­βο­λί­ζει την τεχνο­λο­γική πρόοδο, την αψήφηση των ορίων και τη δια­πλα­νη­τική φιλο­δο­ξία, με έμπνευση από τον μύθο του Τιτάνα που έκλεψε τη φωτιά για την ανθρω­πό­τητα.

Ρεπορ­τάζ του κανα­λιού Core Memory, που δημο­σιεύ­θηκε στις 28 Αυγού­στου 2026 με υπο­γραφή της δημο­σιο­γρά­φου κ. Kylie Robison και προ­ώ­θηση από τον συγ­γρα­φέα και βιο­γράφο του κ. Μασκ, κ. Ashlee Vance, περι­γρά­φει τον Προ­μη­θέα να κρέ­με­ται από έναν μικρό γερανό, με μόνο το κεφάλι και τον κορμό συναρ­μο­λο­γη­μένα, τα πόδια σκορ­πι­σμένα δίπλα και τα χέρια που υψώνουν τη δάδα να μην έχουν ακόμη παρα­δο­θεί.

Ο κ. Missor Movahed παρο­μοί­ασε το εγχεί­ρημα με τη δωρεά του Αγάλ­μα­τος της Ελευ­θε­ρίας από τους Γάλλους, λέγο­ντας ότι η ομάδα του κάνει το ίδιο σε μικρό­τερη κλίμακα με την ίδια όμως βούληση. Ο κ. Vance συνό­ψισε την ιστορία στην ανάρ­τησή του: 4 Γάλλοι πήγαν στη Starbase για να χτίσουν έναν χάλκινο Προ­μη­θέα προς τιμήν της SpaceX, ξόδεψαν 1 εκα­τομ­μύ­ριο δολάρια και στη δια­δρομή δοκί­μα­σαν για πρώτη φορά corndogs.

Η στάση του Μασκ και οι σχέσεις με την αμε­ρι­κα­νική ελίτ

Ο κ. Μασκ δεν έχει δεσμευ­τεί οικο­νο­μικά σε κανένα από τα σχέδια του εργα­στη­ρίου, ούτε στον Προ­μη­θέα ούτε φυσικά στον Κολοσσό. Απά­ντησε με ένα απλό «Cool» στις πρώτες ενη­με­ρώ­σεις για το έργο. Το εργα­στή­ριο, από την πλευρά του, έχει απευ­θυν­θεί δημο­σίως στον ιδιο­κτήτη της SpaceX δηλώ­νο­ντας ότι θέλει να του προ­σφέ­ρει έναν Προ­μη­θέα από τιτάνιο ως δώρο του λαού, με τις εκτι­μή­σεις για το ύψος της μελ­λο­ντι­κής εκδοχής να κυμαί­νο­νται από 20 έως 30 μέτρα ανάλογα με την πηγή.

Το δίκτυο επαφών των Γάλλων στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες φαί­νε­ται πάντως να διευ­ρύ­νε­ται. Στις 24 Αυγού­στου 2026 το εργα­στή­ριο ανα­κοί­νωσε ότι κατα­σκεύ­ασε το χάλκινο άγαλμα του Τζορτζ Ουά­σινγ­κτον για το Freedom 250 Grand Prix στην Ουά­σινγ­κτον, ανάρ­τηση που ανα­δη­μο­σιεύ­θηκε από τον στενό συνερ­γάτη του Λευκού Οίκου κ. Dan Scavino. Το ερώτημα που θέτουν ορι­σμέ­νοι σχο­λια­στές είναι αν η πρό­σκληση για τον Κολοσσό απευ­θύ­νε­ται τελικά περισ­σό­τερο σε Αμε­ρι­κα­νούς χορη­γούς παρά σε ελλη­νι­κούς φορείς.

Το παρα­σκή­νιο: τι ήταν ο Κολοσ­σός και ποιοι προ­σπά­θη­σαν να τον ξανα­χτί­σουν

Ο αρχικός Κολοσ­σός της Ρόδου, ένα από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου, απει­κό­νιζε τον θεό Ήλιο και ανε­γέρ­θηκε από τους Ροδίους για να γιορ­τά­σουν τη νίκη τους κατά της πολιορ­κίας του Δημη­τρίου του Πολιορ­κητή, με τα χρήματα από την πώληση του πολιορ­κη­τι­κού εξο­πλι­σμού που άφησαν πίσω τους οι εισβο­λείς. Το άγαλμα, ύψους περίπου 30 έως 33 μέτρων, στάθηκε όρθιο μόνο 56 χρόνια, έως ότου ο σεισμός του 226 π.Χ. το έριξε κάτω σπά­ζο­ντάς το στα γόνατα. Τα ερείπια έμειναν στη θέση τους για περίπου 900 χρόνια, μέχρι την αραβική εισβολή του 654 μ.Χ., οπότε φέρεται να λιώ­θη­καν για νομί­σματα, εργα­λεία και όπλα.

Η πιο γνωστή σύγ­χρονη από­πειρα ανα­βί­ω­σης ξεκί­νησε το 2015. Το Colossus of Rhodes Project, κοι­νο­πρα­ξία αρχι­τε­κτό­νων, μηχα­νι­κών και στε­λε­χών του του­ρι­σμού με επι­κε­φα­λής τον Ροδίτη αρχι­τέ­κτονα κ. Άρη Πάλλα, πρό­τεινε μια κατα­σκευή 150 μέτρων που θα λει­τουρ­γούσε ως φάρος, πολι­τι­στικό κέντρο, βιβλιο­θήκη και εκθε­σια­κός χώρος, με εξω­τε­ρική επέν­δυση από ηλιακά πάνελ. Το κόστος υπο­λο­γι­ζό­ταν σε έως 286 εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια και η χρη­μα­το­δό­τηση θα προ­ερ­χό­ταν από πολι­τι­στι­κούς φορείς και δημό­σιες συνει­σφο­ρές μέσω crowdfunding. Οι εμπνευ­στές του προ­έ­βλε­παν έσοδα άνω των 2 δισε­κα­τομ­μυ­ρίων ευρώ και αύξηση των επι­σκε­πτών κατά 150%, ενώ διευ­κρί­νι­ζαν ότι δεν ήθελαν να αντι­γρά­ψουν τον αρχαίο Κολοσσό αλλά να ανα­βιώ­σουν τον συμ­βο­λι­σμό του.

Σε τοπικό επίπεδο, η ιδέα είχε λάβει την έγκριση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου, με επι­κε­φα­λής της καμπά­νιας τον κ. Γιώργο Μπαρ­μπούτη, μέλος της επι­στη­μο­νι­κής ομάδας του Επι­με­λη­τη­ρίου Του­ρι­σμού Δωδε­κα­νή­σου και γενικό διευ­θυ­ντή μάρ­κε­τινγκ του ξενο­δο­χείου Rodos Palace, ο οποίος είχε παρου­σιά­σει το εγχεί­ρημα σε ελλη­νι­κές και διε­θνείς του­ρι­στι­κές εκθέ­σεις ως πρότυπο «μεγάλου πόλου έλξης». Κανένα από τα σχέδια αυτά δεν προ­χώ­ρησε πέρα από το στάδιο των μακετών.

Τι δια­φέ­ρει αυτή τη φορά

Η πρόταση του Atelier Missor δια­φέ­ρει ουσιω­δώς από όσες προη­γή­θη­καν. Δεν πρό­κει­ται για κτήριο 150 μέτρων με μουσείο και εμπο­ρικά κατα­στή­ματα στο εσω­τε­ρικό του, αλλά για ένα κλασικό μεταλ­λικό άγαλμα από χυτήριο που έχει ήδη απο­δεί­ξει ότι μπορεί να χυτεύ­σει, να μετα­φέ­ρει διά μέσου του Ατλα­ντι­κού και να συναρ­μο­λο­γή­σει επί τόπου έργο δεκάδων τόνων. Το εργα­στή­ριο δεν έχει κατα­θέ­σει τεχνική μελέτη, χωρο­θέ­τηση ή προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό για τον Κολοσσό, και η ανάρ­τηση της 26ης Αυγού­στου παρα­μέ­νει, του­λά­χι­στον προς ώρας, μια δημόσια δήλωση προ­θέ­σεων.

Το αν η Ρόδος, που εδώ και δεκα­ε­τίες ακούει υπο­σχέ­σεις ανα­βί­ω­σης του Κολοσ­σού, θα δει αυτή τη φορά κάτι απτό εξαρ­τά­ται από παρά­γο­ντες που δεν ελέγ­χουν οι Γάλλοι γλύπτες: την αρχαιο­λο­γική νομο­θε­σία, την επιλογή τοπο­θε­σίας σε μια πόλη με μνημείο παγκό­σμιας κλη­ρο­νο­μιάς και, κυρίως, το ποιος θα βάλει τα χρήματα. Προς το παρόν, ο μόνος γίγα­ντας που στέ­κε­ται πραγ­μα­τικά είναι ο μισο­τε­λειω­μέ­νος Προ­μη­θέας στην άκρη ενός πεδίου εκτό­ξευ­σης στο Τέξας.