Μητροπολίτης Ρόδου: Με τη Σταύρωση και την Ανάστασή Του, ο Θεός μας συμφιλίωσε μαζί Του και χάρισε στον κόσμο την ειρήνη που τώρα την έχουμε τόσο ανάγκη

Από την Ιερά Μη­τρό­πο­λη Ρόδου ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Δια της χά­ρι­τος του Κυ­ρί­ου ημών Ιησού Χρι­στού Μη­τρο­πο­λί­της της Αγιω­τά­της Μη­τρο­πό­λε­ως Ρόδου, προς τον ιερό Κλήρο και τον φι­λό­χρι­στο Λαό της καθ̉ ημάς Ιεράς Μη­τρο­πό­λε­ως.

«Την άμε­τρόν σου ευ­σπλαγ­χνί­αν οι ταις του Άδου σει­ραίς συ­νε­χό­με­νοι δε­δορ­κό­τες, προς το φως ηπεί­γο­ντο, Χρι­στέ, αγαλ­λο­μέ­νω ποδί, Πασχα κρο­τού­ντες αιώ­νιον».

Αδελ­φοί και τέκνα εν Κυρίω αγα­πη­τά.

ΧΡΙ­ΣΤΟΣ ΑΝΕ­ΣΤΗ!

Ο Κύ­ριος Ιη­σούς Χρι­στός σταυ­ρώ­θη­κε για να μας δεί­ξει την άπει­ρη ευ­σπλα­χνία και αγάπη Του. Ακο­λού­θως κα­τέ­βη­κε στα κα­τα­χθό­νια του Άδη, εκεί όπου οι καρ­διές των αν­θρώ­πων βρί­σκο­νταν στο σκο­τά­δι, δέ­σμιες στα δεσμά της αλ­λο­φρο­σύ­νης. Απόψε δε έρ­χε­ται ανα­στη­μέ­νος να μας συ­να­ντή­σει με την πρό­σκλη­ση να ανα­στη­θού­με μαζί Του˙ να τρέ­ξου­με στο φως, να με­τά­σχου­με της αλη­θι­νής και ανα­φαί­ρε­της χαράς και να πα­νη­γυ­ρί­σου­με «Πάσχα κρο­τού­ντες αιώ­νιον».

Πως μπο­ρού­με να μέ­νου­με απα­θείς και αδιά­φο­ροι μπρο­στά στον Ανα­στά­ντα Κύριό μας; Πως γί­νε­ται να πα­ρα­μέ­νου­με στά­σι­μοι και αμε­τα­κί­νη­τοι στον τρόπο που ζούμε, όταν ο Χρι­στός άνοι­ξε μπρο­στά μας έναν δρόμο και­νούρ­γιο, για να πο­ρευ­θού­με προς την αιω­νιό­τη­τα; Πως να μην απο­δε­χθού­με το κά­λε­σμά Του και να μην Τον ακο­λου­θή­σου­με σε έναν νέο τρόπο ύπαρ­ξης; Πως να μη μας κα­τα­κλύ­σει η αγάπη του Ανα­στη­μέ­νου Χρι­στού; Αυτή η αγάπη που κα­τε­βαί­νει μέχρι τον Άδη, που ση­κώ­νει τον άν­θρω­πο και τον συμ­φι­λιώ­νει με τον Θεό, με τον συ­νάν­θρω­πο και με τον ίδιο του τον εαυτό;

Με τη Σταύ­ρω­ση και την Ανά­στα­σή Του, ο Θεός μας συμ­φι­λί­ω­σε μαζί Του και χά­ρι­σε στον κόσμο την ει­ρή­νη Του, εκεί­νη την ει­ρή­νη που δεν έχει τέλος. Συμ­φι­λί­ω­σε τον κόσμο μαζί Του χωρίς να κα­τα­λο­γί­σει τα πα­ρα­πτώ­μα­τα των αν­θρώ­πων και ανέ­θε­σε σ̉ εμάς να ενερ­γού­με ως πρε­σβευ­τές Του και να αναγ­γέλ­λου­με, όχι μόνο το γε­γο­νός της Ανα­στά­σε­ως, αλλά και το Ευαγ­γέ­λιο της συμ­φι­λί­ω­σης και της ει­ρή­νης. Μας καλεί να συμ­φι­λιω­θού­με μαζί Του, να γί­νου­με φίλοι Του. Επι­πλέ­ον, μας καλεί να πα­νη­γυ­ρί­σου­με αγκα­λια­σμέ­νοι την ημέρα της Ανα­στά­σε­ως, να γί­νου­με φίλοι με­τα­ξύ μας, έχο­ντας συγ­χω­ρέ­σει αυ­τούς που μας μι­σούν, που μας απορ­ρί­πτουν και μας κα­τα­φρο­νούν.

Σή­με­ρα υπάρ­χει πε­ρισ­σό­τε­ρη ανά­γκη από ποτέ να εί­μα­στε πρε­σβευ­τές της ει­ρή­νης. Φαί­νε­ται ότι το ανα­στά­σι­μο μή­νυ­μα, στην ουσία, αγνο­εί­ται η ακόμη και απορ­ρί­πτε­ται, καθώς στον κόσμο μας δεν επι­κρα­τούν ούτε η ει­ρή­νη ούτε η συμ­φι­λί­ω­ση. Αντί­θε­τα, απει­λού­νται τα θε­μέ­λια που απο­τε­λούν τη βάση ενός ομα­λού και υγιούς κό­σμου. Ζωές και πο­λι­τι­σμοί κα­τα­στρέ­φο­νται εξ αι­τί­ας μιας μα­νια­κής πο­λε­μι­κής διά­θε­σης για επί­δει­ξη δυ­νά­με­ως και από­κτη­ση εξου­σί­ας. Το κάλ­λος της φύσης και η ζωή που αυτή προ­σφέ­ρει εκ­φυ­λί­ζο­νται μέσα από την υπερ­βο­λι­κή και ανορ­θό­δο­ξη εκ­με­τάλ­λευ­ση των φυ­σι­κών πηγών ενέρ­γειας, εξαι­τί­ας της πλε­ο­νε­ξί­ας μας. Υπάρ­χει μια σο­βα­ρή ανα­κα­τά­τα­ξη κοι­νω­νι­κών αξιών και μια γε­νι­κό­τε­ρη αστά­θεια της πο­λι­τι­κής ζωής ανά τον κόσμο, που δη­μιουρ­γούν ποι­κί­λες και επι­κίν­δυ­νες ανα­τα­ρα­χές. Ο εσω­τε­ρι­κός κό­σμος του κάθε αν­θρώ­που ανα­τα­ράσ­σε­ται από φόβο. Ο φόβος γεννά μια κα­τα­στρο­φι­κή οργή, και αυτή με τη σειρά της γεννά έλ­λει­ψη εμπι­στο­σύ­νης. Η έλ­λει­ψη δε εμπι­στο­σύ­νης δη­μιουρ­γεί ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη ανα­σφά­λεια και ενι­σχύ­ει αμυ­ντι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές. Όταν ο άν­θρω­πος μένει ρι­ζω­μέ­νος στη μι­σαν­θρω­πία, τον θυμό, την πλε­ο­νε­ξία και τον φόβο, δεν μπο­ρεί να απο­λαύ­σει τη χαρά και τη ζωή της Ανα­στά­σε­ως.

Ο Ανα­στάς Κύ­ριος Ιη­σούς Χρι­στός της δόξης διεμ­βο­λί­ζει σή­με­ρα κάθε εμπό­διο, για να εξου­δε­τε­ρώ­σει τον φόβο, να κα­τα­λα­γιά­σει τον θυμό και να παύ­σει τον πόνο που προ­κα­λεί­ται από το μίσος και την κα­κο­ποί­η­ση, ώστε να ενω­θεί με τον κάθε άν­θρω­πο. Μετά την Ανά­στα­σή Του, συ­να­ντά τους μα­θη­τές, που ήταν «των θυρών κε­κλει­σμέ­νων» απο­μο­νω­μέ­νοι από τον φόβο τους, και τους λέει: «Ει­ρή­νη υμίν». Δεν κάνει την εμ­φά­νι­σή Του για να κα­τη­γο­ρή­σει η να ζη­τή­σει εξη­γή­σεις, αλλά έρ­χε­ται ως πα­ρου­σία αγά­πης, ζωής και ανά­στα­σης. Η Ανά­στα­ση δεν απο­τε­λεί απλώς μια συ­νέ­χεια της Σταύ­ρω­σης. Είναι η αρχή μιας νέας ζωής, που φέρ­νει τέλος σε κάθε αντα­πό­δο­ση του κακού και εκ­δί­κη­ση. Πάνω απ’ όλα, φέρ­νει μια εσω­τε­ρι­κή ει­ρή­νη στον κα­θέ­να μας. Ποιά είναι αυτή η ει­ρή­νη; Είναι η επι­βε­βαί­ω­ση ότι ο Ανα­στάς Χρι­στός δεν θα μας εγκα­τα­λεί­ψει ποτέ· γιατί, όπως ο ίδιος μας δια­βε­βαιώ­νει, «Ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέ­ρας, έως της συ­ντε­λεί­ας του αιώ­νος». Αυτό δεν απο­τε­λεί ένα εθι­μι­κό μή­νυ­μα. Είναι μια ζω­ντα­νή πα­ρου­σία, μια με­το­χή κοι­νω­νί­ας στο μυ­στή­ριο της αιώ­νιας αγά­πης και φι­λαν­θρω­πί­ας του Θεού. Και αυτή η πα­ρου­σία Του γί­νε­ται για εμάς ζωή—μια ζωή που νικά το μίσος, που δια­λύ­ει κάθε μορφή πο­λέ­μου, που διώ­χνει τον φόβο, που θε­ρα­πεύ­ει την κάθε σχέση και μας οδη­γεί στην αιώ­νια κοι­νω­νία μαζί Του.

Χρι­στός ανέ­στη, αδελ­φοί και τέκνα εν Κυρίω.

Ευ­χό­μα­στε το φως της Ανα­στά­σε­ως να φω­τί­σει την ύπαρ­ξή μας, να λάμ­ψει στην οι­κου­μέ­νη, να δια­λύ­σει κάθε προ­σω­πι­κό, κοι­νω­νι­κό και κο­σμι­κό σκο­τά­δι. Είθε ο Ανα­στάς Κύ­ριος να μας χα­ρί­ζει πλού­σια τα ανα­στά­σι­μα δώρα Του, τη χαρά και την ει­ρή­νη Του, η δε χάρις Του να μας ενι­σχύ­ει να ανα­ζη­τού­με ακα­τά­παυ­στα, με γρη­γο­ρού­σα συ­νεί­δη­ση, «όσα εστίν αληθή, όσα σεμνά, όσα δί­καια, όσα αγνά, όσα προ­σφι­λή, όσα εύ­φη­μα» ώστε να κα­τα­ξιώ­νου­με φι­λο­θέ­ως την ύπαρ­ξή μας ως τέκνα της Ανα­στά­σε­ως.

Χρό­νια πολλά και ευ­λο­γη­μέ­να, πλήρη ανα­στα­σί­μου φωτός και πα­σχά­λιας χαράς.

Άγιον Πάσχα του δι­σχι­λιο­στού και ει­κο­στού έκτου

σω­τη­ρί­ου έτους

Διά­πυ­ρος προς Χρι­στόν Ανα­στά­ντα ευ­χέ­της πά­ντων ημών.

Ο ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΙ­ΤΗΣ

†Ο ΡΟΔΟΥ ΚΥ­ΡΙΛ­ΛΟΣ